Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Δεν μπορώ να κόψω το φαϊ

   Το σημερινό μας άρθρο θα τοποθετήσει στη μέση του τη βουλιμία και θα ασχοληθεί με ένα θέμα που αποτελεί 'δορυφόρο' της. Η βουλιμία αποτελεί διατροφική διαταραχή και μάλιστα σοβαρή, δύσκολα αντιμετωπίσιμη με 'πολυσχιδή προσωπικότητα'.
Οι άνθρωποι όταν αναφέρονται σε αυτή εννοούν την όρεξη που έχουν και δεν μπορούν να σταματήσουν να τρώνε. H βουλιμία είναι μια χρόνια ασθένεια και εισβάλει σιγά σιγά στην καθημερινότητα του πρωταγωνιστή. Όταν πια διαπιστωθεί ότι έχει οδηγήσει σε πολλά περιττά κιλά είναι πολύ αργά γιατί έχει φτιάξει ένα καλά 'ριζωμένο κουκούλι' στον οργανισμό και επωάζει κιλά και λίπος. Η Παχυσαρκία όταν έχει εδραιωθεί στο σώμα έχει πριν πολύ καιρό αναλάβει δράση αλλά κανείς δεν ενδιαφέρεται αν αυτό δεν ακουμπήσει το κομμάτι της Εικόνας του. Όταν φτάσει κάποιος να παχύνει πολύ είμαστε στο τέλος και θέλει πολύ δουλειά για να πάμε στην αρχή και πάλι.
Δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω
   Συνήθως αναφερόμαστε στην όρεξη σαν να είναι ένας άλλος άνθρωποςε έξω από εμάς με αυτόνομη διάθεση και βούληση, η αλήθεια όμως δεν είναι αυτή. Όταν μπαίνει κάποιος σε ένα πρόγραμμα διατροφής για να χάσει κιλά έχει την πεποίθηση ότι μέσα σε μερικές ημέρες θα λύσει το θέμα της βουλιμίας του. Ενθουσιάζεται τις πρώτες εβδομάδες και νομίζει ότι θα φτάσει στο τέλος εύκολα και άνετα, αλλά κυρίως νομίζει ότι μια για πάντα ξεμπέρδεψε με την βουλιμία. Η αλήθεια είναι ότι τις 3-4 πρώτες εβδομάδες η βουλιμία ρίχνει το ρυθμό της και ξαναπατάει γκάζι. Ξαναεπιστρέφουμε και πάλι στην περίοδο 'δεν μπορώ να κόψω το φαί' σαν να μην πέρασε μια δίαιτα. Υπάρχει η αίσθηση στον πρωταγωνιστή ότι με το που ξεκινήσει το πρόγραμμα όλες τους οι επιθυμίες, οι ποσότητες, αυτά που του αρέσουν, η καθημερινότητα του θα αλλάξει ως δια μαγείας. Σαν να πατάς κουμπί θα αλλάξουν φορά οι δείκτες του ρολογιού και θα συντοντιστούν σε ρυθμούς δίαιτας, πράγμα απόλυτα λανθασμένο μιας και η βουλιμία χτίζεται μέρα μέρα, ώρα ώρα, μέχρι που έχει απλώσει τον ιστό της σε όλη την διατροφική συμπεριφορά που δεν γίνεται καμία κίνηση που να μην ελέγχεται απ' αυτή. Έχει απλώσει τα δίχτυα της σε όλα τα συναισθήματα της ημέρας, χαράς και λύπης, όλα είναι ραμμένα πάνω της. Έχει φτάσει σε επίπεδο αυτοματοποιημένων συμπεριφορών σε βαθμό τέτοιο που μόνο με την 'μυρωδιά' κάποιων συναισθημάτων εκδηλώνονται βουλιμικές κρίσεις.
Έλεγχος στη Βουλιμία 
   Η βουλιμία λύνεται σταδιακά και μεθοδικά. Παράδειγμα: είναι Ιανουάριος ο πρωταγωνιστής μας έχει αποφασίσει ότι θα χάσει κιλά και μπαίνει σε πρόγραμμα μείωσης βάρους, 3 μήνες μετά είναι έξω από ένα ζαχαροπλαστείο και διηθεί την εγκράτεια του μέσα από μια πιθανή αγορά ενός γλυκού. Θέτει το ψευτοδίλλημα στον εαυτό του 'να το πάρω ή όχι'. Τι θα κάνει άραγε; Στην ουσία δεν είναι δίλλημα γιατί θα πάρει το γλυκό αλλά και σήμερα να μην το πάρει θα το πάρει αύριο. Θα το πάρει, γιατί ο εγκέφαλος του κάνει μια αυτοματοποιημένη μαθηματική πράξη, κάνω 3 μήνες δίαιτα, τι έχω καταφέρει, αν έχω χάσει μόνο 1 κιλό, όχι μόνο θα πάρω γλυκό αλλά θα αγοράσω και δεύτερο και τρίτο. Δε υπάρχει κανένας λόγος και κανένα κίνητρο να αντισταθεί και κάθε επόμενη πράξη θα διέπεται από αυτή την συμπεριφορά. Αφού δεν έχω καταφέρει τίποτα, ας φάω ότι να 'ναι. Αν μετά από 3μήνες είχε χάσει 6 κιλά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και αυτή η απλή μαθηματική πράξη θα ζύγιζε πολύ τα αρνητικά και τα θετικά και μάλλον θα κέρδιζε η αντίσταση στο γλυκό ή σε άλλες προκλήσεις. Θα αντισταθεί όταν τα θετικά θα έχουν πάρει μια τέτοια φόρα που θα έχουν δημιουργήσει έναν εαυτό αντίστασης που όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται και μεγαλύτερος. Η πορεία αυτή πρέπει να είναι πάντα ανοδική γιατί ειδικά στην αρχή είναι εύκολο το οικοδόμημα να καταρρεύσει. Έτσι χτίστηκε και το αντίστροφο της, μικρές αρνητικές συμπεριφορές που έφτασαν να ελέγχουν τα πάντα στην καθημερινότητα. Όπως για το αρνητικό έτσι και για το θετικό απαιτείται χρόνος, δουλειά και υπομονή. 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!