Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Αν αδυνατίσω θα μ' αρέσει;

Αναφιώτικα 1940
    Στο σημερινό μας άρθρο θέλουμε να φέρουμε λίγο το μέλλον στο παρόν και να δούμε τις αντιδράσεις ενός ανθρώπου που τελικά καταφέρνει να χάσει κιλά. Θα του αρέσει η νέα καθημερινότητα του; Πως θα φορέσει πάνω του το νέο βάρος;  Πως θα κυλίσει το διάστημα με τα νέα του κιλά; Μπορεί να κρατήσει για πάντα το νέο του βάρος; Ποιοι λόγοι μπορεί να τον φέρουν πάλι στο παρελθόν και στην Παχυσαρκία; Ποια συναισθηματική πορεία ακολουθεί το βάρος μετά τη μείωση του βάρους;
Έχασα το βάρος που ήθελα
Όσο είσαι σε πρόγραμμα και χάνεις βάρος η πορεία προς μια πραγματικότητα με λιγότερα κιλά είναι σταδιακή. Το περιβάλλον και οι άνθρωποι προσαρμόζονται στο νέο βάρος και περιμένουν. Πολλά κοπλιμέντα, πολλά μπράβο, αλλαγές, νέα ρούχα, αναβάθμιση, αυτοπεποίθηση, ενίσχυση του Εγώ και πολλά άλλα θετικά που προκύπτουν απ' τη μείωση του βάρους. Το σώμα μας όμως εσωτερικά θα προβαίνει και σε μια άλλη σιωπηρή διαδικασία που από εμάς θα περάσει πλήρως απαρατήρητη. Θα κάνει μια αυτοαξιολόγηση αν στον καινούριο κόσμο τελικά είναι τόσο ωραία όσο φαίνεται ή θα γυρίσει πίσω. Εδώ θα κριθούν πολλά και λέμε ότι όταν κάποιος χάσει κιλά εκεί θα παίξει μεγάλο ρόλο το παρελθόν του, ο εσωτερικός καλλωπισμός και η ενέργεια που θα δείξει να φύγει προς τα μπρος. Μόλις το βάρος χαθεί θα υπάρξει μια περίοδο που το βάροςε θα μείνει σταθερό και μετά ανάλογα με τις αποφάσεις που θα έχουν παρθεί η ζυγαριά θα κυλίσει ανάμεσα στο παλιό ή στο καινούριο κόσμο. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό που συμβαίνει είναι 'ωραία αδυνατίσαμε και τώρα τι'. Παύει πια αυτός ο κόσμος να έχει αίγλη και να προσφέρει ζεστασιά, έτσι χωρίς επόμενη μέρα στο αδυνάτισμα πάμε πάλι πίσω στο παρελθόν.  Ο πρωταγωνιστής θα πάρει τα κιλά γιατί μετά απ' αυτή την εσωτερική αξιολογήση κερδίζει το παλιό. Έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι οι άνθρωποι ξέρουν μέχρι ενός σημείου που να το πάνε, αλλά όταν φτάνουν εκεί ο τόπος τους φαντάζει τόσο άγνωστος και ανασφαλής που τελικά πάνε κάθονται λίγο και ξαναγυρνάνε πίσω. Τώρα θα με ρωτήσετε 'μα ποιος δεν θέλει να είναι αδύνατος'. Αυτό είναι μια σωστή ερώτηση αλλά τρομερά απλοική, καθώς τον κόσμο μας τον χτίζουμε μέρα με την μέρα χρόνο με το χρόνο και όταν επιλέγουμε τον ένα δρόμο σίγουρα αφήνουμε κάποιο άλλο πίσω. Έτσι όταν ένας άνθρωπος έχει πολλά κιλά, δημιουργείται ένας κόσμος με κιλά που σχεδόν τον αναγκάζει να τον ερωτευτεί.
Εκπαίδευση
    Θα ακουστεί χαζό αλλά δεν είναι καθόλου, οι άνθρωποι που έρχονται στον διαιτολόγο δεν θέλουν διαιτολόγιο, θέλουν εκπαίδευση. Μερικοί άνθρωποι έχουν μάθει σε αυτή τη ζωή μόνο να πως είναι να ζεις με κιλά και δεν ξέρουν ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Ακόμη και αν λένε ότι θέλουν να χάσουν κιλά, πάντα όταν φτάνουν στοι σημείο να τα χάσουν πάντα στο σημείο της αυτοαξιολόγησης πάντα θα κερδίζει το παλιό. Οι θεραπευόμενοι θέλουν εκπαίδευση πάνω στο κομμάτι του να αποδεχτούν ότι μπορούν να ζήσουν και με φυσιολογικό βάρος. Πρέπει να ανοίξουν τις πόρτες τους στο καινούριο, να το αποδεχτούν και να αφήσουν αυτή τη καινούρτια μέρα να μπει μέσα. Αυτό που ως ειδικός βλέπω είναι όταν οι άνθρωποι χάνουν κιλά, μια αγωνία, μια ανασφάλεια για το τι θα γίνει από κει και μετά. Σε πολλούς είναι πραγματικά πολύ καινούριο να ζυγίζουν 20 και 30κιλά λιγότερο, σχεδόν μη διαχειρίσιμο. Πρέπει να εκαιδευτούν πως να ζήσουν με το νέο τους βάρος, πως να το αγαπήσουν και πως πραγματικά να γίνει δικό τους. Το αντιμετωπίζουν συνήθως σαν κάτι ξένο, σαν κάτι καινούριο, σαν κάτι που πέρασε απ΄ έξω είδε δίαιτα και μπήκε. Κάτι που έχουν κοπιάσει να το κερδίσουν αλλά δεν πιστεύουν ότι πρέπει να το κρατήσουν κιόλας. Δεν έγινε και τίποτα αν το χάσουν άλλωστε δεν το είχαν και ποτέ. Η χρόνια Παχυσαρκία σε ιδρυματοποιεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!