Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Μια δίαιτα χωρίς τέλος

   Το Καλοκαίρι και οι διακοπές λόγω του ότι βγάζουμε κάποιες δραστηριότητες της ζωής μας από την πρίζα όπως την δουλειά μας, κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Αλλαγές, στροφές, άνθρωποι, νέα ξεκινήματα, ξεκαθαρίσματα, φιλίες, σχέσεις, όλα μπαίνουν στο στόχαστρο και στο μέλλον που απλώνεται μπροστά, υποσχόμαστε στον εαυτό μας ότι θα κάνουμε μια νέα αρχή. Στο στόχαστρο μπαίνει και το βάρος, πόσες φορές έχει υποσχεθεί ένας υπέρβαρος ότι από Σεπτέμβρη θα αλλάξει το βάρος του; Πάρα πολλές. Γεγονός είναι ότι τις περισσότερες φορές οι διακοπές, η ανάπαυλα και η ξεκούραση δημιουργούν ένα αίσθημα αλλαγής και ένα αίσθημα του ότι κάτι τέλειωσε μέσα μας και ότι κάτι καινούριο πρέπει να γεννηθεί. Αυτό το συναίσθημα υπερεκτιμάται και μπορεί να είναι αρκετά καθαρκτικό και αναζωογονητικό αλλά είναι ένα συναίσθημα που καθαρά εξυπηρετεί την χαλαρότητα της στιγμής και πολύ δύσκολα μεταφράζεται σε πράξη. Άλλωστε τα πρώτα θύματα της δήθεν αλλαγής είναι η γυμναστική και η διατροφή. Έτσι τα γυμναστήρια επειδή ξέρουν ότι ήρθες να κάνεις 15μέρες γυμναστική σου λένε 'φέρε όλη τη συνδρομή μπροστά και κάνε ότι θες'. Πας 10μέρες γυμναστήριο και εκεί καταλαβαίνεις ότι η απόφαση που πάρθηκε κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο της Βοιδοκοιλιάς ήταν μάλλον επιπόλαιη. Αυτό δεν θα αποτελέσει βέβαια πάθημα για την επόμενη επιπόλαιη απόφαση καθώς πάλι κάτω από τις ίδιες συνθήκες είναι πολύ πιθανό να ληφθούν αποφάσεις που σε βοηθούν να σημαντικοποιήσεις ένα ανέμελο Καλοκαίρι αλλά θα έχουν ίδιο τέλος. 1 μήνα δίαιτα και ξανά αναμονή για την επόμενη μεγάλη Απόφαση.
Αρχή και Τέλος
Αν βάζαμε πάνω σε 1 τραπέζι 2 συναισθήματα, την ευτυχία της απόφασης ενός τέλους και την ευτυχία της απόφασης μιας αρχής είναι σίγουρο ότι κανέναν δεν θα ένοιαζε η διαδρομή μέχρις εκεί. Αυτό καταδεικνύει και την κουλτούρα μας, που είναι κουλτούρα δήθεν μεγάλων αποφάσεων και σημαντικών αλλαγών, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο απ' το ανάγκη να κάνουμε σημαντική μια στιγμή της ζωής μας επειδή εκείνη την περίοδο απλά ξεκουραζόμαστε λίγο περισσότερο. Απ' αυτή την απόφαση αντλούμε μια ένα όμορφο συναίσθημα που εκείνη τη στιγμή στη σκέψη ότι 'θα αλλάξουμε' μας χαροποιεί. Αυτό για να περάσουμε στις διακοπές καλά είναι αρκετό, όταν πάει να ωριμάσει και να γίνει πράξη, χωλαίνει. Οι δίαιτες του Σεπτεμβρίου δεν κρατάνε πολύ, γιατί θεωρείται σχεδόν καθήκον να γίνει μια μεγάλη αλλαγή το Σεπτέμβρη και γι' αυτό αποτυγχάνει. Ερωτευόμαστε τα όμορφα μπαλόνια που πετάνε γύρω από αλλαγές και αποφάσεις αλλά οι πράξεις μας έχουν ξεμείνει κάπου πίσω και παλιά. Άνθρωποι αδούλευτοι πάνω στο πως λαμβάνετε μια απόφαση και πως υλοποιείται. Έτοιμοι να ορίσουμε κραυγαλέες σημαδιακές ημερομηνίες για μεγάλες αρχές αλλά ανέτοιμοι να υποδεχθούμε τον τρόπο που μας πάει σε αυτό το λιμάνι.
Το Τέλος
   Πολλούς ασθενείς τους ρωτάμε 'πως έχετε φανταστεί το τέλος' και η απάντηση τους περιέχει κυρίως αριθμούς και κιλά, μιας και το δικό τους τέλος είναι το σημείο που τα κιλά τους θα είναι στον αριθμό που θέλουν. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν έχει σκεφτεί το τέλος, αλλά όλοι έχουν μια γνώμη γι' αυτό. Έχουμε πει και παλιότερα ότι η θεραπεία είναι πολύ μικρά κομμάτια που είναι δύσκολο να φανταστείς ποιο είναι το τέλος, αλλά το σημαντικό εδώ είναι ότι οι άνθρωποι που κάνουν δίαιτα δεν πιστεύουν πραγματικά ότι μπορούν να φτάσουν στο τέλος. Αυτό είναι ένα αίσθημα που είναι σχεδόν σε όλους έτσι. Αν εξέφραζαν πραγματικά αυτό που αισθανόντουσαν θα έλεγαν το εξής 'δεν έχω σκεφτεί ότι μπορώ να φτάσω στο τέλος'. Αυτό φανερώνει 2 πράγματα πολύ σημαντικά για εμάς α)δεν γνωρίζει τα όρια της ασθένειας του και τι χρειάζεται να κάνει, πορεύεται προς κάτι αόριστο, που θα κριθεί σε τυχαία σημεία πόσο κοντά στο τέλος θα φτάσει β)είναι τόσο ανώριμη η εποχή να σταθεί στο ύψος της ασθένειας - σαν την Πανούκλα στην Βρετανία το 1854 που έδιναν ματζούνια και φυλαχτά για να την θεραπεύσουν - που ξέρεις μόνο πως ξεκινάς και δεν ξέρεις πως τελειώνεις, μια πραγματικά πλήρως αψυχανάλυτη-αχαρτογράφητη πάθηση.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!