Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Μέσα

   Θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε βλέποντας από την πίσω πλευρά μια φωτογραφία τι απεικονίζει; Η μάλλον η σωστή ερώτηση είναι αν φανταστούμε εμείς μια εικόνα σε μια λευκή φωτογραφία δεν θα είναι σαν να έχουμε μαντέψει σωστά στο τι μπορεί να απεικονίζει η φωτογραφία; Τι φωτογραφία θα φανταζόταν λοιπόν ο διατροφολόγος όταν ένας καινούριος πελάτης τον παίρνει τηλέφωνο και του λέει 'έχω κάνει πολλές δίαιτες και έχω πάει σε πολλούς διατροφολόγους' .
Εγώ πάντως μόνο μία μπορώ να φανταστώ.Τον Σερβετάλη στην παράσταση 'Δύο' του Παπαιωάννου να τρέχει σε ένα διάδρομο γυμναστικής και να μην φτάνει πουθενά. Όταν ο νέος πελάτης παίρνει τηλέφωνο τον διατροφολόγο και του λέει τη γνωστή φράση, η αλήθεια είναι ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι 'και τι θα αλλάξει τώρα;' και το παιχνίδι της ματαιότητας ξεκινά. Ο διατροφολόγος αυτό που πρέπει να διδάξει και να καθρεφτίσει στον νέο πελάτη είναι τρία πράγματα α)τι έφταιξε και πήγε σε τόσους διατροφολόγους όσοι είναι οι κάτοικοι της γης για να μην λύσει το πρόβλημα του β)που ξεκινάει και σταματάει το πρόβλημα, τα όρια του προβλήματος δηλαδή και γ)πως μπορεί να βοηθήσει ο διατροφολόγος.  
  Τι πρέπει να αλλάξει για να μην παραμείνει το πρόβλημα δεκαετίες; Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει ο ειδικός είναι εξόχως τολμηρός, έχει μία κατεύθυνση και ένα ρεύμα, είναι χωρίς επιστροφή και ενέχει μεγάλο ρίσκο. Τι θα ρισκάρει ο ειδικός; Χρήματα και την φήμη του και ο πελάτης την θεραπεία του. Ας πούμε λοιπόν ότι γνωρίζουμε όσο ειλικρενέστερα μπορούμε. Από την πρώτη συνεδρία πρέπει να μπουν τα όρια δηλαδή 'τι θα κάνει ο ειδικός, τι θα κάνει ο θεραπευόμενος'. Για παράδειγμα μετά την 6η συνεδρία και εφόσον έχει επέλθει αυτό που αποκαλούμε εμείς μετάλλαξη του αισθήματος 'επιθυμώ να αδυνατίσω', οι ακυρώσεις των συνεδριών από τον θεραπευόμενο είναι ένας δρόμος που μέσα του αισθάνεται ασφάλεια και από εκεί ξεκινάει ο ειδικός, αναβολές των συνεδριών είναι συνώνυμες με έξοδο από την θεραπεία. Μα αυτό δεν σημαίνει απώλεια χρημάτων και απόλυτη ανασφάλεια για τον πελάτη; Το κόστος για τον ειδικό είναι τα χρήματα και η φήμη του, είπαμε και για τον πελάτη η θεραπεία, οπότε αξίζει να πάρουμε το ρίσκο αν δεν θέλουμε να διαιωνίσουμε την παχυσαρκία. Τα όρια λοιπόν μπήκαν από την πρώτη επίσκεψη και τα 'γρανάζια' αρχίζουν να κουνιούνται αργά αργά και με θόρυβο σκουριάς. Τι θα κάνει ο θεραπευόμενος θα μείνει στην θεραπεία; Ίσως ναι αλλά και πολλοί θα φύγουν γιατί θα θεωρήσουν 'αιτία πολέμου' τον κανόνα αυτό που ο ειδικός βάζει. Η αλήθεια ποια είναι όμως; Για να δούμε την φωτογραφία από την λευκή πίσω όψη. Με το που ειπωθεί αυτό από τον ειδικό ξεσκεπάζεται αμέσως το εξής συναίσθημα από τον θεραπευόμενο, 'αν μου κλείσουν την έξοδο από που θα φύγω, θα χρειαστεί να μείνω και εγώ εδώ μέσα παθαίνω κλειστοφοβία, μένω ή φεύγω;' Εδώ ο ειδικός παρεμβαίνει και κλείνει κάθε στεγανό εξόδου που είναι 'δεμένο σφιχτά και αγκαλιά' με το εξής συναίσθημα 'μπαίνω και βγαίνω όποτε θέλω και ελέγχω τα πράγματα'. Ένας βουβός διάλογος που είναι συννάμα τρομερά αστείος, τρομερά ίδιος και τρομερά εκκωφαντικός. Ο χώρος γύρω από το γραφείο του διατροφολόγου συστέλλεται και διαστέλλεται με τρομερή δύναμη, τόσο μεγάλη που αυτά που δεν λέγονται εκλύουν περισσότερη ενέργεια απ' αυτά που λέγονται.
   Αν στον θεραπευόμενο δεν κινηθούν αυτά τα σκουριασμένα, ακίνητα γρανάζια δεν πρόκειται τίποτε άλλο να τα κουνήσει από τη θέση τους. Το να μπουν όρια στη θεραπεία ισούται με πιστή εφαρμογή 1000διαιτών, τόσο μεγάλη σημασία έχει ειδικός και πελάτης να έχουν πάρει γενναίες αποφάσεις. Επόμενο στάδιο είναι η 'κατάδυση' στη θεραπεία και η χαρτογράφηση των σημείων ένα προς ένα. Κοινή αλήθεια είναι ότι ο θεραπευόμενος κάθε ώρα και κάθε δευτερόλεπτο θα φλερτάρει με το 'φεύγω γιατί το μένω ενέχει κόπο' και συνεχώς σε κάθε συνεδρία πίσω από κάθε λέξη κρύβεται και αυτό, πάντα είναι εκεί. Ο θεραπευόμενος πριν διαλέξει τον ειδικό του και κάνει την έρευνα του στο που θα πάει διαλέγει αρχικά αυτόν για τον οποίο ακούει καλά λόγια αλλά και γι' αυτόν που αισθάνεται ασφάλεια. Η ασφάλεια ενέχει μέσα της τις περισσότερες φορές μια λανθάνουσα αποδοχή και μια χειριστικότητα από την πλευρά του θεραπευόμενου 'σε πληρώνω και πάντα θα είσαι εδώ για να εξυπηρετείς την αναβλητικότητα μου'. Πάλι εδώ παρεμβαίνει ο ειδικός και εξηγεί ότι η θεραπεία και οι κανόνες υπερβαίνουν θεραπευόμενο και θεραπευτή.
   Η 'κατάδυση' στην θεραπεία ουσιαστικά είναι το τείχος που θα βοηθήσει ο ειδικός, τον θεραπευόμενο, να χτίσει σε αυτά που έρχονται, για να συνεχίσουν τα γρανάζια να κινούνται, γιατί αν σταματήσουν μετά από τέτοια υπερπροσπάθεια που καταβάλλεται, δύσκολα ξαναβρίσκουν αυτή τη κίνηση. Εδώ εμμέσως δίνουμε και την απάντηση γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τις δίαιτες. Τις μισούν γιατί έχει γίνει μια υπερεπένδυση συναισθηματική σε αυτή και ως συνήθως 'ότι είναι τόσο μεγάλο που δεν μπορώ να το εξανθρωπίσω ή να το ελέγξω, το σκοτώνω.' Τι κακό έρχεται; Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που έχει να διαχειριστεί ο ειδικός είναι η άρση της πίεσης που ασκεί η θεραπεία στον θεραπευόμενο. Τι πρόσωπα έχει η πίεση; Συνήθως έχει πολλά διαφορετικά πρόσωπα, 'κουράστηκα, κόλλησε ο μεταβολισμός μου, είχα γιορτές, δεν ζυγίζομαι, μου βάζεις τα ίδια φαγητά, δεν χάνω, δεν κοίταξα το διαιτολόγιο', όλα αυτά βέβαια είναι ένα πράγμα 'η πίεση που μου ασκεί η τρελή μου επιθυμία να χάσω βάρος είναι σαν μαχαίρι που στρέφεται προς εμένα'. Αλλά τα γρανάζια κινούνται και μέσα στις εβδομάδες κάτι αρχίζει να αλλάζει, τίποτε δεν είναι ίδιο και η δίαιτα μάλλον αυτή τη φορά έχει τα ίδια φαγητά αλλά άλλη δόση θεραπείας. Το φλέρτ του ειδικού με αυτά τα δύο παντοδύναμα συναισθήματα είναι μόνιμη και τον εξοντώνουν ψυχικά. Αυτά τα δύο προβλήματα πάντα έχουν διαφορετικά πρόσωπα και πάντα αλλάζουν χρώματα και δέρμα. Είναι από την πρώτη ημέρα θεραπείας μέχρι την τελευταία, ίσως χαλαρώνουν λίγο κάποια στιγμή αλλά ξανάρχονται σφοδρότερα. Το καθήκον του ειδικού είναι η θωράκιση στα συναισθήματα αυτά, μιλώντας γι αυτά που θα έρθουν πριν έρθουν. Μετά την 6η εβδομάδα θεραπείας τα συναισθήματα αυτά αποκτούν ορμή καταιγίδας που και το αποτέλεσμα να υπάρχει απλά λειτουργεί ως μικρό ανάχωμα. Στην πορεία το αποτέλεσμα(αδυνάτισμα) αυτονομείται από τα συναισθήματα αυτά, δηλαδή μπορεί να έχει χάσει κάποιος αρκετό βάρος αλλά πάλι να καταφεύγει σε φοβικές συμπεριφορές και αυτό συμβαίνει γιατί η πίεση εντός της θεραπείας είναι τεράστια. Σε σημείο τέτοιο που κάποιες φορές ειδικός και θεραπευόμενος βλέπουν τις μικρές διακοπές σε γιορτές ή Αύγουστο ως 'όαση ξεκούρασης-στάσης' από την μεγάλη ποσότητα ενέργειας που εκλύεται από την θεραπεία. Πρέπει να αντέξουν όμως και να μείνουν και οι δύο εκεί μέχρι το τέλος υπερασπιζόμενοι το 'αυτή τη φορά το αύριο πρέπει να πιει στην υγειά του τώρα'.


*Το κείμενο είναι εμπνευσμένο από την ταινία του Bergman 'Persona' και το μόνο που μπορούμε άφωνοι να πούμε και να εμπνευστούμε απ' αυτό είναι οι λέξεις 'μέσα' και 'τίποτα'.






   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!