Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Ένας κόσμος χωρίς ζάχαρη

Το καλάμι που δίνει μέλι χωρίς μέλισσες, κοινώς η πορεία της ζάχαρης ξεκινά τον 4ο αιώνα π.χ. από την επαφή των τότε στρατιωτών του Μ.Αλεξάνδρου με ένα είδος καλαμιού στην κοιλάδα του Ινδού Ποταμού. Έπειτα τον 7ο αιώνα μ.Χ οι Άραβες με την εισβολή τους στη Μέση Ανατολή ανακαλύπτουν και πάλι το σακχαροκάλαμο και φτιάχνουν τα πρώτα εργαστήρια παραγωγής ζάχαρης. Στην Ευρώπη η ζάχαρη μπαίνει τον 12ο αιώνα μ.Χ. όταν οι Σταυροφόροι την φέρνουν από τη Συρία. Στην Ελλάδα η παραγωγή ζάχαρης ξεκίνησε με το πρώτο ζαχαρουργείο το 1842 και μέχρι σήμερα η χώρα μας μπορεί να εκχυλίσει μέχρι 17400 τόνους τεύτλων. Η ζάχαρη αποτελούσε και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της διατροφικής μας καθημερινότητας εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί κατέληξε όμως στις μέρες μας κυβερνήσεις, φορείς δημόσιας υγείας, εταιρείες και άνθρωποι να έχουν ξεκινήσει έναν πόλεμο απέναντι στην κατανάλωση ζάχαρης και να την συνδέουν με προβλήματα υγείας και κυρίως με εμφάνιση Παχυσαρκίας; Στο σημερινό μας άρθρο θα σας πούμε τη γνώμη μας αν αύριο το πρωί η ζάχαρη εξαφανιζόταν από τον πλανήτη η Παχυσαρκία θα μειωνόταν;
Χωρίς ζάχαρη 
Πως γνωρίζουμε εμείς τη ζάχαρη; Την γνωρίζουμε κυρίως μέσα από τα γλυκά, παγωτά, αναψυκτικά, καφέ κτλ. Απ' αυτά τα προϊόντα τα γλυκά είναι αυτά που μπορούμε να πούμε ότι μπορεί να συμβάλλουν στην αύξηση της Παχυσαρκίας και δεύτερο ίσως τα αναψυκτικά. Ο Π.Ο.Υ. και οι εταιρείες παχυσαρκίας ανά χώρα στις έρευνες που έχουν κάνει μας λένε ότι τα επόμενα 20χρόνια η Παχυσαρκία στην Ευρώπη και στον πλανήτη θα εκτοξευθεί. Βέβαια δεν μας έχουν διευκρινίσει θα εκτοξευθεί με ή χωρίς ζάχαρη; Έχουμε και σε παλιό μας άρθρο αναπτύξει την αρχική μας θέση ότι οι άνθρωποι όταν αναπτύσσουν μια συνήθεια δεν την κόβουν τη συνήθεια αυτή απλά τη μεταφέρουν. Αν αύριο το πρωί η ζάχαρη διακοπεί ο άνθρωπος που κατανάλωνε πολύ ζάχαρη θα δει τι επιλογές έχει να καταναλώνει κάτι άλλο που θα του επιτρέπεται άφοβα και άφθονα. Αλλά δεν θα διαλέξει με κριτήριο μια υγιή επιλογή αλλά μια επιλογή που θα του επιτρέπεται το 'πολύ'. Αν έχει μπροστά του πλήθος επιλογών θα διαλέξει την επιλογή εκείνη που του υπόσχεται ένα αθώο 'πολύ'. Την επιλογή εκείνη ή τη μέθοδο εκείνη που να του εξασφαλίζει πρώτα το 'πολύ' και ότι περισσεύει μπορεί να είναι μια στέβια, ένα άγλυκο γλυκό ή μια σοκολάτα χωρίς ζάχαρη. Όταν σχεδιάζει ένας άνθρωπος μια καθημερινότητα που του περιορίζεις κάτι, αυτό που πας να του κόψεις θα πάει να το βρει σε άλλο που να του εξασφαλίζει όταν το τρώει ότι μπορεί να τρώει πολύ. Ο άνθρωπος σε όλες αυτές τις περιπτώσεις light, άλιπα, χωρίς ζάχαρη, κτλ που κυκλοφορούν 30χρόνια δεν αδυνάτισε, αντίθετα πάχυνε πολύ, γιατί η βασική του σκέψη λέει, 'ναι κόβω τη ζάχαρη, αλλά π.χ.τρώω πιο μεγάλο βραδινό'. Light το ζελέ που έφαγα άρα μπορώ να φάω 10φιστίκια παραπάνω. Μια δομικά λάθος σκέψη, που και ο αέρας που αναπνέουμε να κοπεί θα αναπτύξουμε βράγχια.
Μόνο πάνω
Ο άνθρωπος όταν αυξήσει τις ποσότητες του φαγητού αυτό το παραπάνω που τρώει αν του πεις ότι πρέπει να το κόψει θα το μεταφέρει αλλού. Ο άνθρωπος υπακούει σε ένα ηδονιστικό μοντέλο δύσκολα αναστρέψιμο. Το λίγο γίνεται πολύ, το πολύ δε γίνεται λίγο. Αν ο άνθρωπος έχει 'εθιστεί' σε αυτό το μοντέλο για πολλά χρόνια καμία εξαγγελία κυβέρνησης και νόμος απαγόρευσης δεν μπορεί να το αλλάξει. Ο άνθρωπος τους περιορισμούς του τους μεταφέρει δεν τους διακόπτει, ούτε καν τους ελαττώνει και σχέδια που έχουν ως βάση αυτό θα αποτύχουν παταγωδώς. Έχουμε πάρει καλά το μάθημα μας μέσα από τις δίαιτες μην ανησυχείτε.
Σε έναν κόσμο χωρίς ζάχαρη
    Ο φόρος που πρέπει να μπει δεν είναι στη ζάχαρη ούτε στο λίπος αλλά στο 'πολύ'. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο καφές που το 'με 1 κουταλιά ζάχαρη' έγινε 'με 1 μαύρη'. Αύριο θα γίνει 'με 1 φρέσκο φύλλο φυτικής στατίνης'. Πίνεις καφέ, καταπολεμάς και την υπερχοληστερολαιμία. Αν διακοπτόταν αύριο το πρωί η ζάχαρη σε κανένα δείκτη δεν θα είχαμε την παραμικρή βελτίωση αν δεν άλλαζαν και άλλα πράγματα, όπως δεν άλλαξαν τα light προϊόντα. Ο πρώτος αυτοματοποιημένος και ενστικτωδικός μηχανισμός που θα λειτουργούσε θα έλεγε 'και τώρα που πάμε'. Ενώ ο φυσιολογικός μηχανισμός θα έλεγε 'τρώω πολλά γλυκά ας τρώω λιγότερα', αντίθετα για να μην κάνει αυτό μεταφέρει τα 'πολύ' του αλλού. Άρα έχουμε ένα 'λαίμαργο' Εγώ που απλά πάει από δω και από κει και δεν θέλει να κόψει τίποτα απ' τις επιλογές του. Αυτό το 'πολύ' είναι το άρρωστο που πρέπει να πολεμηθεί. Και θα ξυπνήσουμε 1 πρωί και θα πούμε 'καλά ήταν και με τη ζάχαρη, τώρα που την κόψαμε δεν ξέρουμε ποιο απ' τα φύλλα των γλυκαντικών πρέπει να μασήσουμε για να αδυνατίσουμε'. Θα νοσταλγούμε την εποχή της ζάχαρης μπρος στην λιποδιαλυτική χλωροφύλλη που παίρνει όλη την ενέργεια του ήλιου για να φέρει στο πιάτο μας ένα τέλειο αδυνάτισμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!