Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Λιποδιαλυτικές σκέψεις και ανορεκτικά ροφήματα

   Εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα διατροφής για αδυνάτισμα οι νέες επιλογές που μας δίνονται έχουν διαφορές μικρές ή μεγάλες με την προηγούμενη διατροφή μας. Η διαφορά του παλιού με το καινούριο που πάει; Πως ο οργανισμός αποδέχεται αυτή τη διαφορά και ποια είναι η αντίδραση του; Εμείς αυτό που ξέρουμε είναι ότι δίνουμε ένα διαιτολόγιο ότι και αν έτρωγε ο πρωταγωνιστής παλιά θα δεχθεί το νέο έυκολα και ότι του πούμε θα το κάνει. Έτσι όμως είναι στην πραγματικότητα; Δέχεται τόσο εύκολα ο οργανισμός μας τη διαφορά με το παλιό και ναι, πως την δέχεται; Απλά του λέμε να τρώει λιγότερο και τέλος, τόσο εύκολο είναι; Γιατί δεν το έκανε και πριν αν είναι τόσο εύκολο να ξυπνήσει ένα πρωί και να πει, 'ωραία τρώω λιγότερο και είμαι μια χαρά'. Ποια είναι η αλήθεια; 
Που πάει το λιγότερο;
   Έχουμε ακούσει για βελονισμούς που κόβουν την όρεξη, για ροφήματα που κόβουν την όρεξη, για τροφές που κόβουν την όρεξη, τέλος πάντων για χίλια μύρια που κόβουν την όρεξη. Αλήθεια κόβουν την όρεξη; Η άποψη μας είναι ότι η κουβέντα περί όρεξης, βουλιμίας και υπερφαγίας είναι ότι δεν είναι τόσο εύκολη και ρηχή, είναι βαθύτερη και πιο μεγάλη. Αν υπάρχουν τροφές, βελόνες στα αυτιά και διάφορα τέτοια που κόβουν την όρεξη, αυτό δεν θα μπορούσε να κρατήσει πάνω από 3-4 μέρες. Τώρα σε 3-4 μέρες τι αποτέλεσμα θα έρθει στη ζυγαριά δεν το ξέρω. Γιατί όμως λέμε ότι δεν μπορεί η όρεξη να κοπεί τόσο εύκολα; Μαζί με το στομάχι και το σώμα μας, έχουμε εκπαιδεύσει και ένα μεγάλο εσωτερικό σύστημα να τρώει περισσότερο μέσα στα χρόνια. Εκτός από το στόμα μας, υπάρχει και ένα άλλο εσωτερικό 'στόμα' που έχει εκπαιδευτεί να τρώει περισσότερο και περισσότερο. Όταν μπούμε σε ένα πρόγραμμα αδυνατίσματος και ξεκινήσουμε να τρώμε λιγότερο, βιώνει αυτή τη διαφορά με το παλιό και το εσωτερικό 'στόμα'. Το σύστημα έχει εκπαιδευτεί μέσα στα χρόνια να ανοίγει συνεχώς τις ποσότητες τροφής που τρώει. Όταν θα του δώσουμε λιγότερες ποσότητες τροφής και αντιληφθεί αυτή τη διαφορά με το παλιό θα αρχίσει να διαμαρτύρεται και να ωθεί τον οργανισμό να τρώει περισσότερο. Έτσι η διαφορά με το παλιό όχι μόνο δεν φεύγει με μια ανορεξιογόνο τροφή ή ένα ανορεξιογόνο ρόφημα, αλλά είναι εδώ να αρχίσει το δικό της πόλεμο.
Έκοψα το φαγητό
    Ακούμε πολλούς να λένε 'έκοψα το φαγητό' και διάφορα τέτοια και στα αυτιά μας ηχεί παράξενα, καθώς το φαγητό δεν κόβεται και ειδικά αν πάμε να κόψουμε μεγάλες ποσότητες φαγητού. Η ψαλίδα που έχουμε ανοίξει μέσα μας κλείνει πολύ αργά. Αν κόψεις το φαγητό και ξημερώσει ένα πρωί που τρώς πολύ λίγο σε σχέση με παλιά και η διαφορά με τη παλιά διατροφή που έχει σχηματιστεί είναι μεγάλη τότε περιμένουμε το ελατήριο να τιναχτεί βίαια προς τα πάνω. Η διαφορά αυτή είναι εδώ, δεν φεύγει όπως μερικοί λένε, ούτε με μια συμβουλή και μια βελόνα μπορεί να έρθει μια μαύρη τρύπα και να την καταπιεί. Επίσης δεν μπορεί να μεταμορφωθεί και σε άλλη ενέργεια, μπορεί να πέσει μόνο πολύ αργά. Ούτε σε γυμναστική μπορεί να μεταμορφωθεί, ούτε σε πρίγκηπα, είναι εδώ να πάρει μέχρι δεκάρας τη διαφορά πίσω και αυτό θα κάνει. Με το που κοπούν ποσότητες τροφής δημιουργείται ένα μεγάλο ψυχολογικό κενό που η λιγότερη τροφή έχει προκαλέσει. Αυτό το κενό ένας καλά ψυχαναλυμένος άνθρωπος με προβλήματα βάρους μπορεί να το διαπιστώσει εύκολα, το αισθάνεται σαν κάθαρση, σαν αποτοξίνωση, σαν να αδειάζει, κάτι τέτοιο, στην αρχή το βιώνει με χαρά, αλλά πολύ σύντομα το συναίσθημα αυτό θα αλλάξει καθώς το πατημένο ελατήριο όσο μένει πατημένο μειώνει την δύναμη του πράγματος που μπορεί να το κρατά πατημένο. Το πιο διακριτό σημείο που μπορεί να διαπιστώσει ένα άλλο κενό όμοιο περίπου με αυτό είναι όταν κάνει γυμναστική. Όταν κάνεις γυμναστική αυτό σου προσθέτει ψυχολογικό χώρο που μπορείς να το γεμίσεις με τροφές, οι άνθρωποι που κάνουν δίαιτα και το συνδυάζουν και με γυμναστική σκέφτονται 'έκανα 1 ώρα τρέξιμο μπορώ να αθωώσω τα σουβλάκια απόψε'. Είναι κάτι σαν bonus food.
Εκπαίδευση
   Τα διατροφικά μας όρια εκπαιδεύονται μέσα στα χρόνια και δεν μπορεί να έρθει κανένα ρόφημα και καμιά ανορεξιογόνος ουσία να μειώσει σε 2 εβδομάδες αυτό που χτίζαμε για χρόνια. Ούτε και η Παχυσαρκία θα κάνει τη διαφορά ως σοβαρή ασθένεια που όσο περισσότερο την έχεις τόσο ευκολότερα την λύνεις. Όσο περισσότερο την έχεις τόσο περισσότερο δύσκολο γίνεται να την λύσεις. Οι προεκτάσεις που αποκτά μέσα μας είναι απίστευτα μεγάλες. Για να μειώσουμε αυτά τα όρια που είναι ψυχοβιολογικά-ψυχοδιατροφικά, απαιτείται χρόνος και εκπαίδευση, δεν ξυπνάς το πρωί και τρως λιγότερο. Το σημαντικότερο που το άρθρο θέλει να τονίσει είναι ότι η τροφή δεν κόβεται και πάμε να ακουμπήσουμε αυτά τα όρια θα δημιουργήσουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα. Τρώγοντας λιγότερο η διαφορά με το παλιό δεν φεύγει είναι εδώ και περιμένει να πάρει το πάνω χέρι. Η ποσότητα τροφής που τρώμε σήμερα είναι εκπαίδευση ετών. Ένας ισχυρός εσωτερικός μηχανισμός όταν έστω και μία ημέρα φάμε λιγότερο, αρχίζει και ενεργοποιείται για να ανακτηθούν τα παλιά όρια. Άλλωστε υπάρχει ένας απλός τρόπος να μας κοπεί η όρεξη για 3-4 μέρες ο οποίος είναι εξαιρετικά φθηνός και δεν χρειάζεται να μπει τίποτα στο αυτί μας, ούτε να πάρουμε κανένα άγευστο ρόφημα, απλά τρώμε για 3 μέρες του σκασμού, ο γνωστός τρόπος brain slim.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!