Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Το Σάββατο χαλάω τη δίαιτα

   Μια διαφορετική συμπεριφορά το Σαββατοκύριακο, πολλές φορές τρομερά διαφορετική από τις καθημερινές. Η δίαιτα χαλάει το Σάββατο που οι άνθρωποι θα ήθελαν πολύ να μην είναι σε δίαιτα και να μπορούσαν να φάνε ότι θέλουν, αλλά να είναι και σε δίαιτα.
Το Σάββατο μεταφέρονται ποσότητες τροφής τέτοιες που αντιστοιχούν σε 2 καθημερινές. Για να χαθούν σε 7 ημέρες π.χ.1 κιλό εμείς θέλουμε 8 ημέρες ή 9 ημέρες, ή αλλιώς πρέπει όσα είναι να χαθούν σε 7 ημέρες, 5 ημέρες προσοχής. Οι άνθρωποι ζητάνε να είναι πιο σφιχτό το πρόγραμμα τις καθημερινές και να τρώνε πιο πολύ το Σαββατοκύριακο. Παίζει όμως τόσο μεγάλο ρόλο το Σάββατο ως ημέρα στη δίαιτα ή ως σκέψη; Δηλαδή τρώμε τόσο πολύ το Σάββατο που είναι ικανό να στείλει τη ζυγαριά πάνω ή να την κρατήσει σταθερή;
Το Σάββατο στη Δίαιτα
Όταν η δίαιτα ξεκινάει κανένα Σάββατο δεν μας σταματά και όλες οι μέρες είναι ευθεία γραμμή, προσοχή σε όλες τις ημέρες σαν να είναι Δευτέρα. Μετά από 3,4  Σάββατα αρχίζει και αυξάνει το βραδινό, μετά αυξάνει λίγο το βραδινό της Παρασκευής και μετά αυξάνει λίγο το βραδινό της Πέμπτης και το μεσημεριανό της Κυριακής. Το Σάββατο έχει την τάση να μολύνει όλες τις ημέρες σιγά σιγά. Άρα αν ως κίνδυνος από θερμιδική άποψη είναι στο 3, από άποψη ικανότητας μόλυνσης των άλλων ημερών είναι στο 9. Η χαριστική βολή έρχεται από την μόλυνση των άλλων ημερών και είναι ένας μεγάλος φόβος των διαιτολόγων και σχεδόν πάντα υπαρκτός. Όταν τα μικρόβια μπουν στη θεραπεία μόνο πολλαπλασιάζονται και η θεραπεία χάνεται. Η δίαιτα ως θεραπεία έχει μια μονοκατευθυντήρια γραμμή, αν κάποιος μπει σε περίοδο μη προσοχής δεν υπάρχει η δύναμη να ξαναγυρίσει πίσω. Αν δηλαδή από τις 7 ημέρες της εβδομάδας δεν προσέχει τις 2, η πιθανότητα να μην προσέξει 3 ημέρες είναι ιδιαίτερα υψηλή (για να μην πω σίγουρη), αλλά να πάει από τις 2ημέρες μη προσοχής στη μία είναι μηδαμινή. Όποιο σκαλί πηδάει κάποιος στη δίαιτα δεν γυρνάει πίσω και αυτό είναι ένας μεγάλος μας φόβος ανομολόγητος όταν βλέπουμε τη ζυγαριά να μην κουνιέται. Το Σάββατο ως μέρα με μια σχετικά μεγάλη κατανάλωση θερμίδων είναι μια διαχειρίσιμη ημέρα στη δίαιτα, αλλά ως επιμολυντής είναι μια μη διαχειρίσιμη ημέρα.
Έξυπνο τρικ - Παταγώδης αποτυχία
   Ας πάμε τις συνεδρίες κάθε 14 ημέρες και όχι κάθε εβδομάδα, τι θα αλλάξει εκεί με το Σάββατο; Πάλι θα υπάρξουν 2 μετρήσεις που το Σάββατο ως ημέρα δεν θα διαφέρει από τις άλλες από άποψη κατανάλωσης τροφής αλλά μετά τον πρώτο μήνα το σκηνικό αλλάζει. Το Σάββατο της εβδομαδιαίας συνεδρίας με το Σάββατο των 2 εβδομάδων έχει μια σημαντική διαφορά. Μολύνει περισσότερες μέρες, γιατί έχει περισσότερο χώρο να αναπτυχθεί μια παθολογική συμπεριφορά. Έτσι οι συνεδρίες ανά 2 εβδομάδες αφήνουν περισσότερο χώρο να αναπτυχθεί η μόλυνση. Έτσι αυτή προχωρά γρηγορότερα και αχρηστεύει τη θεραπεία πολύ νωρίς. Πρέπει οι θεραπευόμενοι να καταλάβουν ότι όταν μπαίνουν στη θεραπεία η ασθένεια τους οδηγεί να κάνουν τα πάντα για να μην κάνουν δίαιτα και αυτό είναι μία συνθήκη που πάντα είναι έτσι, οπότε πρέπει από νωρίς να συζητηθεί αυτό και να μπουν όροι και κανόνες(που δεν αφορούν φαγητό αλλά τις συνεδρίες), που η μη τήρηση τους αυτόματα καθιστά τη θεραπεία αποτυχημένη και πρέπει άμεσα να διακοπεί. Αν αυτή η μάχη δεν δοθεί, ότι θεραπεία και να συσταθεί μετά θα αποτύχει. Οι 2 πρώτες συνεδρίες είναι το 50% των βάσεων που πρέπει μια θεραπεία να στήσει για να δουλέψει.
Οι ευθύνες του θεραπευόμενου
   Στο Σάββατο οι άνθρωποι φυτεύουν την αναποφασιστικότητα και τον ετεροπροσδιορισμό τους. Εννοούμε τι; Ας πούμε ότι προτείνουμε στον θεραπευόμενο να φάει ότι θέλει και όσο θέλει το Σάββατο και στο τέλος της εβδομάδας να έρθει να ζυγιστεί και να του κάνουμε δώρο την συνεδρία, θα καταγράψουμε τη μέτρηση και θα προχωρήσουμε στην επόμενη εβδομάδα χωρίς να πει κανείς σε κανένα τίποτα. Ο θεραπευόμενος θα μας προτείνει απλά να μην έρθει στη συνεδρία και να έρθει την επόμενη εβδομάδα. Αν του προτείνουμε να διαλέξει αυτός το Σάββατο ότι θέλει να φάει και να κάνουμε πάλι το ίδιο, να έρθει να ζυγιστεί χωρίς να πληρώσει και απλά να καταγράψουμε τη μέτρηση ως μη γενόμενη. Αν μπορούσε να αποφύγει τη μέτρηση θα το έκανε, γιατί θέλει μια θεραπεία που να αφήνει την ασθένεια του μέσα στο παιχνίδι πράγμα που δεν γίνεται. Το βασικό πρόβλημα του θεραπευόμενου είναι ότι είναι σε ένα πλαίσιο, το οποίο το βλέπει φυλακή και θέλει από εκεί μέσα να αποδράσει. Αυτό δεν είναι ένα πραγματικό συναίσθημα αλλά η αίσθηση του. Μόνο το άκουσμα της λέξης δίαιτα, οι πόρτες κατεβαίνουν, το οξυγόνο λιγοστεύει και ο χώρος περιορίζεται. Ακόμη και αν του προταθεί μια άλλου είδους θεραπεία με ανοιχτό πλαίσιο και χωρίς ζυγαριές και διαιτολόγια, πάλι θα πάει να διαλέξει το παντελόνι που τον σφίγγει.
Οι ευθύνες του ειδικού
   Ως εδώ μιλάμε για τις ευθύνες του πρωταγωνιστή που είναι οι μεγαλύτερες και οι καθοριστικότερες, αλλά ευθύνη έχουν και οι ειδικοί σε σημαντικό κομμάτι της θεραπείας. Η δίαιτα με τον τρόπο τον οποίο εφαρμόζεται είναι μια σφιχτή πιεστική διαδικασία που ο θεραπευόμενος κάθεται απέναντι, του εισάγεται μια δόση θεραπείας που υπερβαίνει τις δυνατότητες προσαρμογής του και απλά από ένα σημείο και έπειτα θέλει να τινάξει την θεραπεία από πάνω του. Ο υπέρτατος στόχος από ένα σημείο και μετά είναι πως θα φάει αυτά που θέλει, χωρίς να δώσει αναφορά σε κανένα. Ενώ κάποιος μπορεί να είναι για 20χρόνια μπαλάκι μεταξύ μιας δίαιτας και μιας άλλης που απλά αλλάζουν τα φασολάκια μέρα, κανείς δεν αναρωτιέται μήπως πρέπει το πλαίσιο να ξαναστηθεί πάνω σε ανεκτές δόσεις θεραπείας για τον πρωταγωνιστή για να μην είναι και τα επόμενα 20 χρόνια στην ίδια κατάσταση;






  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!