Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

...Κάποτε είχες καλό σώμα

   Στο σημερινό μας άρθρο θα μιλήσουμε όχι για το κόσμο που δεν έχει πρόβλημα με το βάρος του, αλλά για τον άλλο κόσμο, εκείνον που αυτές τις ημέρες και λόγω των θερμοκρασιών δεν θα πάει για μπάνιο, δεν θα βγει έξω, κόσμος που ντρέπεται, κόσμος που φοβάται, κόσμος που θέλει να είναι αλλιώς και δεν μπορεί, κόσμος που υποφέρει, πονάει, απομονώνεται για το βάρος και τα κιλά του. Κόσμος που θέλει να πάρει πίσω την αυτοπεποίθηση του, δεν πιστεύει τίποτα και πουθενά, 'τρέφεται με τα συναισθηματικά περισσεύματα που απομένουν στο πιάτο', έχει κάνει 3000δίαιτες, είναι για πολλά χρόνια Παχύσαρκος και κοιτάει ψηλά στον ουρανό μήπως πέσει ένα νέο διαιτολόγιο να τον θεραπεύσει ή να γυρίσει η ψυχολογία μέσα του και να κάνει κάτι. Ε ψιτ φίλε μην περιμένεις άδικα, μην περιμένεις την ψυχολογία σου να είναι κάπως ή να είσαι έτοιμος να κάνεις δίαιτα, δεν θα είσαι ποτέ, λες ψέματα στον εαυτό σου.
Κάποτε είχες καλό σώμα
    Να σου εξηγήσω κάτι, πάντα το υπάρχον βάρος σου ακόμη και αν είναι πολύ, ο οργανισμός σου θα προσπαθεί να σου λέει ΄κοίτα να δεις και έτσι μπορώ να ζήσω', πάντα θυμάσαι το πέρυσι και είχες λιγότερα κιλά, ε και τι, χώραγε και άλλο. Γιατί; Γιατί έτσι λειτουργεί η ασθένεια σου. Πάντα θα χωράει και άλλο και πάντα το νέο σου βάρος ο οργανισμός σου θα το φυσιολογικοποιεί, για να μπορέσεις να επιβιώσεις. Άρα μην περιμένεις να μπει κάπου στοπ, δεν θα μπει. Το στοπ που περιμένεις να κατέβει απ' τον ουρανό δεν θα μπει, εσύ θα το βάλεις. Κάποτε είχες χαμηλό βάρος, αλλά νόμιζες ότι η ασθένεια σου ήταν μικρή και με μια διαιτούλα θα το ξεπέρναγες. Τελικά πέρασαν πολλές δίαιτες και πάχυνες πολύ, αλλά εξακολουθείς να πιστεύεις ότι οι διαιτούλες θα σε θεραπεύσουν, δεν έβαλες μυαλό, δεν έχεις καταλάβει ότι πάσχεις από κάτι σοβαρό. Αλλά αν αποδεχτείς ότι πάσχεις από κάτι σοβαρό θα πρέπει να το αντιμετωπίσεις σοβαρά και αυτό είναι δύσκολη υπόθεση, οπότε άστο έτσι όπως είναι και πάρε την πρώτη πτήση για την επόμενη λιποεκτονωτική ελπίδα. Μα ρε φίλε δεν θα πρέπει κάποτε να μάθεις, να ξέρεις από τι έπασχες για τα περισσότερα χρόνια της ζωής σου; Τι ασθένεια ήταν αυτή που σε ταλαιπώρησε για 40 και 50χρόνια; Δε θα πρέπει να κοιτάξεις κάποτε μέσα σου; Κάποτε ήταν μικρό, τόσο μικρό όσο ένας κόκκος άμμου, αλλά το αγνόησες, σου μίλαγε και κοίταγες αλλού,  έλεγες έχω χρόνο,  αφού φόραγες τα ρούχα που ήθελες δεν είχες πρόβλημα. Όταν είδες ότι είχες πρόβλημα είχαν περάσει 3-4χρόνια που η ασθένεια σε είχε εξουθενώσει και είχες ήδη 20κιλά παραπάνω. Αφιέρωνες 2-3 μήνες στο να κάνεις δίαιτες μετά το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τον Σεπτέμβρη και πάχαινες και άλλο, έκανες την ασθένεια σου ημερομηνίες για να πεις ότι θα κάνεις μια μεγάλη Αρχή και τελικά έκανες ένα φθηνό τέλος. Τώρα ντρέπεσαι και είσαι σπίτι σου και έχεις απομονωθεί και θες κάτι δραστικό, θες την πολύ απελπισία να την κάνεις μία μεγάλη ελπίδα και είσαι διατεθειμένη να δώσεις πολλά όχι γιατί πιστεύεις ότι κάτι θα πετύχεις αλλά πρέπει να δημιουργήσεις και να φυτέψεις μια ελπίδα κάπου στο χρόνο. Είναι και αυτό μέρος της ασθένειας σου και θα σε εξουθενώσει ολοκληρωτικά και θα σε βάλει ακόμη πιο βαθιά μέσα στον εαυτό σου. Σιγά σιγά απομακρύνεσαι από εσένα, κάθε ημέρα που περνάει γίνεσαι κάποιος διαφορετικός και στο τέλος ένας άλλος. Έχεις μεταλλαχθεί και έχεις πιστέψει ότι δεν υπάρχει ελπίδα και ο απελπισμένος είναι ο πιο βαριά μεταλλαγμένος άνθρωπος και αυτό είναι η ασθένεια σου, αργή, ύπουλη, αθόρυβη, χρόνια, εξοντωτική, μεθοδική και κυρίως ακόμη και σήμερα θεωρείς ότι δεν είσαι άρρωστη. Δεν κοιτάς μπροστά πια, αλλά πόσο γρήγορα κύλησε ο χρόνος μέχρι και σήμερα, ταχύτατα, αλλά ο χρόνος πάντα κυλούσε, εσύ δεν βελτιώθηκες μέσα σε αυτό. Όλα τα προβλήματα όταν ξεκινούν είναι μικρά αλλά εσύ έχεις μάθει να παρεμβαίνεις όταν γίνουν μεγάλα, τώρα δεν υπάρχει χρόνος.
Απομόνωση 
Μην φοβάσαι να δεις κατάματα την ασθένεια σου, μην ντρέπεσαι να πεις ότι είσαι άρρωστος, μην ντρέπεσαι να ζητήσεις βοήθεια, αλλά πρώτα ζήτα να μάθεις τι ασθένεια έχεις, από τι πάσχεις. Αντιμετώπισε σοβαρά τον εαυτό σου, ξόδεψε τον χρόνο σωστά και παραγωγικά να μάθεις για εσένα, γίνε επίμονη και περίεργη, έτσι θα δεις ότι το πρώτο χαμόγελο θα στο δώσει αυτός που στο πήρε, η ελπίδα. Την κοιτάς, σε κοιτάει και ένα βήμα, άλλο βήμα, επόμενο βήμα, αέρας. Η ασθένεια σου είναι βαριά για να χωρέσει σε μαγικά ματζούνια και μαγικά ροφήματα και θα σου πάρει όλη σου τη ζωντάνια. Θες δουλειά, θες πολύ δουλειά και χρόνο, πολλά βήματα, ένα-ένα. Κάθε βήμα, στάλες νερού στη μεγάλη σου δεξαμενή, μαθαίνεις, γνωρίζεις, προχωράς, επόμενο βήμα, θες να τα παρατήσεις, όχι τον ξέρεις αυτό το δρόμο, μόνο μπροστά, άλλο ένα μικρό βήμα, δειλό χαμόγελο, μερικά κιλά έφυγαν αλλά ξέρεις, βουτάς στην ασθένεια σου και μιλάτε, τα λέτε φιλικά, την γνωρίζεις, την μαθαίνεις, την φλερτάρεις, γιατί τόσα χρόνια άσκοπα και πεταμένα, κάθε πράξη γίνεται παραγωγική γνώση, πρέπει να μάθεις, γιατί αναβολή, γιατί καθυστέρηση, γιατί από Δευτέρα, γιατί μηλόξυδο, γιατί βαριέσαι, γιατί κουράζεσαι, πρέπει να τα μάθεις όλα. Το οξυγόνο είναι εκεί και περιμένει να το αναπνεύσεις, πάντα ήταν εκεί, απλά η πολύ απομόνωση δεν σε άφηνε να το δεις. Η ασθένεια θα σου πει 'ναι μπορείς και αύριο το πρωί, μπορείς γρήγορα, μπορείς τώρα, είμαι ελπίδα και πρέπει να με αγοράσεις', η θεραπεία θα σου πει 'βήμα-βήμα, γνώση-γνώση, είμαι η αλήθεια και είμαι μακριά, αλλά αν ξεκινήσεις σήμερα θα με βρεις στο δρόμο σου, θα σε περιμένω'...Κάθε μέρα λίγο πιο Κοντά...








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!