Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Τα κιλά δεν πέφτουν αλλά οι αριθμοί ευημερούν

    Η Διαιτολογία ως επιστήμη αλλάζει, σε μερικά χρόνια από σήμερα δεν θα θυμίζει σε τίποτα αυτό που είναι σήμερα. Ήδη τα πρώτα δείγματα τα έχουμε δει, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι η βολική θερμιδοκεντρική της μορφή σήμερα θα 'πουλήσει'
Το οικοδόμημα το οποίο στήθηκε πάνω στους αριθμούς και όχι τόσο στον άνθρωπο μας αφήνει σιγά σιγά αφήνοντας πίσω του ένα χάος. Κανείς δεν ξέρει σήμερα αν το μοντέλο που εφαρμόστηκε τα προηγούμενα χρόνια ωφέλησε ή έκανε τα πράγματα χειρότερα. Αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε είναι ότι η θεραπεία εξελίχθηκε πολύ γρηγορότερα από την ασθένεια. Η έλλειψη βασικής γραμμής θεραπείας έχει δημιουργήσει ένα κενό τέτοιου μεγέθους που μέσα του κερδοσκόπησαν και κερδοσκοπούν πολλοί άνθρωποι, η δε δυσδιάκριτη γραμμή αυτή, έχει αποσυντονίσει τους ενδιαφερόμενους σε βαθμό τέτοιο που δεν ξέρουν ποιος είναι τελικά ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν για να λύσουν το πρόβλημα τους. Η Διαιτολογία έπασχε και πάσχει από το βασικότερο της πρόβλημα, δεν έχει απάντηση στο ερώτημα, από τι ασθένεια πάσχει αυτός που μας επισκέπτεται και θέλει να χάσει κιλά. Οι διαιτολόγοι σε ποσοστό άνω του 90% καθημερινά με αυτά τα περιστατικά ασχολούνται.
εύκολα τον εαυτό της.
Η διάσπαση της επιστήμης
   Αργά και σταθερά ασθενείς και ειδικοί αντιλαμβάνονται ότι γνωρίζοντας πόσες θερμίδες έχουν τα φασολάκια και ο χαλβάς δεν μπορούν να θεραπεύσουν τίποτα και στρέφονται σε καινούριες γνώσεις για να καλύψουν το κενό. Η επιστήμη θα σπάσει σε λίγα χρόνια σε πάνω από 2 κομμάτια, το πρώτο κομμάτι και το λιγότερο εξελικτικό είναι αυτό που αφορά πόσες θερμίδες αποδίδουν αυτά που τρώμε, επικεντρωμένο περισσότερο στο τι αποδίδει το κάθε τρόφιμο (θερμίδες, βιταμίνες, αντιοξειδωτικά κτλ ), πλεγμένο με πολλούς αριθμούς. Το δεύτερο κομμάτι θα ασχολείται με τη συμπεριφορική προσέγγιση, ακούγοντας προσεκτικά τον παλμό ασθένειας και ασθενή και χαράσσοντας από το 0 τη θεραπεία, λειτουργώντας γρήγορα και έγκαιρα. Το τρίτο κομμάτι και αυτό που είναι επιμέρους κομμάτι του δευτέρου θα ασχολείται με την ψυχολογία της θεραπείας της παχυσαρκίας. Θα παίρνει δηλαδή τις εκδηλώσεις της ασθένειας αγκαζέ και θα τις παρακολουθεί από κοντά και μέχρι το τέλος. Η παχυσαρκία υπό συγκεκριμένες συνθήκες μεταμορφώνεται και έχει συγκεκριμένη συμπεριφορά, που δεν την παρουσιάζει στην καθημερινότητα όντας εκτός θεραπείας, το τρίτο αυτό κομμάτι της επιστήμης θα χαρτογραφεί και θα σημειώνει την συμπεριφορά της υπό θεραπεία και τις εκδηλώσεις της μέρα μέρα, βδομάδα βδομάδα.
Μέλλον
   Στο μέλλον η επιστήμη θα στραφεί προς άλλες μεθόδους θεραπείας καθώς στο παρόν επιστήμονες και ασθενείς είναι υπό ένα μικρό καθεστώς ομηρίας. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι αν πάμε να αλλάξουμε λίγο τον βασικό κορμό της θεραπείας και να μιλήσουμε και για άλλα πράγματα εισπράττουμε την καχυποψία (και δικαιολογημένα ίσως) των θεραπευόμενων μιας και μπορεί να τους πούμε πράγματα που δεν έχουν ξανακούσει ή είναι εκτός 'πρωτοκόλλου'. Αυτό γεννά μια καχυποψία και έναν αρνητισμό αλλά δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς, δεν μπορεί ο επιστήμονας να παραμένει ακίνητος, όταν η ασθένεια γύρω του καλπάζει και δεν μπορεί να μην εξελίσσεται αντλώντας νέα όπλα και νέα γνώση υπέρ του ασθενή. Σίγουρα το πόσες θερμίδες έχουν οι φακές το γνωρίζει, το γιατί είναι 20χρόνια παχύσαρκος δεν ξέρει και πρέπει να του πούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!