Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

'Θα αδυνατίσω όταν αποφασίσω ότι δεν θα αδυνατίσω'

   Έχουμε πει πολλές φορές ότι η ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά μας πιάνει αδιάβαστους. Αυτό συμβαίνει και με την θεραπεία μείωσης βάρους.

Στην συνεργασία μας με τους ανθρώπους έχουμε δει πολλά αλλά μερικά απ' αυτά έχουν μεγαλύτερη σημασία από κάποια άλλα. Ένα απ' αυτά θα περιγράψουμε και σήμερα.
Πότε τρέφει περισσότερες ελπίδες ο ασθενής;
   Έχουμε υποστηρίξει και σε παλαιότερα άρθρα μας ότι όταν έρχεται στον ειδικό ο ασθενής, έρχεται γεμάτος ελπίδα ότι θα τα καταφέρει. Ίσως τόσο ενθουσιασμό, τόση ενέργεια και τόσο πίστη δεν έχει σε καμία άλλη περίοδο της θεραπείας. Η ελπίδα της δεν έχει 'μολυνθεί' από το διαδικαστικό κομμάτι της θεραπείας. Η ελπίδα βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο αυτή τη στγμή και σε κανένα άλλο σημείο δεν είναι τόσο ψηλά όσο σε αυτό. Η μετέπειτα πορεία της θεραπείας δεν ανεβάζει την ελπίδα μάλλον θα λέγαμε σταδιακά την κατεβάζει κάποιες φορές γρήγορα και κάποιες φορές αργά. Η θεραπεία είτε πάει καλά είτε δεν πάει η ελπίδα πέφτει μέρα μέρα, βδομάδα βδομάδα. Τα θετικά αποτελέσματα και εδώ είναι πλήρως αντιφατικό αυτό δεν ανεβάζουν την ελπίδα και αυτά που χάνονται είναι περισσότερα απ' αυτά που κερδίζονται. Αυτό είναι άλλο ένα κεφάλαιο που αξίζει εκτενούς μελέτης, γιατί δεν λειτουργεί ως ανταμοιβή το αδυνάτισμα στην ελπίδα; Η ελπίδα ακολουθεί μια πτωτική πορεία και τίποτα δεν την ανακόπτει μέχρι το τέλος, μόνο που στο τέλος κάτι μαγικό συμβαίνει.
Η απόφαση για το τέλος της θεραπείας
    Παρατηρούμε και εντυπωσιαζόμαστε με το γεγονός ότι η ελπίδα ξαναανεβαίνει στο τέλος και πότε στο τέλος; Όταν παρθεί η απόφαση ότι θα διακόψει ο ασθενής την θεραπεία του. Λίγο πριν πάρει την απόφαση ότι θα διακόψει ενστικτωδικά προβαίνει στην εξής ενέργεια. Θέλει να τα παρατήσει αλλά πριν το κάνει αυτό πρέπει να εξυπηρετήσει τις ενοχές του και τις εξυπηρετεί με ελπίδα. Ελπίδα ότι θα ξανάρθει και θα ξανακάτσει σε αυτή την καρέκλα και θα τα καταφέρει, αυτό απενεχοποιεί στα μάτια του την αποφαση του για τέλος, οπότε μπορεί να φύγει ελεύθερα. Η ελπίδα αυτή μάλιστα είναι πολύ δυνατότερη της πρώτης. Η πρώτη έχει την ορμή του ανεξερεύνητου και αυτό εχει μια τιμιότητα γιατί βλέπει το τέλος αλλά η δεύτερη έχει την ορμή της αιωνιότητας και αυτό έχει μια ψευτιά και μια υποκρισία μιας και η ελπίδα αυτή δεν βλέπει τέλος θέλει απλά να την βγάλει καθαρή στο παρόν. Η ελπίδα ότι θα μπορεί πάντα να αδυνατίσει ακόμη και αν χρειαστούν 1000χρόνια, αλλά κανείς δεν νοιάζεται αν χρειαστεί τόσος καιρός, να βγάλουμε την μέρα και πιο συγκεκριμένα την στιγμή θέλουμε και άσε τον χρόνο να κουρεύεται. Αυτή η ελπίδα είναι σφιχταγκαλιασμένη με το αντίστροφο της άλλης, με την ελπίδα που πρέπει να δημιουργηθεί για να φύγει από την θεραπεία χωρίς πόνο.
 Τρύπα στο χρόνο
   Αν ανοίξουμε μια τρύπα στο μέλλον και δούμε μια νέα θεραπεία με τον ίδιο όμως πρωταγωνιστή θα δούμε να επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα, μια ελπίδα αμόλυντη στην αρχή, ένα πολύ μέτριο αποτέλεσμα και μια ελπίδα 'θα ξανάρθω - όχι για να πετύχω - απλά για να υπάρχω' στο μέλλον. Το μέλλον δρα ως το πλυντήριο του παρόντος, εξαγνίζεται σκεπτόμενος ότι στο μέλλον θα είναι κάπως αλλιώς αλλά δεν τον νοιάζει να είναι κάπως αλλιώς, να μην υποφέρει θέλει.

ΥΓ.
Το σημερινό μας άρθρο είναι αφιερωμένο σε εκείνον τον εγκέφαλο
που έγραψε το αριστούργημα '1984'
'Αυτός που ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον'










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!