Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

'Κάθε κιλό που δεν χάνεται σε κόβει σαν γυαλί'

   

Γεια σας. Με το σημερινό μας άρθρο προσπαθούμε να ρίξουμε φως στον εθισμό ανθρώπων στις δίαιτες. Πόσο πραγματικός είναι; Τι κακό προκαλεί; Έχει θετικές επιπτώσεις στο βάρος; Τι τον δημιουργεί; Είναι έθιμο, συνήθεια ή το καλοκαίρι; Ποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς; Θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο από το πραγματικό αδυνάτισμα;

   Η Μαρία είναι 40 ετών είναι 80 κιλά, είναι μητέρα δύο παιδιών και μας λέει ότι όσο θυμάται τον εαυτό της κάνει δίαιτα 'μια ζωή κάνω δίαιτα'. Ξεκινάει αρχές Φλεβάρη και σταματά τέλος Μαΐου. Αποτελέσματα, λίγα, 80, 76, 78, 82 με κυκλικό ρυθμό. Πάντα όταν ξεκινάει μια νέα δίαιτα ο στόχος της είναι τα 63κιλά. Το έχει καταφέρει; Η ίδια μας λέει ότι απ' την στιγμή που τα ξεπέρασε ποτέ δεν ξαναέφτασε σε αυτό το βάρος, ενώ η ίδια θέλει πολύ να τα φτάσει. Η Σοφία είναι 32 ετών, 60 κιλά, κάνει δίαιτες από τα 16 της χρόνια, η διακύμανση του βάρους της είναι μεταξύ 58 - 62 εκεί κυμαίνεται το βάρος της. Γιατί κάνει δίαιτες; 'Πρέπει να προσέχω τον εαυτό μου, να μην αφεθώ' και η δίαιτα είναι ένας τέτοιος τρόπος την ρωτάμε; 'Ναι δεν μπορώ χωρίς πρόγραμμα' μας ομολογεί. Είναι μια εθιμοτυπική διαδικασία ή μια πραγματική προσπάθεια; Αν τελικά 'μετά τις γιορτές. δίαιτα', και όλο αυτό παίρνει διαστάσεις πλάκας, εθίμου, μύθου ή θρύλου, ποιος είναι ο εχθρός τελικά; Είναι γεγονός ότι περίοδος συνωστισμού στα διαιτολογικά γραφεία είναι η περίοδος μετά τις γιορτές και αυτό γιατί είναι η περίοδος που έχουν προηγηθεί οι γιορτές, είναι κοντά-μακριά το καλοκαίρι αλλά έτσι γίνεται πάντα (μύθος). Υπάρχει λοιπόν μια μεγάλη παρανόηση στον κόσμο που οφείλουμε εμείς οι ειδικοί να αλλάξουμε, η παχυσαρκία είναι μια χρόνια νόσος και η θεραπεία της είναι μια επίπονη, χρόνια διαδικασία, με τα κυριότερα της χαρακτηριστικά να είναι αχαρτογράφητα. Το πιο αχαρτογράφητο κομμάτι της θεραπείας είναι ο αντίκτυπος που έχει αυτή. Γι' αυτό όσοι επιλέγουν να αδυνατίσουν πάντα επιλέγουν αφαιρετικά 'δεν κάνω δίαιτα' και διαλέγω ότι δεν απαιτεί από εμένα να κόψω το φαγητό. Σκεφτείτε πόσο τραυματικές είναι οι επιπτώσεις μιας δίαιτας σε έναν άνθρωπο, τόσο τραυματικές που για χρόνια δεν θα κάνει καμία προσπάθεια για λύση. Οι περισσότεροι άνθρωποι γι' αυτό δεν θέλουν να κάνουν δίαιτα και πηγαίνουν σε 'μαγικές' λύσεις, γιατί πλασαρίστηκε σε αυτούς ότι η δίαιτα είναι μια απλή χαλαρή διαδικασία την κάνουμε όποτε θέλουμε, όπως θέλουμε, πάμε όποτε θέλουμε στον ειδικό, ξεκινάνε και σταματάνε όπως θέλουνε, τρώνε το μεσημέρι σαλάτα για να φάνε έξω το βράδι και αδυνατίσανε. Με τα εφόδια του 'χαλαρού' λαμβάνεις μια 'χαλαρή' μέτρηση και απορείς 'μα γιατί αφού πρόσεξα'. Σε αυτό το αρχικό στάδιο χάνεται μεγάλο μέρος του παιχνιδιού. Πως θα έπρεπε να γίνεται ; Οι δύο πρώτες συνεδρίες δεν θα πρέπει να έχουν καθόλου πρόγραμμα διατροφής, θα πρέπει να έχουν μόνο χαρτογράφηση, δηλαδή απαντήσεις στα ερωτήματα, 'τι έχω', 'τι θα χρειαστεί να κάνω', 'πόσο θα χρειαστεί', 'τι θα αντιμετωπίσω', 'πόσο ισχυρό θα είναι αυτό που θα αντιμετωπίσω', 'πως θα είναι σε 3,4,8,12 εβδομάδες η θεραπεία μου'. Γιατί πρέπει να γίνεται αυτό; Υποστηρίζουμε ότι η γνώση είναι, μήτηρ πάσης θεραπείας, είναι δικαίωμα του πελάτη-ασθενή, να γνωρίζει τα πάντα γύρω από το πρόβλημα του, ακόμη και αν αδυνατίσει αν δεν ξέρει τι έχει, θα είναι πάντα εν δυνάμει παχύσαρκος, αυτός που γνωρίζει ακόμη και αν είναι παχύσαρκος, όταν το προσπαθήσει θα το κάνει επί της ουσίας και επί των πραγματικών διαστάσεων με πολλές πιθανότητες να το λύσει. Αποκρύπτοντας την αλήθεια ή απλά καμουφλάροντας την παραπλανούμε τον πρωταγωνιστή και μισεί την θεραπεία, αλλά αυτός δεν ξέρει γιατί την μισεί.
    Υποστηρίζουμε ότι 'κάθε κιλό που δεν χάνεται σε κόβει σαν γυαλί'. Η αίσθηση της ματαιότητας της θεραπείας, του αποτελέσματος που δεν έρχεται, η σταθερότητα στην ζυγαριά, ο μεταβολισμός που δεν απογειώνεται, είναι συν-ευθύνη ειδικού και ασθενή. Ο ρόλος του ειδικού ξεκινά και εξαντλείται στο κομμάτι που αφορά την ενημέρωση, την σωστή διάγνωση και του 'απλώματος' της θεραπείας. Συχνά ο ρόλος του ειδικού έχει να κάνει και με 'καρφίτσα' που σπάει τους μύθους που διέπουν τις δίαιτες, ένας σοβαρός μύθος δύσκολα αντιμετωπίσιμος είναι και αυτός που αφορά το πότε κάποιος ξεκινά δίαιτα.  Το 'μετά τις γιορτές, δίαιτα' είναι μύθος που αναπτύχθηκε την δεκαετία του '80 και του '90, συμπαρέσυρε τους πάντες στο πέρασμα του και κυρίως αυτούς που είχαν πραγματικό πρόβλημα. Αυτοί κυρίως γιατί απ' τη μία έβαζαν το πρόβλημα τους στην ίδια κατηγορία με των άλλων που δεν είχαν ανάγκη από δίαιτα(μειώνοντας την αίσθηση κινδύνου) αλλά επίσης γιατί έψαχναν ημερομηνίες-ορόσημο-εξόχως φωταγωγημένες,  ικανές να αλλάξουν τη ζωή τους. Οι ημερομηνίες ορόσημο κατέληξαν να γίνονται μόδα, life style, mainstream, τρόπος ζωής και άφηναν την σοβαρότητα του θέματος ως το μόνο θέμα που δεν χρειάζεται να συζητηθεί. Η ασθένεια έκανε την δουλειά της κατακτώντας συνεχώς και περισσότερο έδαφος και οι ειδικοί την δική τους, ψάχνοντας όλοι μαζί να βρούμε τι δεν πήγε καλά. Ξυπνώντας ένα πρωί όλοι μαζί απλά σημειώναμε ωραίους αριθμούς, τόση παχυσαρκία, τόσα παιδιά με πρόβλημα, τόσοι δεν αδυνατίζουν, τόσο ο διαβήτης, τόσο τα καρδιοαγγειακά αλλά αν αδυνάτιζαν θα είχαμε....
   Το σημερινό μας άρθρο στόχο έχει να πει σε όλους τι δεν πάει καλά και που πρέπει να ψάξουμε για τις ευθύνες, αφορμή αποτέλεσε για μας οι ημερομηνίες που εγκλωβίζουν ανθρώπους και οι άνθρωποι σε αυτές. Παίρνουμε την πιο απλή αφορμή για να εξηγήσουμε πόσο μεγάλο ρόλο παίζει αυτή η μικρή αφορμή στην λύση της παχυσαρκίας. Ο πρωταγωνιστής δεν έχει να κάνει μόνο με πραγματικούς εχθρούς αλλά και με αυτούς που δεν φαίνονται αλλά είναι ιδιαιτέρως επιθετικοί, εχθρικοί, κάνουν πολύ αποτελεσματική δουλειά στον να μην αφήνουν τον πρωταγωνιστή να κάνει τίποτα και τον έχουν μονίμως στραμμένο στην αρχή. Ξεκινάω, αύριο, είμαι έτοιμος, αποφασισμένος......Αιώνια επιστροφή.









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!