Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

Δεν γεννήθηκες χοντρός

Πως ένας άνθρωπος που είναι 70κιλά καταλήγει να είναι 120; Ποιος ο μηχανισμός που επιτρέπει στο σώμα να πάρει τόσα πολλά κιλά; Γιατί δεν σταματάει σε μικρότερο βάρος; Πως λειτουργεί ο εγκέφαλος μας όταν παίρνουμε 1 κιλό; Πως διαμορφώνονται οι επιλογές μας όταν βρισκόμαστε μπροστά στο να χάσουμε βάρος ή στο να συνεχίσουμε να παίρνουμε;
Παίρνω βάρος 
   Ένας άντρας 100κιλών και 40ετών, πριν 10χρόνια ήταν 80κιλά, σε 10χρόνια πήρε 20κιλά. Έκανε 4 προσπάθειες να χάσει κιλά, έχανε βάρος και το ξαναέπαιρνε, έτσι 10χρόνια μετά ήταν 20κιλά περισσότερο. Πως δουλεύει αυτός ο μηχανισμός που ωθεί το βάρος μας προς τα πάνω; Ο άντρας κάποια στιγμή και όταν ήταν νεότερος γύρισε από διακοπές και είχε πάρει 4κιλά, τα οποία όταν τα είδε τρόμαξε και ήθελε να τα χάσει. Αυτό όμως τον έφερε μπροστά στις εξής επιλογές: α)να προσέξει το φαγητό του και να τρώει λιγότερο β)να συνεχίσει να τρώει χωρίς να στερείτε. Τελικά ο πρωταγωνιστής θα κάνει την πρώτη επιλογή μέσα απ' τη δεύτερη. Δηλαδή θα ξεκινήσει για μερικές εβδομάδες να προσέχει, αλλά τελικά θα δει ότι είναι καλύτερο να μην του βάζει κανείς όρια σε αυτό που τρώει και η προσοχή θα πάει περίπατο. Ο εσωτερικός του μηχανισμός θα δουλέψει ως εξής: 'απ' το να στερηθείς υπάρχει ένας πιο εύκολος δρόμος, να αποδεχθείς ότι τα κιλά αυτά είναι φυσιολιογικό να τα έχεις και καλό είναι να μάθεις να ζεις με αυτά'. Περάνει ένα εύλογο διάστημα που έχεις πάρει άλλα 4κιλά και πάλι μπροστά οι δύο επιλογές , τώρα πια όμως είναι ευκολότερο να διαλέξεις και θα διαλέξεις πάλι το ίδιο. Θα πεις 'δεν είναι πολλά 8κιλά μπορώ να τα χάσω αργότερα ας μην στερηθώ τώρα'. Μετά από μερικά χρόνια έχεις πάρει άλλα 5κιλά και σχεδόν αυτοματοποιημένα τα έχεις δεχθεί και λες 'έλα μωρέ δεν είμαι και πολύ διαφορετικός απ' τα 80 κοντά είμαι'. Μετά παίρνεις και άλλα 5 και λες πάλι το ίδιο αλλά με μια μικρή διαφορά, αρχίζεις και τροποποιείς και τη ζωή σου για να μπορέσεις να απενεχοποιήσεις τα κιλά σου και όσο ανεβαίνεις τόσο πιο πολύ ψάχνεις να δικαιολογήσεις τα κιλά σου. Ο δρόμος πίσω σου να χάσεις βάρος αρχίζει σκοτεινιάζει και κλείνει.
Ο αδηφάγος μηχανισμός
   Έχουμε πει και σε παλιότερα άρθρα μας ότι ο άνθρωπος είναι ωφελιμιστικό ον, πρώτα θα δει πως να μην ρίξει αυτά που τρώει, μέσα από γυμναστική και άλλες μεθόδους και μετά θα πει 'πρέπει να μειώσω τις ποσότητες'.  Όταν φτάνει στο δίλλημα να κόψει φαγητό ή να αποδεχθεί τα κιλά του και να πει 'έλα μωρέ δεν έγινε και τίποτα', θα διαλέξει να αποδεχθεί τα κιλά του. Από αποδοχή σε αποδοχή, ξυπνάει κάποιος ένα πρωί 40κιλά περισσότερο απ' ότι ήταν πριν 20χρόνια. Είναι πολύ δύσκολο κάποιος εκεί που έχει πάρει τα πρώτα κιλά να πει θα τα χάσω και θα φτάσω πάλι 80. Είναι πιο εύκολο να τα αποδεχθείς και να συνεχίσεις. Η αποδοχή όμως δεν είναι αναίμακτη, κάθε φορά πουλάς και λίγο περισσότερο εαυτό. Αρχίζεις και κάνεις εκπτώσεις στα ρούχα σου, στην αισθητική σου, αναθεωρείς την ομορφιά και την καλαισθησία σου και μετά κοιτάς με τα κυάλια από μακριά και λες, 'μα τι χαζό είναι κάθε μέρα να ασχολείσαι με μαλλιά, ρούχα και νύχια, τι χαζογκόμενες'. Είναι ο κόσμος που βλέπεις να απομακρύνεται και στο τέλος είναι τόσο μακριά που λες 'αυτός ο κόσμος δε υπάρχει'. Μετά έρχεται μια εκδήλωση που πρέπει να πας και θες να πηδήξεις σε αυτό το κόσμο και κοιτάς πως μπορείς να χάσεις 5κιλά τη βδομάδα, πράγμα ανέφικτο. Κάθε φορά που έπαιρνες κιλά, απλά για να μην μπεις στη διαδικασία της στέρησης και των ορίων, διάλεγες τον δρόμο να βρεις τρόπους, λόγους και δικαιολογίες να αποδεχθείς αυτό που δεν σου αρέσει. Κλεινόσουν πίσω από δικαιολογίες και επιχειρήματα που απλά σου επέβαλε ένας άλλος κακός εαυτός. Όταν βλέπουμε ένα άνθρωπο στο δρόμο 120κιλά και λέμε 'μα πως έγινε έτσι δεν μπορούσε να σταματήσει στα 100'. Η σωστή απάντηση είναι, ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είναι 120κιλά, αλλά τα 5+5+5+5...κιλά που έπαιρνε και τα αποδεχόταν. Συνεπώς δεν είναι 120κιλά, αλλά μικροί συμβιβασμοί που φτιάχνουν ένα υψηλό βάρος. Τι είναι πιο εύκολο για κάποιον που βρίσκεται σε 1 μιλφέιγ μπροστά και έχει κάνει στο παρελθόν άλλους 3-4 συμβιβασμούς, να αντισταθεί ή να...
Συμπέρασμα
    Ένας άνθρωπος που πηγαίνει στο διατολόγο για να χάσει κιλά, μέσα του έχει ένα ισχυρό μικρόβιο που του λέει 'κοίτα ξέρεις πως να αποδεχθείς τα κιλά σου, ξέρεις τον τρόπο που γίνεται, ξέρεις πως ζουν εκεί μέσα, άρα σου είναι πολύ εύκολο όταν ζοριστείς να πεις, τι είχα και τι έχασα, διέλυσε τα όλα'. Ο ειδικός που κάθεται απέναντι του ξέρει ότι είναι σχεδόν αδύνατο να χάσει κιλά ένας άνθρωπος άριστα εκπαιδευμένος στους συμβιβασμούς, ξέρει ότι έχει μάθει να ζει σε ένα άλλο κόσμο και όταν του λες θα χάσεις κιλά και θα σ αρέσει και τέτοια, τα ακούει βερεσέ. Έχει έρθει να κάτσει απέναντι σου γιατί έχει πολλές ενοχές που θα πάει στον γάμο της αδερφής της και δεν μπορεί να φορέσει το φόρεμα που θέλει. Μετά το γάμο, ξανά πίσω στον κόσμο της. Αυτός ο άνθρωπος για να χάσει κιλά πρέπει να αλλάξει κόσμο και πρέπει να το κάνει πάλι όπως το ξεκίνησε, 'χάσε 3κιλά και προσάρμοσε τη καθημερινότητα σου σε αυτό, δέξου το νέο βάρος και προχώρα και μετά άλλα 3 και άλλα 3'. Όταν λέμε κάποιος έχασε 30κιλά, είναι καλύτερο να λέμε εχασε 2+2+2+2+2 κιλά για να είμαστε ακριβείς. Για να μπορέσεις να αφήσεις σιγά σιγά πίσω το παλιό κόσμο πρέπει να γνωρίσεις το καινούριο και αυτό θέλει το χρόνο του. Όταν γνωρίσεις το νέο κόσμο θα μισήσεις το παλιό. Ο ίδιος άνθρωπος είσαι που μπορεί εύκολα σε μία ζωή να είσαι και τα δύο, αλλά όταν είσαι στη μία πλαυρά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο εύκολα μπορεί να είσαι και στην άλλη. Μία αποδοχή δρόμος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!