Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

188 ζυγίσματα σε 7,5 χρόνια

   Με την Χ. ξεκινήσαμε τη θεραπεία της 19Ιουλίου 2007 όντας 37χρονών τότε. Η πορεία της, αποτελεί για εμάς Ευαγγέλιο μιας διαδρομής θεραπείας μέσα σε 7,5 χρόνια καθημερινότητας. Η θεραπεία τα είχε όλα και είναι μια συνεργασία που ποτέ δεν θα ξεχάσω, μιας και αποτελεί για εμένα ένα πολύ καλό μάθημα για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζω την ασθένεια και ποιες επιλογές έχω πάντα μπροστά μου και το πιο βασικό, τι ασθένεια αντιμετωπίζω και το πολύπλοκο της αντιμετώπισης της. Το διαδραστικό μάθημα που πήρα ήταν πολύ μεγάλο, μιας και ήταν η πρώτη ισχυρή δόση επαφής με το αχανές του ωκεανού που λέγεται Παχυσαρκία. Έπειτα ακολούθησαν αμέτρητες ίδιες διαδρομές που τις έβλεπα να εκτυλίσσονται μπροστά μου νομίζοντας ότι σε συνεργασία με τον θεραπευόμενο τις ελέγχουμε αλλά ήταν πολλές φορές εκείνες που αποτυγχάναμε. Πολλές περισσότερες απ' αυτές που κερδίζαμε και πάντα μας ξέφευγε τόσο γρήγορα και τόσο έξυπνα που μπροστά στη δύναμη της φαινόμασταν δραματικά ανήμποροι. Παιδιά... μην παίζετε με την ασθένεια σας είναι πανίσχυρη.
19 Ιούλιου 2007
   Αρχική μέτρηση 126,2 κιλά ζεστό απόγευμα Ιουλίου, βλέποντας ένα άτομο μπροστά μου πραγματικά διψασμένο για θεραπεία και ήδη μετρώντας 2 προσπάθειες για αδυνάτισμα. Ένα χρόνο μετά στις 26 Αυγούστου του 2008 είχε χάσει 23,9κιλά δηλαδή ζύγιζε 102,3κιλά. Μετά από μερικά σκαμπανεβάσματα, τον Δεκέμβρη του 2008 ζύγιζε 102,8 και ήταν η πιο χαμηλή μέτρηση που πήραμε πριν αρχίσει η ανηφόρα, μετά από 47 συνεδρίες. Στις 11 Φεβρουαρίου 2010 και με 13 σποραδικές συνεδρίες από το Δεκέμβρη του 2008 η Χ. ζύγιζε 127,9. Μετά από 2 συνεδρίες Φλεβάρη και Μάρτη του 2010 τα ξαναλέμε (με δική της επιλογή πάντα) 11Γενάρη του 2011 με βάρος 134,5κιλά. Πήρε μέχρι το Φλεβάρη του 2010 25κιλά, ότι έχασε δηλαδή, μετά από 14μήνες. Έπαιρνε 1,8κιλά το μήνα. Από το Φλεβάρη του 2010 μέχρι το Γενάρη του 2011 είχε πάρει συν 6,6κιλά, δηλαδή 600γραμμάρια το μήνα. Αξίζει να σημαιώσουμε ότι από το αρχικό της βάρος το 2007 προσέθεσε ένα 6% επιπλέον βάρος, δηλαδή 8,3κιλά. 6 μήνες μετά την έναρξη της νέας προσπάθειας ζύγιζε 12,3κιλά λιγότερο δηλαδή 2,1κιλά το μήνα. Στις 17Γενάρη του 2012 ζυγιζε 113κιλά, ένα χρόνο μετά 21,5κιλά λιγότερο δηλαδή. Μετά από ακυρώσεις αναβολές και τις σχετικές δικαιολογίες που ξέραμε πια είχαμε μάθει τον τρόπο σκέψης της, πραγματοποιεί μέχρι τον Ιούλιο του 2012, 5 συνεδρίες και είχε φτάσει το βάρος της 128,2κιλά.  Το ράλι προς τα κάτω ξεκινάει και πάλι, 30 Απριλίου 2013 πέφτουμε σε βάρος διψήφιο 99,8κιλά και προς στιγμήν πίστεψα ότι το πρόβλημα έχει λυθεί και πάμε να καταφέρουμε έναν απίστευτο άθλο. Αποκορύφωμα μέτρηση 25Ιουνίου 2013, 93,2κιλά, δηλαδή 41,3 κιλά από τον Γενάρη του 2011. Ως ειδικός είχα πιστεί ότι μετά απ' αυτό τον άθλο δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπάρει κιλά. Είχα και εγώ γεμίσει με πολλές ελπίδες. Η Χ. ήταν πραγματικά ένας άλλος άνθρωπος, 6 χρόνια μετά την πρώτη μέτρηση που είχαμε πάρει είχε καταφέρει κάτι ακατόρθωτο, κάτι που δεν ξέρω στη ζωή του ένας άνθρωπος πόσες φορές μπορεί να το πετύχει. Ο βομβαρδισμός που ως ειδικός έκανα για τους αμυντικούς μηχανισμούς που θα υψώσει τώρα η ασθένεια της δεν είχαν προηγούμενο. Θυμάμαι για πάνω από 10συνεδρίες να μιλάμε για 1,5ώρα, για το τι θα γίνει αύριο το πρωί. Η συνέχεια...9 οκτώβρη 2013 βάρος 99,1κιλά. 25 γενάρη βάρος 112,6 κιλά και 13 Ιουνίου 2014, βάρος 131,5κιλά. Τελευταία συνεδρία 9 Οκτώβρη 2014 βάρος 127,4κιλά. 7,5 χρόνια μετά την πρώτη συνεδρία 1 κιλό πάνω.
 Σημαντικά σημεία αναφοράς
   Μερικές σημαντικές λεπτομέρειες είναι ότι τα κενά η Χ. τα πλήρωνε πολύ ακριβά καθώς δεν υπήρχε κενό που να μην πήρε βάρος. Σε όλα τα κενά από 3 κιλά μέχρι 31, όσο πιο μεγάλα κενά τόσο περισσότερο βάρος. Της είχαμε αναφέρει ότι θα πρέπει να σκεφτεί καλά το ενδεχόμενο να παρακολουθείται για πάντα  1-2φορές το μήνα, πράγμα που δεν της άρεσε καθόλου. Εντύπωση μας είχε προκαλέσει το γεγονός πόσο αυξημένη είχε την τάση ανεξαρτητοποίησης-απόσχισης από το πρόγραμμα και τον έλεγχο. Είναι από τις πιο αυξημένες που έχουμε παρακολουθήσει ως ειδικοί. Στα κενά η τάση αυτή θέριευε με απίστευτες υψηλές μετρήσεις ανόδου του βάρους. Πράγμα που της το είχαμε αναφέρει 1000φορές. Δεν δέχτηκε εύκολα την ασθένεια της και την υποτίμησε σίγουρα. Δεν την σεβάστηκε και δεν έκατσε να μιλήσει μαζί της. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ο Ιούλιος του 2014 που έμεινε άνεργη. Είχε πιάσει δουλειά για 1χρόνο περίπου και αυτό ήταν ως συναίσθημα κάτι που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί και από κει και μετά το βάρος ξέφυγε. Κάπως έτσι πάντα οι θεραπείες διαλύονται, κάτι συμβαίνει που κρατάει για 1 μήνα, αλλά η απόφαση που λαμβάνεται είναι απόφαση ζωής. Εκείνη τη στιγμή το πρώτο που ήθελε να κάνει είναι να 'ξεφορτώσει το καράβι', το τι κόπο είχε κάνει είχε ως προτεραιότητα κατέβει πολύ χαμηλά. Κάτι βαρύ συναισθηματικό στο τοπίο που πρέπει να φύγει για να καθαρίσει ο αέρας. Σε 2μήνες είχε βρει δουλειά, αλλά είχε πάρει 15κιλά. Λάθος προτεραιότητες και μια γερή κλωτσια στο τενεκέ και πάλι απ' την αρχή, μια αρχή που δεν είναι μια καθαρή αρχή, αλλά είναι πια μια προσπάθεια για απόσταση απ' τη κόλαση. Δεν ξεκινάει κάποιος να καταφέρει κάτι, αλλά ξεκινάει για να βγει απ' το βούρκο. Όταν τα αποτελέσματα που παίρνεις σου αρκούν για να μην 'πεθάνεις', η θεραπεία χάνει το 90% του στόχου της, σε έχει θρυμματίσει και σε έχει κάνει να την φοβάσαι τόσο πολύ που την κοιτάς τρομάζεις και λες 'δεν πειράζει να χάσω κιλά δεν πρόκειται μου αρκεί και το ξεροκόμματο, μπορώ να ζήσω και με το 10% της ζωής που θα έπρεπε να ζήσω'. Σου έχει δώσει ένα τέτοιο μάθημα που είναι δύσκολο όχι να θεραπευτείς αλλά απλά και μόνο να ξεκινήσεις και όταν ξεκινήσεις ζητάς το ξεροκόμματο. ΄'Οταν ακούω 'δώσε μου μια καλή δίαιτα' πλέον βάζω τα γέλια και όταν προσπερνάω λέω χρόοοονιαααα.....πολλά χρόοοοονιααα. Πλέον ως ειδικοί έχουμε γίνει εξυπνότεροι και πιο άμεσοι, στις καινούριες συνεδρίες προτιμάμε αντί να βγάζουμε το λιπομετρητή και να λέμε άρες..μάρες, λέμε πιο σημαντικά πράγματα, φτιάχνουμε εικονικές θεραπείες και πιθανές αντιδράσεις στη θεραπεία, πάντα με τη συνεισφορά του ευαγγελίου μας (δεν το αφήνουμε στιγμή, το πήραμε το μάθημα). Πιθανά επικίνδυνα σημεία, μετράμε τάσεις ανόδου και οχυρωνόμαστε μπρος στο θηρίο, που πάντα ξανάρχεται αλλά αναβαθμίζουμε την οχύρωση μας.
Αν γυρίζαμε πίσω
   Αν πηγαίναμε στον Ιούλιο του 2007 δεν ξέρω αν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά, αλλά θα πρέπει κάθε νέο περιστατικό να το αντιμεωπίζουμε με την γνώση που αυτό το μεγάλο μάθημα μας προσέφερε. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι οι θεραπείες απλώνονται στον χρόνο κάπως έτσι με αυτά τα χαρακτηριστικά και διαρκούν χρόνια, παρα πολλά χρόνια, έτσι η πρώτη φορά πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τελευταία, γιατί αν αντιμετωπίζεται αλλιώς χάνονται πολλά χρόνια και κάθε φορά η ασθένεια σου κλέβει ένα κομμάτι εαυτού που δεν στο επιστρέφει. Αν κάνεις πολλές δίαιτες πας με το 40% της αυτοεκτίμησης σου και της ζωντάνιας σου να αντιμετωπίσεις κάτι που έχει μεγαλώσει και είσαι χαμένος από χέρι. Αν γύριζα πίσω θα έβλεπα στα μάτια ενός νέου ανθρώπου, έναν παχύσαρκο 50άρη ταλαιπωρημένο, 120-130κιλά με μηδενικές πιθανότητες να χάσει βάρος, με ατελείωτο χρήμα να έχει δοθεί σε δίαιτες και θεραπείες, κολλημένο στον καναπέ, συμβιβασμένο, παρκαρισμένο, απλά να περιμένει να κάνει μια σχετικά έξυπνη διαχείριση μεταξύ του διαβητικού ασθενή και της γυναίκας του που τον πρήζει να μην πάει να πιει μπίρες και να φάει παιδάκια με τους φίλους του. Εκείνον που παρακαλάει να πάει η γυναίκα του διακοπές για να φάει και να πιει όσο θέλει και να μην χρειαστεί να χτυπήσει κάρτα στην αγκαλιά της γυναίκας του στην καθιερωμένη μηνιαία σεξουαλική επαφή της Παρασκευής. Μια σωστή διαχείριση μεταξύ του ρόλου του ποντικιού και της γάτας. Γιατί η Παχυσαρκία τον έχει απαγάγει και δεν το ξέρει, εκεί που τον κρατά φυλακισμένο έχει μόνο ένα ρόλο, του δραπέτη.





3 σχόλια:

  1. Μπορούμε να είμαστε σε αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μας?δηλαδή μόνιμα πια σε αρνητικό ισοζύγιο;το αδυνάτισμα διαρκεί όσο χρειαστεί?μια δεκαετία για την απώλεια και άλλη μια για να συνηθίσουμε?αλλά αν η απώλεια βάρους έρχεται μέσω της σωστής διατροφής κ εάν όλοι οι διαιτομενοι ξεκινάμε κ σταματάμε λόγω συναισθημάτων που υπάρχουν, προυπηρχαν κ θα εξακολουθούν να υπάρχουν αυτό αυτομάτως θα έπρεπε να οδηγεί στην αποσύνδεση αυτών σε σχέση με το φαγητό ή την κατάσταση/διαδικασία/ της δίαιτας ή /και στην διαχείριση..μονο που ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μέχρι να φτάσει σε ένα υγιές/ελεγχόμενο σωματικό βάρος θα έχουμε πτώση του μεταβολικου ρυθμού ή της καρδιακής ισχύος κ φαντάζομαι κι άλλα πολλά.κι όμως μέσα σε όλα αυτά κάτι λείπει.επιμονη =εμμονή.σε συνδυασμό με την αναμονή γίνεται το λάθος.μήπως υπομονή?κάπως κάπου πρέπει να υπάρχει ένα κομμάτι ένα κάτι που έλεγχει το βάρος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα σας. Όταν εκδηλωθεί διαταραχή πρόσληψη βάρους για το υπόλοιπο της ζωής του ο πρωταγωνιστής πρέπει να προσέχει. Ο στόχος της θεραπείας (πρέπει να) είναι η ανεξαρτητοποίηση σε θέματα διαχείρισης βάρους. Εβδομαδιαίες συνεδρίες στην αρχή και 14ήμερες, μηνιαίες, διμηνιαίες κτλ. Για έναν άνθρωπο που έχει χάσει 30, 40 κιλά μετά από δεκαετίες προσπαθειών 1 συνεδρία το μήνα ή στις 50ημέρες νομίζω δεν είναι τίποτα. Η πλήρης ανεξαρτητοποίηση είναι στόχος μας και ωθούμε τους θεραπευόμενους προς τα κει, αλλά δεν παίρνουμε ποτέ το ρίσκο αν το βάρος δεν έχει ισορροπήσει να μην πραγματοποιήσουμε ούτε και αυτή τη 1 συνεδρία μετά από 1μήνα. Δεν είναι η επιλογή μας αυτή αλλά η προσαρμογή μας πάνω στην πάθηση. Μη ξεχνάτε και το πρόβλημα, η Παχυσαρκία ήταν, είναι και θα είναι εκεί αν δεν γίνει μια σοβαρή παρέμβαση. α)Για το υπόλοιπο της ζωής (όπως μας ρωτάτε) δεν πρέπει να είστε σε αυτό, πρέπει να έρθετε να πάρετε τα εφόδια που πρέπει και να πάτε στο καλό β)αρνητικό ισοζύγιο πάνω σε ποια βάση, του υπερθετικού ισοζυγίου; ότι και αν δοθεί στον οργανισμό μετά από μερικούς μήνες θα το ουδετεροποιήσει, τρώγατε πολύ και τώρα πρέπει να φάτε λιγότερο και αυτό δεν είναι αρνητικό ισοζύγιο αλλά φυσιολογική επαναφορά. γ)Η μείωση του βάρους είναι η πρώτη και ο οξεία φάση του αδυνατίσματος και δεν διαρκεί για πάντα αλλά για μήνες 12- 16 περίπου κατά μέσο όρο μετά ακολουθούν άλλα σταδια. Η σταθεροποίηση έχει 3 στάδια διαρκεί περισσότερο με αραιότερες συνεδρίες και φτάνει μέχρι του σημείου της ασφάλειας ότι δεν θα ξαναμπεί το βάρος. Σημείο που ούτε το ορίζει ούτε το διαλέγει ο ειδικός, συνήθως τη θεραπεία την διακόπτει πολύ νωρίτερα ίσως στο στάδιο 1 ο θεραπευόμενος (πράττοντας λάθος). Τα συναισθήματα που βγάζει η θεραπεία επηρεάζουν αλλά και επηρεάζονται από τα συναισθήματα καθημερινότητας που λέτε. Η Παχυσαρκία έχει 3-4 συναισθήματα που την αγαπούν (τη διαιωνίζουν), αυτά πρέπει να δουλευτούν στην πορεία της θεραπείας γιατί κρατάνε πάντα αναμμένη τη φωτιά από κάτω (και αυτή πρέπει να μειώσει τη φλόγα της). Αλλά και η ίδια η θεραπεία θα βγάλει συναισθήματα που θα σας ανανεώσουν πολύ. π.χ. σεξουαλικότητα και θηλυκότητα αυτοπεποίθηση και ερωτισμό, πρόοδο, άσκηση επιμονής και επίτευξης στόχου και αυτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το θέμα είναι προς τα που θέλετε να στρίψετε το τιμόνι. Δική σας επιλογή. Το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι κανένα απ' αυτά που λέτε (κατά την άποψη μου). Είναι μικρότερα λάθη. Το μεγαλύτερο είναι ότι μπαίνετε με μια λάθος ταχύτητα στη θεραπεία απ' όλα αυτά που έχετε χτίσει απ' αυτά που ακούτε-πιστεύεται-βλέπετε. Μπαίνετε με λάθος εικόνα για το τι θα χρειαστεί να κάνετε και να αντιμετωπίσετε. Σε αυτό έχουμε ευθύνες. Η επιμονή, υπομονή, εμμονή στόχου, επίτευξη στόχου κτλ είναι μεταβλητά χαρακτηριστικά, το δίαιτα=1 κιλό την εβδομάδα δεν είναι γιατί φτιάχνει και όλα τα προηγούμενα. Η δίαιτα πάσχει από γνώση, είναι αχαρτογράφητη και την ερμηνεύει όπως θέλει ο καθένας. Το σημείο που ελέγχει τοβάρος είναι υπο διαμόρφωση πάντα είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Δεν γεννήθηκε κανείς Παχύσαρκος, περνάνε χρόνια για να ρυθμιστεί το νεότερο βάρος. Το που θα ρυθμιστεί δεν έρχεται από τη κούνια, εμείς το εκπαιδεύουμε. Το βάρος σταματά εκεί που αισθάνεται ο οργανισμός ασφάλεια ότι δεν είναι 'άρρωστος'.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!