Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Βάρος δεν χάνω αλλά όλα πάνε καλά

....Το βράδυ ήρθε και με βρήκε η Μαρί και με ρώτησε αν ήθελα να την παντρευτώ. Είπα ότι μού ήταν αδιάφορο κι ότι θα μπορούσαμε να το κάναμε αν ήθελε. Τότε θέλησε να μάθει αν την αγαπούσα. Απάντησα όπως το είχα κάνει άλλη μια φορά, ότι αυτό δεν σήμαινε τίποτε αλλά ότι δεν υπήρχε αμφιβολία πως δεν την αγαπούσα. Τότε γιατί να με παντρευτείς; είπε. Τής εξήγησα ότι αυτό δεν είχε καμιά σημασία κι ότι αν το ήθελε πολύ, μπορούσαμε να παντρευτούμε. Εξάλλου εκείνη ήταν που το ζήτησε κι εγώ είπα ευχαρίστως. Τότε εκείνη παρατήρησε πως ο γάμος είναι κάτι σοβαρό. Εγώ απάντησα: Όχι
.....Απόσπασμα από το έργο του Αλμπέρ Καμύ 'Ο Ξένος'. 
    Ίσως το σημερινό μας άρθρο να είναι περισσότερο κουραστικό παρά ικανό να αποσπάσει την προσοχή αναγνωστών αλλά η ταχύτητα των συναισθημάτων είναι τέτοια που ακόμη και εμείς οι ίδιοι το ίδιο συναίσθημα που μας φέρνει μέχρι τη γραφή αυτή εδώ δεν θα ξανακαταφέρει να μας την ξαναπροσφέρει. Οπότε ας καταπιούμε το χάπι της ανάγκης και ας κλείσουμε τη μύτη για να γίνει η κατάποση εύκολη. 
   Στο σημερινό μας άρθρο θα αναφερθούμε στην αίσθηση ελέγχου που έχει ο πρωταγωνιστής πάνω στη θεραπεία του. Μια αίσθηση που τον οδηγεί προς την λάθος κατεύθυνση και του προσφέρει ένα αίσθημα ευφορίας καθ' όλη την διάρκεια της.
Αίσθηση ελέγχου
    Μια θεραπεία μείωσης βάρους ξεκινά και τα πρώτα κιλά χάνονται εύκολα και γρήγορα. Αυτό δίνει την αίσθηση στον πρωταγωνιστή ότι όλη η θεραπεία θα κυλίσει έτσι και πολύ γρήγορα θα φτάσει στο βάρος που θέλει. Ονειρεύεται τον εαυτό του με το βάρος που επιθυμεί και αισθάνεται ότι ζει κάτι που είναι δίπλα του και το ακουμπάει. Τόσο κοντά και τόσο μακριά. Κάθε εβδομάδα τον βρίσκει δυνατότερο ψυχολογικά και με περισσότερη αυτοπεποίθηση, όλα αυτά συμβαίνουν μέχρι την 5η-6η εβδομάδα γιατί μετά η θεραπεία αρχίζει και στρίβει. Οι πρώτες εβδομάδες είναι σημαντικές για έναν σοβαρό λόγο, δημιουργούν στον πρωταγωνιστή το συναίσθημα του νικητή, του ανθρώπου που μπορεί να κάνει ότι θέλει, του ανθρώπου που ελέγχει την θεραπεία του και όποτε θέλει μπορεί να χάσει κιλά. Αυτό το συναίσθημα τον ακολουθεί μέχρι το τέλος, ακόμη και στο τέλος της θεραπείας του θεωρεί ότι μπορεί να το κάνει όποτε θέλει και όποτε το κάνει και το θέλει θα καταφέρει να χάσει κιλά. Φυσικά είναι μια  ψευδαίσθηση που δημιουργεί ένα αίσθημα ελπίδας που πατάει πάνω σε αέρινες προσδοκίες. Η αίσθηση αυτή παραμένει αναλλοίωτη μέχρι το τέλος, ακόμη και όταν η ίδια η θεραπεία βάλλεται και οδεύει προς το τέλος. Η αίσθηση αυτή είναι ένα συναίσθημα που έχει γεννηθεί και θα αργήσει πολύ να σβήσει ίσως δεν σβήσει και ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έχουν 20 και 30κιλά πάνω από το φυσιολογικό για δεκαετίες και να αισθάνονται ότι όποτε το θελήσουν μπορούν με τη μία να χάσουν κιλά. Αιτία κάποιες εβδομάδες που πρόσεξαν και έχασαν 2-3κιλά σε σύνολο 20 ή 30κιλών.
Ανατομία της αίσθησης ελέγχου
     Η αίσθηση του ελέγχου πάνω στη θεραπεία αφαιρεί από την θεραπεία ένα σημαντικό παράγοντα που πρέπει να αφαιρεθεί για να έχει πιο γλυκό πρόσωπο και αυτός είναι ο χρόνος. Ο χρόνος δημιουργεί πίεση για αποτέλεσμα, για αδυνάτισμα και μείωση βάρους. Αυτό με κάποιο τρόπο πρέπει να φύγει απ' τη μέση και φεύγει. Η αίσθηση ελέγχου δεν έχει χρόνο, η πίεση έχει, άρα διώχνουμε την πίεση του χρόνου απ' τη μέση δημιουργώντας μια πόρτα εξόδου η οποία δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος ελέγχεται από τον πρωταγωνιστή, όποτε θέλει φεύγει. Η πόρτα της εξόδου δίνει στον θεραπευόμενο την αίσθηση ότι όποτε θέλει μπορεί να φύγει γιατί όποτε θέλει μπορεί να το ξανακάνει και να χάσει κιλά. Άρα μια απόφαση τέτοια δεν κοστίζει και τίποτα. Η στάση του αυτή θέλει να καταφέρει στον ψυχισμό του 3 πράγματα α)να μπορεί να φύγει όποτε θέλει χωρίς να αισθάνεται ότι έχει κόστος β)να αισθάνεται ότι όποτε μπει στην θεραπεία δεν είναι αργά και μπορεί να το κάνει γ)όποιες αποφάσεις και αν πάρει όσες σοβαρές και αν είναι αυτός μπορεί να τις γυρίσει και να μην του κοστίσουν, καθώς αυτός ελέγχει το παιχνίδι. Μια θεραπεία κομμένη και ραμμμένη στη βούληση του, που θέλει να έχει τον ρόλο του ειδικού και του θεραπευόμενου μαζί. Η σύγχυση των ρόλων είναι δείγμα μη οριοθέτησης, κάτι που πρέπει να γίνει εξ αρχής. Για την σύγχυση αυτή ευθύνεται πολλές φορές και η ίδια η θεραπεία μιας και δεν έχει ξεκάθαρη θέση και γνώση απέναντι στο πως πρέπει να αντιμετωπίζει ψυχολογικά φαινόμενα που προκύπτουν μέσα στην θεραπεία. 
Συμπέρασμα 
    Ξεκινώντας το κείμενο μας με απόσπασμα από το έργο του Καμύ 'Ο Ξένος' θέλαμε να αναφερθούμε στην απόσταση που μπορεί να πάρει πολλές φορές ο άνθρωπος από το ίδιο του το συναίσθημα, μια απόσταση τέτοια που όταν πάει να την περιγράψει είναι σαν να την περιγράφει ξένος, στη ζωή του ξένος, αποκομμένος και απομονωμένος. Τόσο ξένος που κάποιες φορές οι έννοιες που κουβαλάει, πρεσβεύει, παλεύει, μάχεται και υπερασπίζεται είναι αυτές που του φορέθηκαν και όχι αυτές για τις οποίες ο ίδιος έχει άποψη. Ακόμη και αν αυτές αφορούν την ίδια του τη ζωή. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να μπει στη ζωή και το συναίσθημα του. Ένας άνθρωπος που περνάει έξω απ' τη ζωή του. Αυτό που θέλαμε με το κείμενο μας παραπάνω να δείξουμε είναι ότι η θεραπεία μείωσης βάρους είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε πόσο μεγάλη απόσταση μπορούμε να έχουμε από το πρόβλημα μας και πως η απόσταση αυτή από τα δικά μας συναισθήματα καθορίζουν τη ζωή μας βελούδινα, ήσυχα και όμορφα στη θέα της καταιγίδας δίνοντας μας την αίσθηση ότι όλα είναι καλά. 











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!