Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Έχεις 'παχύνει' πολύ πριν παχύνεις

   Το σημερινό μας άρθρο είναι γεγονός ότι πάλευε καιρό να μορφοποιηθεί στο μυαλό μας. Σήμερα μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι πολύ καιρό πριν παχύνει κάποιος έχει αποφασίσει ότι θα παχύνει.
Ο μεγάλος μας φόβος επιβεβαιώθηκε, η θέα της ασθένειας μας τρομάζει και η αναθεώρηση των απόψεων και γνώσεων μας για την φοβερή αυτή ασθένεια πρέπει άμεσα να γίνει. Η παχυσαρκία είναι μια συμπεριφορά που χτίζεται σιγά σιγά και χτίζεται πριν παχύνει κάποιος και αφού χτιστεί καλά και αισθανθεί ασφαλής γεννά και μεγαλώνει. Για την ακρίβεια η σειρά έχει ως εξής: υπάρχουν κάποιες τάσεις οι οποίες ψάχνουν να βρουν την ταυτότητα τους, όταν αυτές αποκτούν την ταυτότητα τους αρχίζει σιγά σιγά και πάντα με οργανωμένο τρόπο η πορεία προς τα κει. Πρώτα χτίζεται η φωλιά και μετά αρχίζει να πραγματώνεται το σενάριο. Πρώτα δηλαδή οργανώνεται η συμπεριφορά και μετά αφήνεται ο οργανισμός να πάρει κιλά. Πιστεύουμε σε αυτό το θέμα δηλαδή ότι η κότα έκανε το αυγό.
Μια παχυσαρκία γεννιέται
 Κανείς δεν γεννήθηκε παχύσαρκος ακόμη και αν από μικρή ηλικία είχε κάποιος παραπανίσια κιλά. Αυτά τα κιλά θα παγιωθούν όταν βρει το τρόπο να τα απενεχοποιήσει. Αυτά τα κιλά πρέπει με κάποιο τρόπο να μπουν κάτω από το χαλάκι και η απενεχοποίηση είναι ο συντομότερος και ο καλύτερος δρόμος. Ξεκινάει συνήθως με μικρές εκτροπές οι οποίες θέλουν να είναι μεγαλύτερες αλλά ακόμη δεν έχουν βρει το δρόμο τους.  Βήμα βήμα οι εκτροπές απενεχοποιούνται και μεγαλώνουν, μπορούμε όμως - για να γίνουμε πιο σαφείς - να πούμε ότι μεγαλώνουν επειδή απενεχοποιούνται. Αν δεν βρουν τον δρόμο της απενεχοποίησης οι ενέργειες-εκτροπές αυτές δεν γίνονται μεγάλο πρόβλημα. Το σημείο κλειδί είναι εκεί που ασκεί γοητεία το συναίσθημα 'γιατί να πιέζεσαι με κάτι που σου ασκεί ευχαρίστηση πάρτο', είναι εκεί που το συναίσθημα δεν θέλει να μπει σε φόρμα και δεν θέλει να πιέσει το συναίσθημα της επιθυμίας και ξανά και ξανά και πιο πολύ και πιο μεγάλο και ξανά και ξανά. Η αποδοχή ήρθε και μαζί της και η παχυσαρκία. Όταν πια η συμπεριφορά αυτή έχει κυριεύσει τον πρωταγωνιστή αρχίζει και χτίζει το περιβάλλον του για να 'φωλιάζει' με ησυχία. Ένα περιβάλλον που τα δομικά του υλικά είναι η απουσία ενοχών. Το περιβάλλον, οι άνθρωποι, οι χώροι, οι απόψεις, αρχίζουν και κυλάνε αργά προς ένα περιβάλλον με λιγότερα στοπ και λιγότερες ενοχές για τα λιγότερα στοπ. Η πορεία του συναισθήματος αυτού αν την παρακολουθήσουμε από την γέννηση του μέχρι την πλήρη απενεχοποίηση έχει διαγράψει μια 'μαγική' πορεία. Άριστα οργανωμένη και τρομερά αποτελεσματική.
Ερώτημα
   Η πορεία μπορεί να είναι αντίστροφη; Δηλαδή μπορεί να υπάρξει μια θεραπεία δομική σε αυτή την ασθένεια; Απαντούμε με ερώτημα: αν εγγυόμασταν στον ασθενή ότι μπορεί να τρώει ότι θέλει χωρίς να παχαίνει αυτός θα εντόπιζε κάποιο πρόβλημα, θα έψαχνε σε αυτό κάποια θεραπεία και αν ναι σε τι θα έψαχνε θεραπεία; Στα όρια, στην παθολογική αναστολή των ενοχών, στη βουλιμία, σε τι; Επιμένουμε να συνδέουμε την Αισθητική με την Παχυσαρκία αγνοώντας το πόσο μεγάλο πρόβλημα δημιουργούμε, γιατί ο ασθενής παραπάνω δεν εντοπίζει κανένα πρόβλημα στο γεγονός ότι δεν μπορεί να ελέγξει την επιθυμία του αλλά στο ότι παχαίνει από την επιθυμία του. Δεν θα τον πείραζε καθόλου να έτρωγε όλη τη Γη αρκεί να μην παχύνει. Έτσι πορεύεται και η παχυσαρκία αδιάγνωστη, βουβή, γοητευτική και παντοδύναμη. Η ουτοπία του ερωτήματος κρύβει από κάτω του την βαθιά μας απορία, τι ασθένεια είναι η παχυσαρκία και πόσα λίγα ξέρουμε γι' αυτήν.

ΥΓ. 
Αν δεν είχαμε δει την ταινία 'Όλα είναι Δρόμος' ίσως 
δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε  τόσο καλά το βάθος της 
παθολογίας της χωρίς όρια επιθυμίας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!