Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Αν δεν υπήρχα δεν θα ήμουνα Χοντρός

  
Είμαι Παχύσαρκος, αλλά δεν ξέρω αν αύριο θα είμαι. Αύριο σίγουρα δεν θα είμαι, άλλωστε η ασθένεια μου επιτρέπει να είμαι και να μην είμαι. Μπορώ να μπαίνω και να βγαίνω όποτε θέλω απ' το σώμα μου, να το αφήνω κάπου και μετά να πάω να το ξαναφοράω. Είναι πολλές οι φορές που αν υπήρχε ως επιλογή θα την διάλεγα. Να βγαίνω απ' το σώμα μου να υπάρχω έστω και μερικές ώρες ως άνθρωπος με φυσιολογικό βάρος και να πάω μετά σπίτι μου και να φοράω το 'δέρμα' μου. Να είμαι κατά συνθήκη και να μην είμαι πάλι κατά συνθήκη. Έτσι θα αποκτούσε μέσα μου και μεγαλύτερο βάρος η έκφραση 'είμαι ο εαυτός μου' . Αλλά ποιος απ' όλους; Αυτός που σιδερώνει, αυτός που κλαίει, αυτός που γελάει, αυτός που πάει δουλειά, αυτός που βλέπει τηλεόραση, αυτός που ποτίζει τα λουλούδια, αυτός που ονειρεύεται. Ένας εαυτός σε πολλά κομμάτια. Χιλιάδες ρόλοι πλεγμένοι σε μωσαικό χρόνου. Αν άραγε είχαμε την επιλογή του να βγαίνουμε απ' τις συνέπειες των επιλογών μας και να μπαίνουμε σε άλλες, πως θα ήμασταν άραγε; Αν ήμασταν χοντροί και συγχρόνως μπορούσαμε να βγούμε απ' το σώμα μας και να είμαστε φυσιολογικοί, δεν θα ήταν πολύ όμορφο; Σαν να παρκάρουμε το αμάξι μας έξω απ' τη ζωή μας. Θα ήταν υπέροχο, πολλές ζωές ένα σώμα ή πολλές επιλογές ένα σώμα. Αλλά ποιος θα εισέπραττε τις συνέπειες των επιλογών μας; Ένας κόσμος χωρίς συνέπειες μόλις γεννήθηκε και μας αρέσει. Αν υπήρχε μια εφαρμογή που να μας το προσέφερε τι ωραία θα ήταν. Μια επιλογή χωρίς συνέπειες δεν θα ήταν επιλογή, δεν θα ήταν τίποτα. Θα ήταν απλά χρόνος, αλλά δεν υπάρχει χρόνος τι λέω. Αλλά τελικά το παραμύθι έπρεπε να το πω ανάποδα αυτό ήταν το λάθος μου. Είμαι χοντρός από τις συνέπειες των επιλογών μου, άρα βρήκα πως θα αδυνατίσω. Θα καταργήσω την ύλη, δεν θα υπάρχει σώμα, άρα οι συνέπειες των επιλογών μου δεν θα είναι ορατές, άρα ανύπαρκτες, άρα οι επιλογές δεν θα είναι επιλογές, θα είναι απλά χρόνος χωρίς φόρτιση, χωρίς ενέργεια, χωρίς τίποτα, κενός. Γιατί να υπάρχει σώμα άραγε; Γιατί να μην ήμασταν μόνο πνεύμα, αέρας, κενό, δεν θα ήμασταν χοντροί έτσι. Τι καλά που θα ήταν. Αν δεν υπήρχαμε δεν θα χρειαζόταν να ήμασταν χοντροί και να κάνουμε δίαιτα. Τι φοβερή λύση, βρήκα το ελιξήριο της Παχυσαρκίας. Αλλά κάνω ένα μεγάλο λάθος, το πρόβλημα δεν είναι όλες οι συνέπειες, αλλά αυτές οι συνέπειες που αφορούν το κορμί μας. Αυτές δεν πρέπει να φαίνονται άρα τίποτε απ' ότι ανέφερα δεν ισχύει. Που να κρύψω όμως την τροφή που τρώω, γιατί αυτό είναι το σημείο που συνδέει τις επιλογές με τις συνέπειες. Πρέπει να παρέμβω σε αυτό το σημείο. Μήπως αν γυρίσω τη κλεψύδρα ανάποδα βρω τη λύση, απ' τις συνέπειες στις επιλογές δηλαδή. Λέτε να βρω τη λύση;  Αν παχύνω πριν φάω λέτε να καταφέρω να αδυνατίσω; Άλλωστε δεν το σκέφτηκα πρώτος εγώ, αλλά ο Καβάφης το είπε πρώτος στο ποίημα του 'Πριν τους αλλάξει ο χρόνος'. Ωραία, ένας κόσμος που μέσω των συνεπειών, ψάχνεις να βρεις τις επιλογές σου. Έτσι πιστεύω ότι ο άνθρωπος μπορεί να χάσει κιλά. Μια ακριβώς αντίστροφη πορεία, να γεννηθεί Παχύσαρκος και να μεγαλώσει φυσιολογικός, σαν τη μόρφωση δεν ξέρεις τίποτα και τα χτίζεις όλα ένα ένα μέχρι του σημείου της Σοφίας. Γεννιέσαι παχουλός και βήμα βήμα χτίζεις την φυσιολογικότητα σου. Αλλά βρήκα κάτι πολύ πιο έξυπνο και απ' το Καβάφη. Θα βαφτίσουμε την Παχυσαρκία φυσιολογικότητα, το Χρόνο δραπέτη, το λίπος Τύχη και τη Στιγμή Χθες και όλοι με βλέμμα απέναντι σ' έναν πίνακα του Ρόθκο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!