Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Από που πάνε για το αδυνάτισμα;

   Έχουμε μιλήσει και σε παλιά μας άρθρα ότι όπως εφαρμόζεται το αδυνάτισμα τώρα δεν μιλάμε για ουσιαστική μείωση βάρους, αλλά μεταφορά των κιλών στο μέλλον. Τα παίρνουμε από τη Δευτέρα και τα αφήνουμε στην Παρασκευή, οι ενδιάμεσες ημέρες λειτουργούν ως προσωρινή αποθήκη. Αυτό που φαντάζει ως αλλαγή μέσα στις εβδομάδες δεν είναι αλλαγή, είναι μια μεταβατική κατάσταση που κινείται από συναισθήματα που ουδόλως έχουν να κάνουν με αδυνατιστικά συναισθήματα. Αλλά η έλλειψη συμπεριφορικής προσέγγισης της ασθένειας κάνει το αυγό μήλο και την πατάτα αγγούρι. Συναισθήματα που έπρεπε να τίθενται στο μικροσκόπιο και να εξηγούμε ότι αυτό δεν είναι μια ημέρα δίαιτας, αλλά μια ημέρα που αποβάλλει τις ενοχές μιας προηγούμενης περιόδου που απλά είχε ξεφύγει με το φαγητό. Αυτό το συναίσθημα σε αυτή τη θεραπεία δεν σου χρειάζεται, γιατί όταν απογυμνωθείς απ΄ αυτό θα ξαναπαχύνεις. Είσαι ότι οι ενοχές σου επιτρέπουν να είσαι, βάζοντας ένα ταβάνι στο πόσο θεραπεία θα λάβεις, σύμφωνα πάντα με το τι απαιτείται να γίνει μέχρι αυτές να εκτονωθούν. Μεταξύ της συσσώρευσης και της εκτόνωσης παράγεται ένα αποτέλεσμα που εμείς αυτό το ονομάζουμε αδυνάτισμα, αλλά δεν είναι. Είναι αδυνάτισμα υπό ασφυκτικές συνθήκες μιας βίαιης πραγματικότητας, αυτή των ενοχών. Όλα αυτά και πολλά άλλα πέφτουν σ' ένα μεγάλο πηγάδι που ονομάζεται αδυνάτισμα, αλλά δεν είναι κάτι άλλο απ' την διόρθωση που θα κάνει ο οργανισμός σαν ανάρρωση από γαστρεντερίτιδα. Οι αδιάγνωστοι ασθενείς έρχονται βρισκόμενοι σε μια κατάσταση σαν 'γαστρεντερίτιδα' ή αν θέλετε οξεία ενοχικίτιδα και επιθυμούν να χάσουν κιλά ακολουθώντας ρυθμούς ασθένειας και μόλις περάσουν αυτές, απλά τα κιλά επιστρέφουν όπως και στην γαστρεντερίτιδα. Όταν και πάλι ο θεραπευόμενος αισθανθεί ότι είναι καλά, σταματά τη δίαιτα και ξαναπαίρνει κιλά. Αυτό το διάστημα δεν είναι αδυνάτισμα, αλλά ανάρρωση από ενοχές. Πράγμα το οποίο το βλέπουμε και στις μετρήσεις μας. Ένας κύκλος μερικών εβδομάδων με επιθετική απώλεια βάρους και μετά επιθετική αύξηση βάρους.
Αδυνάτισμα στην Ελλάδα
   Στην Ελλάδα (θα ρίσκαρα να πω και στον κόσμο), δεν έχουμε διαχωρίσει τι είναι αδυνάτισμα και αυτό το πληρώνουν πολύ ακριβά οι θεραπευόμενοι, μιας και μπορεί να έχουν κάνει 15φορές δίαιτα στη ζωή τους και σε πραγματική θεραπεία αδυνατίσματος δεν έχουν μπει, ζουν μια μόνιμη γαστρεντερίτιδα. Το πολύ βασικό είναι να δούμε τι είναι τι και να χορηγήσουμε την ανάλογη θεραπεία. Ένας άνθρωπος με ενοχές πάει μόνος του, δεν χρειάζεται διαιτολόγο, το χαρτί λειτουργεί ως placebo, απλά κρατάς ένα ρολόι και μετράς ημέρες εκτόνωσης, όπως μέτραγαν τον επιπολασμό της Πανούκλας κάποτε για να δουν πότε η ασθένεια εκτονώνεται. Ας διαχωρίσουμε λοιπόν ένα βασικό πράγμα στο σημερινό μας άρθρο. Αυτό που γύρω μας βλέπουμε ως αδυνάτισμα δεν είναι, είναι η ασθένεια που εκτονώνεται, όταν παχαίνει πάλι ο άνθρωπος επιστρέφει σε υγιείς για τον οργανισμό συνθήκες. Όσο αδυνάτιζε ήταν άρρωστος από οξεία ενοχικίτιδα και γρήγορα θα αναρρώσει. Η υποτιθέμενη υγιής περίοδος για τον οργανισμό είναι η άρρωστη περίοδος και ο φυσικός κύκλος όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει είναι να έρθει ο οργανισμός σε κατάσταση υγείας και πάλι, δηλαδή να ξεπεράσει τις ενοχές και να ξαναπαχύνει. Αυτό είναι που στη χώρα μας ονομάζουμε αδυνάτισμα. Άρα η αρρώστια η δική μας είναι η υγεία για τον οργανισμό και οι διαιτολόγοι αγωνίζονται για τι; Οι θεραπευόμενοι τι θεραπεύουν, αν θεραπεύουν όντας άρρωστοι; Είναι ελάχιστες οι εξαιρέσεις εκείνες που συνειδητά μετατρέπουν στην πορεία τις ενοχές σε κάτι παραγωγικό και ωριμότερο και αυτό φαίνεται και απ' το γεγονός ότι σχεδόν όλοι ξαναπαίρνουν τα κιλά που έχασαν. Το διάστημα που τα κιλά έχουν μειωθεί είναι περίοδος που ο οργανισμός πάσχει από οξεία ενοχικίτιδα και όταν ιαθεί ξαναπαίρνει κιλά, αντιλαμβανόμενος ότι η περίοδος καραντίνας τέλειωσε.
Το βασικό συναίσθημα που χρειάζεται η θεραπεία
   Έχουμε πει ίσως και όσα είναι τα άρθρα μας φορές, ότι οι ασθενείς πρέπει να γίνουν επίμονοι και περίεργοι. Το βασικό συναίσθημα που πρέπει να έχει μια θεραπεία είναι περιέργεια να μάθουν τι είναι και ποιοι είναι. Δεν μπορεί να θεραπευθεί κανείς αν έρθει με κάτι λιγότερο απ' αυτό και πολύ φοβάμαι ότι αυτό είναι κάτι που προυπάρχει της θεραπείας. Η θεραπεία εξασκεί ένα ένστικτο που προυπάρχει γι' αυτό ο θεραπευτής δεν μπορεί να βελτιώσει - αν και ικανός - τους μέτρια περίεργους. Τους πολύ περίεργους και επίμονους μπορεί να τους φτάσει να φιλήσουν τον Ήλιο. Εδώ χρειάζεται ένα συναίσθημα να σε παίρνει απ' το χέρι όταν τα άλλα στερεύουν και να είστε σίγουροι ότι όλα τα άλλα στερεύουν. Γιατί η Παχυσαρκία είναι μια ασθένεια που θα είναι πάντα εδώ, άρα χρειαζόμαστε κάτι πιο μεγάλο και κάτι πιο πολύ.
Η Μύκονος στερεύει, η ομορφιά στερεύει, η σεξουαλικότητα στερεύει, η ματαιοδοξία στερεύει, οι κοιλιακοί στερεύουν, το στητό στήθος στερεύει, η επιθυμητότητα στερεύει, ο οργασμός στερεύει, αυτό που δεν στερεύει είναι η επιθυμία όσο υπάρχεις να είσαι όρθιος και πάντα έτοιμος να μάθεις λίγο περισσότερο για σένα, μόνο αυτό δεν στερεύει.  

1 σχόλιο:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!