Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Μπορώ

Το αντικείμενο μας σήμερα αφορά την μετά αδυνατίσματος εποχή και ένα παράξενο φαινόμενο. Είμαστε οπαδοί της αφθαρσίας της ύλης, της αφθαρσίας της σκέψης και της αφθαρσίας της πνευματικότητας. Αυτά πάντα πορεύονται χωρίς εμάς ή με εμάς, μετά από εμάς, πριν από εμάς, με εσάς, μέσα σε ξένο σώμα, μέσα στην ύλη, μέσα στον άνεμο, μέσα στο Είναι, μέσα στον Άλλο του Άλλου, μέσα στο μετά μας, μέσα στο εδώ μας, μέσα στη σκέψη που δεν ήρθε ποτέ. H γραφίδα που θα χρησιμοποιήσουμε σήμερα θα είναι τα σύννεφα και καμβάς μας ο άνεμος, στόχος μας να κάνουμε εικόνα το τίποτα μέσα στο τίποτα.

Να φτιάξουμε μια ταινία που να κάνει την ασημαντότητα ουσία και να φυλακίσουμε τον άνεμο στο είδωλο του καθρέφτη. Ας πάρουμε δύο άκρες, η μία άκρη είναι η Ζωή και είναι πρόσωπο και περπατάει να πάει να βρει τον Θάνατο ο οποίος είναι στην άλλη άκρη και ξεκινάει και αυτός να πάει να βρει την Ζωή, μετά από χρόνια αναζήτησης συναντιούνται στο σημείο Όνειρο, αυτό θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε σήμερα.
   Άνδρας 30 ετών παρακολουθείτε 1,5 χρόνο και καταφέρνει να μειώσει το βάρος του κατά 30κιλά, 2 χρόνια μετά είναι 40κιλά παραπάνω και 10κιλά πάνω από το βάρος που έχασε. Κυρία 45 ετών με αρχικό βάρος 90κιλά, 1,5 χρόνο μετά είναι 20κιλά λιγότερο. Δύο χρόνια αργότερα είναι 25κιλά βαρύτερη και δεν θέλει να ξανακούσει για δίαιτα στη ζωή της.  Αυτή είναι η καθημερινότητα για έναν διαιτολόγο και τα πρόσωπα διαγράφουν μια κυκλική πορεία για να ξανασυναντηθούν μετά από 3,4, 5 χρόνια για τον ίδιο λόγο που στο παρελθόν είχαν θεραπευθεί και δεν κράτησαν το 'κερί αναμμένο'. Ο κύκλος είναι αέναος και θα μπορούσε να συνεχίζεται για πάντα αν ζούσαμε για πάντα, εδώ βλέπουμε και πόσο ευγενικά, τίμια και ηθικά μας συμπεριφέρεται ο χρόνος, δεν μας αφήνει να ζούμε για πάντα γιατί αν μας άφηνε να ζούμε για πάντα θα κάναμε πάντα τον ίδιο βαρετό κύκλο μέχρι εμείς να ικετεύουμε στο τέλος να σταματήσει. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τη ζωή, η οποία δεν αφήνει να γεννιέται ο ίδιος άνθρωπος πολλές φορές γιατί αυτός ο άνθρωπος θα επαναλάμβανε τις ίδιες συμπεριφορές για όσο θα του δινόταν αυτή. Ο βαρετός κύκλος της Ζωής και ο βαρετός κύκλος του Θανάτου σταματούν λοιπόν στο Όνειρο, που θα μπορούσε να πάρει πολλές ονομασίες αλλά για λόγους εντυπωσιασμού το ονομάσαμε έτσι. Όνειρο είναι το σημείο που Ζωή και Θάνατος προσπαθούν να σταματήσουν αυτό το βαρετό, αέναο, ίδιο, κύκλο. Μόνο που όσο περπατάει ο ένας προς τον άλλο τόσο ξεθωριάζουν οι ρόλοι τους, τόσο, που όταν συναντιούνται έχουν μεταλλαχθεί, είναι κάτι άλλο, είναι φιλία, είναι έρωτας, είναι άφθαρτοι, είναι Όνειρο.  
   Υποστηρίζουμε ότι για να μπορέσει ένας άνθρωπος να διατηρήσει τα κιλά που έχασε πρέπει να μπορεί ο πνευματικός του κόσμος να τον ωθήσει προς τα 'πάνω'. Πρέπει να ξέρει τι να κάνει τα κιλά που έχασε και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν η σωματική βελτίωση συνδεθεί με την πνευματική του βελτίωση. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο είναι ότι η σωματική βελτίωση έχει τέλος ενώ η πνευματική δεν έχει. Όταν ένας ύψιστος λόγος υπάρχει πίσω από κάθε μας λέξη, πράξη, στιγμή, ενέργεια σημαίνει ότι φοράμε τον εαυτό μας σήμερα και αύριο, όταν δίνουμε μέλλον στις πράξεις μας σημαίνει ότι κάπου εκεί βάζουμε και τον εαυτό μας και όταν βάζουμε τον εαυτό μας πρωταγωνιστή στο μέλλον μας τότε φοράμε τον καλύτερο εαυτό μας γι'αυτό το μέλλον. Άλλωστε όλες μας οι ευχές, ακόμη και οι κατάρες στο μέλλον μας αναφέρονται, ποτέ στο παρελθόν. Όσο περισσότερο θέλουμε να βελτιωθούμε πνευματικά τόσο περισσότερο ξέρουμε τι να κάνουμε τη ζωή μας, τόσο περισσότερο χρόνο ψάχνουμε για να διαβάσουμε, να μιλήσουμε, να υπάρξουμε, να φωνάξουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε. Είναι οι χρονικές στιγμές εκείνες που ο χρόνος μπρος στο πολύ μέλλον ή στον πολύ εαυτό, μοιάζει θηλειά που μας σφίγγει.
  Είμαι ελαφρύς σαν βολτίτσα στο κενό
H κυρία 45 ετών έχασε 20κιλά και πήρε 25κιλά μετά από δύο χρόνια. Έχουμε να πούμε δύο πράγματα στην κυρία αυτή, δύο πράγματα για τα οποία πρέπει να χάσει κιλά και να τα διατηρήσει.
Το αδυνάτισμα πρέπει να έρχεται να καλλωπίσει κάτι ανώτερο κάτι εσωτερικότερο, κάτι μαγικό, κάτι για το οποίο αξίζει να ζούμε να υπάρχουμε και να βελτιωνόμαστε. Η αίσθηση της αέναης προόδου, της αιώνιας δίψας, της διαρκούς μάχης με το Είναι μας, η αίσθηση ότι θα πάρω απ' αυτή τη ζωή όσα περισσότερα μπορώ, θα την ξεζουμίσω, θα της δείξω ότι ο βαρετός κύκλος σε μένα δεν θα λάβει χώρα, το αστείο σκηνικό που μου στήνει ο Άλλος δεν θα πιάσει σε μένα, θα αλλάξω αυτή
την αστεία ιστορία και δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ' το να βελτιωθώ και να επιστρέψω σε αυτή την πολύ μεγάλη μάχη δυνατός και όρθιος. Δεν θα αργήσω στο ραντεβού μου με την ιστορία, θα είμαι εκεί.
  Και τώρα που έχασα τα κιλά τι να το κάνω;
Ίσως η πιο δύσκολη απάντηση στο πιο δύσκολο ερώτημα. Είναι γεγονός ότι όταν κάποιος φτάνει σε μια επιτυχία και ολοκληρώνει αυτό τον κύκλο, όταν δεν έχει στο μυαλό του ένα άλλο σχέδιο εξίσου καλό και ενδιαφέρον βιώνει ένα συναισθηματικό θάνατο, μια ματαίωση, το φαινόμενο του άδειου μπουκαλιού. Πρέπει κατευθείαν να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο γιατί η πτώση, το άδειασμα, το κενό και η αποσυναισθηματικοποίηση της καθημερινότητας θα τον οδηγήσει σε άρρωστες καταστάσεις. Άλλωστε πολλά παραδείγματα ανθρώπων έχουμε να αναφέρουμε που μετά από μια τεράστια επιτυχία, για παράδειγμα στη μουσική ή στον κινηματογράφο νόσησαν συναισθηματικά, βίωσαν το μεγάλο κενό και το τίποτα. Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει και μετά από μια μεγάλη μείωση του βάρους. Αυτό πρέπει να μετατραπεί σε μια διαφορετική, παραγωγική ενέργεια που να συνεχίσει να κρατάει το κερί αναμμένο, σαν τη Νοσταλγία του Ταρκόφσκι, σαν να μας λέει 'δεν έληξες, δεν πέθανες,  είσαι εδώ και συνεχίζεις με ένα καινούριο στόχο'. Μετά από μια θεραπεία μείωσης βάρους και επίτευξης αυτού του στόχου αλλάζει και το 'δέρμα' μας, ένα παρελθόν πεθαίνει και ένα μέλλον ελπίζει.
Και αφού έχασε τα κιλά γιατί να μην τα ξαναπάρει;
Θα αδυνατίσει για λόγους υγείας, θα αδυνατίσει για λόγους σεξουαλικούς, θα αδυνατίσει για να βρει γυναίκα, θα χάσει κιλά για να μην μείνει μόνος, θα χάσει κιλά για να παντρευτεί, θα χάσει κιλά για να βγει στην παραλία. Είναι αρκετοί αυτοί οι λόγοι και ως που μπορούν να σε πάνε; Το 90% των ανθρώπων που χάνει βάρος το ξαναπαίρνει. Το ερώτημα που τίθεται φέρει ένα ρεαλιστικό δίλημμα 'αφού έχασα βάρος, ποιος ο λόγος να μην ξαναπάρω βάρος', και το 90% ξαναπαίρνει βάρος που σημαίνει ότι οι παραπάνω λόγοι δεν είναι αρκετοί για να αισθάνεται ευχαριστημένος με αυτό που κατάφερε. Άρα η χαρά, η ευτυχία, η ευχαρίστηση είναι έννοιες που χρειάζονται αναζωογόνηση, πότισμα, φρέσκο αέρα γιατί μαραίνονται και πεθαίνουν μιας και όταν τις κατακτούμε μια φορά δεν τις κατακτούμε για πάντα. Απαιτούν περισσότερο εαυτό στο μέλλον μας και έχουν και το εξής χαρακτηριστικό κάθε επόμενη ευχαρίστηση για να είναι επόμενη και να είναι ευχαρίστηση πρέπει να είναι μεγαλύτερη της προηγούμενης αλλιώς θα είναι επανάληψη. Η πορεία που συνήθως ακολουθείτε μετά από μεγάλη μείωση βάρους είναι μείωση βάρους-βαρεμάρα- προσθήκη βάρους. Η προσθήκη βάρους μετά το αδυνάτισμα είναι τόσο γρήγορη που πολλές φορές μπορεί να έχει ξεκινήσει και στις πρώτες 4 εβδομάδες, σαν να σβήνουμε τον εαυτό μας απ' το χάρτη, σαν να μην θέλουμε, σαν να μην υπάρχουμε, σαν να μην έχουμε βούληση, σαν να μην συνδεόμαστε πια με τα συναισθήματα μας. Στους πρώτους δύο μήνες έχουν μπει 2-4 κιλά και η κατάσταση γλιστράει από τα χέρια του πρωταγωνιστή. Τα κοπλιμέντα 'έχασες, έχασες' αργοσβήνουν ή δεν προκαλούν κανένα συναίσθημα στον ακροατή, σαν να απευθύνονται σε κάποιον που δεν έχει συναισθηματικό dna, σε ένα άδειο κουτί. Ενώ θα έπρεπε η ενέργεια που έχει δημιουργηθεί να πολλαπλασιαστεί, να γίνει μεγαλύτερη και να ξεχυθεί σε νέους ορίζοντες και νέα πεδία, αργοσβήνει, πεθαίνει...κενό. Τελικά η φύση απεχθάνεται το κενό ή το κενό φλερτάρει τον άνθρωπο? Δύο μήνες μετά το αδυνάτισμα με την ενέργεια να ξεχυλίζει και από το τελευταίο χιλιοστό της τρίχας του κεφαλιού μας θα έπρεπε να ψάχνουμε να βρούμε πιο πολύ τον εαυτό μας, να κοιτάμε με λιγότερο ομίχλη μέσα μας, να ψάχνουμε να γνωρίσουμε καλύτερα το Εγώ μας, να αυξάνουμε την κλίμακα των καινούριων συναισθημάτων που γνωρίσαμε, αυτό που τελικά συμβαίνει είναι 'καταστροφή ενέργειας'. Η ενέργεια και το φρέσκο οξυγόνο που έχει κατακλύσει τον εαυτό μας με μορφή ευτυχίας δεν έχει που να πάει, δεν έχουν χαραχθεί δρόμοι, δεν βρίσκει τρόπο να εξελιχθεί και σβήνει. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι σχεδόν όλοι όταν ερωτούνται 'γιατί πάχυνες', δεν ξέρουν. Σιωπή, το πιο δυσερμήνευτο πράγμα γι' αυτούς είναι να ερμηνεύσουν και να δουν ότι ο εχθρός τους ήταν το τίποτα. Ένα τίποτα, που ήρθε σαν το χαμένο που τα παίρνει όλα. Ένα τίποτα όμως που μέρα με τη μέρα αποκτά τρομερή δυναμική, δεν βρίσκει καθόλου άμυνες, ένας καταρρακωμένος συναισθηματικός κόσμος που μπόρεσε μόνο μια φορά να ζήσει για κάτι μεγάλο και έσβησε. Η έφηβη ενέργεια που βγήκε έξω στον κόσμο να ωριμάσει και αφού πέρασε το πρώτο στάδιο και γύρισε πίσω στο καταφύγιο της για να τραφεί με νέα δύναμη και να πάρει νέα φόρα να πηδήξει πιο ψηλά σε νέους ουρανούς, γύρισε πίσω και βρήκε τη φωτιά σβησμένη.
Πως δεν θα πάρω τα κιλά που έχασα?
Μακάρι να μπορούσα να το οπτικοποιήσω σαν την 'Οδύσσεια του Διαστήματος'. Στην αρχή ξέρουμε μόνο την αγάπη, μετά μαθαίνουμε τον έρωτα, μετά το μίσος, μετά τη λύπη, μετά τη θλίψη, μετά τη χαρά, την ευτυχία, το φόβο, την ηδονή, την οδύνη...ξεκινάμε από ένα συναίσθημα στη παλέτα των χρωμο-συναισθημάτων και μετά μαθαίνουμε και άλλα και άλλα και πιο πολλά. Στόχος του ανθρώπου όταν πετυχαίνει ένα στόχο να θέσει τον επόμενο και τον επόμενο, κάθε φορά όμως να γνωρίζει λίγο περισσότερο εαυτό. Λίγο περισσότερο από τον δικό του εαυτό, καθώς κάθε προσπάθεια, κάθε στόχος τον φέρνει πιο κοντά σ' αυτόν, τόσο περισσότερο γνωρίζει τον εαυτό του, τόσο περισσότερο διευρύνει την παλέτα των χρωμο-συναισθημάτων. Εκεί που πίστευε ότι γνωρίζει 6 συναισθήματα και με αυτά συνεχίζει την ζωή του τώρα μαθαίνει ότι υπάρχουν και καινούρια συναισθήματα άγνωστα που φέρνουν καινούρια ενέργεια και καινούριους ορίζοντες. 20, 40, 60, 80, και οι χορδές λεπταίνουν και πολλαπλασιάζονται. Σε αυτό το ταξίδι ο άνθρωπος δεν πρέπει να λείπει, γιατί είναι μοναδικό και είναι ταξίδι ζωής.  Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται και η δίαιτα, ως ένα τμήμα θεραπείας που μαθαίνεις εσένα, που μαθαίνεις τον εαυτό σου, τα χρώματα σου και σου δίνεται η ευκαιρία να τα διευρύνεις. Η δίαιτα δεν θα πρέπει να είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι θεραπείας, σαν να ανοίγεις το ένα δωμάτιο και να μπαίνεις σε άλλο μιας και είναι το ίδιο δωμάτιο. Δίαιτα θα πρέπει να είναι η καθημερινότητα, εκείνη που στόχο έχει να βελτιώσει τον εαυτό μας, τη ζωή μας, να μας γνωρίσει περισσότερο σε εμάς. Δίαιτα θα πρέπει να είναι γνώση, εκπαίδευση, παιδεία σε ένα γενικότερο πλαίσιο αυτοβελτίωσης. Δεν μπορεί κάποιος να μετράει όλη την ημέρα θερμίδες και στο ερώτημα 'γιατί το κάνεις αυτό', να μην ξέρει να απαντήσει. Δεν γίνεται να θες να βελτιώσεις το βάρος σου προσδοκώντας ευτυχία και να μην θες η ευτυχία αυτή να επεκταθεί και στον σύντροφο σου, στο επαγγελματικό σου χώρο, στα παιδιά σου, στη ζωή σου γενικότερα αλλά και το αντίστροφο. Δεν γίνεται να αγαπάς τη ζωή σου, το σύντροφο σου, τα παιδιά σου και να μην θες να γνωρίσεις περισσότερο τον εαυτό σου. Τα κιλά που έχασε ο πρωταγωνιστής μας, δεν θα τα πάρει μόνο μέσω μίας οδού, 'να θέλει να βλέπει τον εαυτό του μετά από 5, 10, 20 χρόνια βελτιωμένο', κάνει εικόνα τον εαυτό στο μέλλον και αισθάνεται ότι ο μακρύς δρόμος που απλώνεται μπροστά του σήμερα τον καλεί να κάνει το πρώτο βήμα, την αρχή, πρέπει να γίνει αυτή η αρχή. Αν αντλείς μια εικόνα του τίποτα από το μέλλον τι λόγους να εφευρέσεις για να υπάρξεις στο παρόν. Βαρεμάρα, πλήξη, ανία, κομπάρσος. Κανένας λόγος ποτέ δεν πρόκειται να σε οδηγήσει στο τέλος, αν στο τέλος δεν είσαι και εσύ εκεί. Εδώ υπάρχει και η παγίδα της αιωνιότητας, της αιώνιας ψυχής που ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα περιφέρεται και υπάρχει. Πως μπορείς να δεις ότι πρέπει να θέσεις μια αρχή στην πορεία προς ένα καλύτερο εαυτό όταν δεν υπάρχει τέλος; Όταν δεν υπάρχει τέλος γιατί θα πρέπει να υπάρξει σήμερα μια αρχή και όχι αύριο, μεθαύριο,..., προλαβαίνουμε να μην υπάρχουμε μέσα στη θάλασσα της αιωνιότητας. Ας εφευρέσουμε ένα αιώνιο μέλλον για να μην υπάρχουμε στο παρόν, πάντα προλαβαίνουμε και πάντα είμαστε ένα βήμα πριν την αρχή.


Τι βιώνει ένας άνθρωπος που έχει χάσει 30κιλά
Αμέσως μετά από μια τόσο μεγάλη μείωση βάρους ο πρωταγωνιστής βιώνει μια φυσικοποίηση του κατορθώματος του. 'Ωραία, εντάξει, τα κατάφερα, δεν έχω να δώσω κάτι άλλο μιας και έχασα το αντικείμενο μου'. Αρχίζει σιγά σιγά και αθόρυβα να αισθάνεται ότι δεν έκανε και κάτι φοβερό, ότι γι΄ αυτόν ήταν κάτι φυσιολογικό σχεδόν σίγουρο ότι θα τα καταφέρει αλλά το συναίσθημα της ευχαρίστησης δεν έχει πια την οξύτητα και την δύναμη που είχε παλιά, παλιά ήταν ζωντανό, είχε νεύρο, σε σήκωνε απ' την καρέκλα, γινόσουν κάποιος άλλος, ένας καλύτερος άλλος. Σιγά σιγά και αθόρυβα μετακινείται προς την ανία προς την αδιαφορία αφαιρώντας από τον εαυτό του την μοναδικότητα της πράξης του. Κάπου εκεί ασυνείδητα χαράσσονται μπροστά του δύο δρόμοι α)Ο έξω δρόμος, αυτός δηλαδή που το περιβάλλον σου θέτει ως πρόκληση που πρέπει να διαβείς και να προσπεράσεις και β)τον μέσα δρόμο, τον δρόμο προς τον εαυτό μας, ο οποίος υπάρχει; Υπάρχει ο δρόμος προς ένα καλύτερο εαυτό; Έχει χαραχθεί η γραμμή που μας συνδέει με τη ζωή, που εξευγενίζει τον εαυτό και τη προσωπικότητα μας εκλεπτίζοντας τη ζωή μας; Ο πρωταγωνιστής αυτός έχει διαβεί με απόλυτη επιτυχία τον έξω δρόμο και τώρα πρέπει να βουτήξει στον μέσα δρόμο και να ξανασχεδιάσει μια νέα πρόκληση. Η διαφορά είναι ότι ο μέσα δρόμος γεννά τις προκλήσεις και αποτελεί σημείο αναφοράς, είναι μια θάλασσα συναισθημάτων που όποτε το έχουμε ανάγκη βουτάμε και λουζόμαστε με αυτά, πέφτουμε κενοί και βγαίνουμε πλούσιοι και γεμάτοι. Το έχει αυτό ο πρωταγωνιστής μας;
Πως μπορούμε να υπάρχουμε στα όνειρα μας;
Συνδεόμαστε όσο μπορούμε περισσότερο με τη ζωή, αιματοδοτούμαστε και αιματοδοτούμε το περιβάλλον μας, γινόμαστε ποιητές, απελευθερώνουμε τα αισθήματα μας, ψάχνουμε τον εαυτό μας στα βιβλία, στις ταινίες, στους σημαντικούς ανθρώπους, μιλάμε αληθινά και από μέσα μας, ακούμε τον εαυτό μας προσεκτικά, δεν σπαταλάμε χρόνο στο τίποτα, στο κενό που αντιπροσωπεύουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Βάζουμε συναίσθημα στο διάλογο μας και ψάχνουμε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. δεν ζούμε απλά για να περάσει ο χρόνος υπάρχοντας και εμείς μέσα σε αυτόν όπου να ναι και όπως να ναι. Υπάρχουμε για έναν σπουδαίο διάλογο, μια σπουδαία στιγμή, ένα πιο γεμάτο μέλλον, ψάχνουμε για έναν αληθινό άνθρωπο, μια διάρκεια με ποίηση, μια τίμια ηθική, μόνο έτσι μπορούμε να διατηρήσουμε τα κιλά που χάσαμε και μόνο εκεί μπορούμε να βρούμε την απάντηση 'γιατί το 90% των ανθρώπων ξαναπαίρνει το βάρος που έχασε'. Αλλά ξέρουμε και γιατί το 10% που αδυνατίζει, ποτέ δεν θα πάρει τα κιλά που έχασε, έχει μια καλή ιστορία να πει με τέρατα, μάχες, δράκους, χίμαιρες, καταιγίδες, ανέμους....Φως.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!