Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Δίαιτα από Δευτέρα, μετά τις γιορτές, στο γάμο....

   Τα κλασικά ελληνικά πρότυπα ξεκινάνε δίαιτα τη Δευτέρα, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, για τον γάμο τους, για το φόρεμα, για τα βαφτίσια

και δεν έχει τέλος η λίστα. Έτοιμοι να τα δώσουμε όλα για τα μεγάλα και ακυβέρνητες σχεδίες για τα μικρά της καθημερινότητας. Αν ζυγίζαμε όμως τα μικρά και τα μεγάλα θα βλέπαμε ότι τα μικρά αποτελούν το 90% του χρόνου της ζωής μας. Το 10% αποτελούν οι νησίδες φωτός που εφευρίσκουμε στη ζωή μας, με σκοπό να φωταγωγήσουμε μέρη που δεν υπάρχουν. Με το 10% πάμε να αδυνατίσουμε το 90%, πράγμα απίθανο, εκτός και αν αύριο παραγγείλω καινούριο αμάξι, επειδή μεθαύριο θα κερδίσω το λαχείο.
   Δίαιτα από Δευτέρα
Γιατί από Δευτέρα και όχι Σάββατο, Τρίτη ή Παρασκευή; Οι πρωταγωνιστές έχουν ανάγκη από ένα τέλος και από μια αρχή. Η αρχή δείχνει τον δρόμο για το καινούριο και λειτουργεί ως κάθαρση για ότι έγινε και το τέλος είναι το σημείο εκείνο που θέτουν ως ύστατο σημείο περιόδου, χρόνου, στιγμής. Είναι η ανάγκη των ανθρώπων να δώσουν ταυτότητα και να σκιαγραφήσουν τον εαυτό τους, τον εχθρό τους, το Εγώ τους. Όταν βάζει όρια ο άνθρωπος αισθάνεται μια ασφάλεια ότι εκεί μέσα έχει εγκλωβίσει ή έχει τοποθετήσει την λύση στο πρόβλημα του. Η σωστή προσέγγιση βέβαια λέει ότι έχει ανάγκη να ορίσει τον εχθρό του και να του δώσει οντότητα και 'όγκο' για να δει από που θα το πιάσει να το λύσει. Ο εχθρός όταν τα ακούει αυτά γελάει αλλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν αφορά τους ανθρώπους. Το δίαιτα από Δευτέρα λοιπόν μεταφράζεται ως εξής : 'αφού δεν τα κατάφερα μέχρι σήμερα πρέπει να στήσω ένα καινούριο ρόλο να υπάρχω, για να μην βαριέμαι, να λέω ότι κάτι κάνω'.
Πριν την αρχή υπάρχει πάντα ένα κενό
Μεταξύ της απόφασης και της έναρξης υπάρχει πάντα ένα κενό, που κάθε άνθρωπος το βιώνει διαφορετικά. Ουσιαστικά όμως αυτό δεν είναι κενό είναι αύξηση της τροφής κατακόρυφα. Όταν λες ότι ξεκινάς δίαιτα προσδιορίζοντας αυτό σε κάποια Δευτέρα, ουσιαστικά ασυνείδητα φλερτάρεις με πολλές πράξεις μαζί. α)Λαμβάνεις χαρά ότι πήρες την απόφαση (όχι ότι την υλοποίησες) β)Μπαίνεις σε στερητικό τοπίο και άρα πρέπει να φας γιατί σε λίγο δεν θα μπορείς και τρως ότι μπορείς περισσότερο μην τυχόν και σου λείψει μετά γ)έχεις την ανάγκη να ξεγράψεις το παλιό ατυχές αποτέλεσμα (δίαιτα) δ)θες να φωταγωγήσεις όσο μπορείς την πράξη αυτή για να πεις ότι κάνεις κάτι μεγάλο και σπουδαίο (εξού και η Δευτέρα, πρώτη ημέρα της εβδομάδας, που καιρός για καθυστερήσεις δηλαδή). Το κενό αυτό μπορεί να διαρκέσει πολύ, μπορείς για καιρό πολύ δηλαδή να λες ότι αύριο ξεκινάω ή από Δευτέρα ξεκινάω δίαιτα αλλά δεν ξεκινάς τελικά. Αυτό το κενό διάστημα στη θέα ότι ξεκινάς χαρακτηρίζεται από αύξηση πρόσληψης τροφής και τρως τροφές που είναι συνήθως αγαπημένες και πολύ επιβαρυντικές. Το διάστημα αυτό κοστίζει πάρα πολύ στον οργανισμό ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο στην αύξηση του βάρους.
Αρχή και τέλος
Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να αλλάζουν μερικές φορές το τοπίο που έχουν μπροστά τους για να αισθάνονται ότι πετάνε κάτι παλιό και ξεκινάνε κάτι καινούριο. Αλλάζω, αλλαγή, αλλάζεις. Είναι ένας καλός τρόπος να φτιάχνουν τη ψυχολογία και τη διάθεση τους. Πότε αυτό συμβαίνει; Στα ψυχολογικά κενά, δηλαδή εκεί που ο χρόνος κυλά χαλαρά και ευχάριστα, διακοπές, γιορτές, αργίες κτλ. Μετά από τέτοια διαστήματα έχουν την ανάγκη να αναγεννηθούν και να ξεκινήσουν κάτι καινούριο κατά τη γνώμη τους και συνήθως ξεκινάνε από το σώμα τους. Δίαιτα λοιπόν από Δευτέρα.  Γνωρίζουμε βέβαια ότι καμία αναγέννηση δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς τέλος και χωρίς αρχή. Η αμέσως επόμενη ερώτηση είναι πρώτα ορίζεται η αρχή ή το τέλος; Μα η αρχή και μετά το τέλος. Ακόμη και αν δεν έχει διαφανεί στον ορίζονται ποια θα είναι η αρχή, έστω και ασαφής, ορίζεται κάπου στο χρόνο.
Επιτυχημένη συνταγή;    
Φυσικά και όχι. Αυτό που συμβαίνει μετά τις γιορτές είναι η επιθυμία για αναγέννηση αλλά αυτό είναι μια ανθρώπινη ανάγκη και καμία σχέση δεν έχει με το αδυνάτισμα. Μετά από 2-4 εβδομάδες ο πρωταγωνιστής έχει βαρεθεί, το συναίσθημα αναγέννησης έχει φύγει και η πόρτα της εξόδου έχει ανοίξει. Αυτό που συμβαίνει πάντα στην αρχή είναι ο πρωταγωνιστής να ξεκινάει με πάθος, πάθος που δεν κρατάει πολύ και εκεί που περιμένεις τα πάθος να αντικατασταθεί από ένα καινούριο μεγαλύτερο συναίσθημα και να μείνεις έτσι χαρούμενος και ευτυχισμένος όπως ξεκίνησες, διαπιστώνεις ότι αυτό που έρχεται είναι η αδηφάγα καθημερινότητα, τα γνωστά συναισθήματα, η γνωστή βαρεμάρα και το τίποτα. Λύση; αυτά τα μεγάλα συναισθήματα που περιμένουμε να έρθουν που μιλούν για μεγάλες ευτυχίες, μεγάλες αγάπες, μεγάλα αποτελέσματα, μεγάλες αλλαγές, μεγάλες προσδοκίες, μεγάλες επιτυχίες και μεγάλες ελπίδες δεν έρχονται ποτέ και όταν έρχονται, έρχονται για λίγο και φεύγουν. Η πραγματικότητα είναι ότι πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να ξανασχεδιάσουμε το συναισθηματισμό μας. Τα μεγάλα είναι τα μικρά και τα μικρά είναι τα πάντα.
Υ.Γ. 
Διάλογος:
Α - Πως σε λένε;
Β - Με λένε αύριο
Α - Τι θες ;
Β - Εσένα
Α - Τι με θες
Β - Θέλω το αύριο στο σήμερα
Α - Μα είσαι το αύριο δεν γίνεται
Β - Το κάθε αύριο είναι το τώρα
Α - Και τι θες;
Β - Θέλω να μην ζήσεις τη στιγμή





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!