Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Έχω χάσει πολλά κιλά, θα συνεχίσω μόνος μου

Γράφει ο Θανάσης Μακρής

Γεια σας. Μετά από αρκετό καιρό επιστρέφουμε στην αρθρογραφία μας, παρουσιάζοντας ένα κατά τη γνώμη μας πολύ χρήσιμο άρθρο. Πιστεύουμε και σε αυτό είναι σύμμαχος η επαγγελματική μας πορεία, ότι η παχυσαρκία είναι..
ένα πολυσύνθετο πρόβλημα που ξεφεύγει πολύ από τα όρια της βιολογίας. Μέρα με τη μέρα η σχέση ασθενή-ειδικού σφυρηλατείται με γνώση, εξειδίκευση, αποτελεσματικότητα. Οι ίδιοι οι ασθενείς οδηγούν τους ειδικούς σε νέες γνώσεις και κατευθύνσεις καθιστώντας τους αποτελεσματικότερους και σοφότερους, απέναντι σε ένα πρόβλημα που 20χρόνια πριν αντιμετωπιζόταν με ένα διαιτολόγιο (ακόμη με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζεται σχεδόν). 20 χρόνια μετά η τόλμη των ειδικών και η προσεκτική δουλειά με τους ασθενείς μας θα φωτίσει πολλά 'σκοτεινά μονοπάτια' αυτής της πολυσχιδούς νόσου.
  Στο σημερινό μας άρθρο θα γίνει λεπτομερής αναφορά σε ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα που συναντούν συχνά οι ειδικοί σε μια θεραπεία. Ο τίτλος που επιλέξαμε αντικατοπτρίζει την ουσία του κειμένου που ακολουθεί, προσπαθώντας να σκιαγραφήσει τι λέγεται και τι γίνεται. Πόσο μεγάλη απόσταση έχει αυτό που θέλει κάποιος με αυτό που μπορεί να πετύχει και πως μια πολύ μικρή 'σκιώδης' λεπτομέρεια μπορεί να 'τινάξει' την θεραπεία στον αέρα.
   'Θα συνεχίσω μόνος μου τη δίαιτα', 'να τα λέμε αραιότερα έχω σχεδόν πετύχει το στόχο μου'. Φράσεις που οι ειδικοί ακούν συχνά, είτε όταν ο ασθενής νομίζοντας ότι έχοντας μερικά διαιτολόγια στο 'συρτάρι' μπορεί να κάνει ότι έκανε με τον ειδικό του, είτε όταν ο ασθενής έχει φτάσει σε ένα καλό επίπεδο (έχει χάσει ακρετά κιλά) και προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί, νομίζοντας ότι μπορεί να κάνει ότι και πριν αλλά και να συνεχίσει να κάνει τα πράγματα όπως και πριν. Οι αποφάσεις είναι αλήθεια ως ειδικοί μπορούμε πολύ δύσκολα να τις αλλάξουμε και πολλοί λίγοι ασθενείς σε αυτό το επίπεδο μας ακούνε, η αγωνία μας και η προσπάθεια μας επικεντρώνεται όχι στην ίδια εν εξελίξει προσπάθεια αλλά στο τι θα συμβεί από εκεί και μετά, 'εμβολιάζοντας' τον ασθενή μας με γνώση που θα τον κάνει σοφότερο αν τα πράγματα δεν πάνε όπως ο ασθενής έχει σκεφτεί (σε ποσοστό 90% δεν πάνε όπως έχει σκεφτεί). Σκοπός μας στο πιθανό σενάριο που τα πράγματα δεν πάνε καλά, ο ασθενής να ξέρει τι έφταιξε και να μην επαναλάβει τα λάθη της προηγούμενης προσπάθειας.
  Τι σκέφτεται ο ασθενής όταν είναι στο σημείο λίγο πριν το επιθυμητό βάρος; Ας πούμε ότι κυρία βάρους 80κιλών φτάνει σε νεότερο βάρος 68 κιλών έπειτα από προσπάθεια 8 μηνών. Σε αυτό το χρονικό σημείο αισθάνεται ότι μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να συνεχίσει μόνη της χωρίς την παρουσία του ειδικού. Αποτελεσματικό; Απόλυτα καταστροφικό είναι η απάντηση. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα ειδικά το αποτέλεσμα που φαντάζεται ο πρωταγωνιστής. Που κρύβεται η λάθος σκέψη; Ο ασθενής που έχει χάσει κιλά νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του αρκεί να συνεχίσει αυτό που έκανε μέχρι και σήμερα, τη δίαιτα του δηλαδή κανονικά με προσοχή και το βάρος θα συνεχίσει να μειώνεται μέχρι να φτάσει εκεί που επιθυμεί και με τον ίδιο τρόπο θα σταθεροποιηθεί κιόλας και δεν θα ξαναπάρει ποτέ ξανά βάρος.
   Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική μιας και το κλειδί δεν είναι το διαιτολόγιο ή η προσοχή. Το βασικό χαρακτηρηστικό και το κύριο δομικό στοιχείο μιας θεραπείας μείωσης βάρους είναι η επισκεψιμότητα στον ειδικό. Όλα λοιπόν σταματούν 'ως διά μαγείας' θα έλεγε κάποιος, στην τελευταία επίσκεψη μας στον ειδικό. Κάθε διαδικασία αδυνατίσματος, συντήρησης, σταματούν με την τελευταία επίσκεψη. Χρόνος αδυνατίσματος δεν λογίζεται ο χρόνος εκείνος που δεν επισκέπτεται ο ασθενής τον ειδικό του. Η όλη θεραπεία της παχυσαρκίας στηρίζεται στην επισκεψιμότητα, γι' αυτό παρατηρούμε πολλές φορές ότι τα ίδια αποτελέσματα παράγονται σε εβδομαδιαία επίσκεψη με επισκεψιμότητα ανά 15 ημέρες.
  Προτείνει ο ειδικός τα εξής: επισκεψιμότητα κάθε εβδομάδα, καλύτερα αποτελέσματα και σταθερότητα σε αυτά, επισκεψιμότητα κάθε 2 εβδομάδες λιγότερα αποτελέσματα περισσότερος κίνδυνος λιγότερη επιτυχία. Σκέφτεται ο ασθενής 'αφού θα έχω τα ίδια αποτελέσματα με αυτά που θα είχα αν πλήρωνα περισσότερα με εβδομαδιαία επισκεψιμότητα ας πληρώσω τα μισά'. Ο ειδικός εξηγεί, 'όσο πιο αραιές είναι οι επισκέψεις τόσο λιγότερο αποτέλεσμα παράγεται', ο ασθενής σκέφτεται 'αν έχω το διαιτολόγιο μου θα προσέξω και θα δώσω τα μισά λεφτά'. Αποτέλεσμα : α)ο πρώτος έχει 80%πιθανότητες να πετύχει και β) 30% πιθανότητες επιτυχίας.
   Ο ειδικός βέβαια πρέπει να αναλάβει το ρίσκο τυχόν παρεξήγησης του γιατί ο ρόλος του και ο σκοπός του είναι η θεραπεία και όχι το πως θα αποταμιεύσει λεφτά ο ασθενής του. Πρέπει ξεκάθαρα λοιπόν να υποστηρίζει ότι η εβδομαδιαία επισκεψιμότητα έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας ενώ η 15νθήμερη πολλές πιθανότητες αποτυχίας.
   Επιστρέφοντας στο βασικό θέμα της αρθρογραφίας μας που καταλήγουμε; Η αλληλεπίδραση ασθενή-ειδικού 'φέρνει' την  θεραπεία και αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό της. Ισχυρή αλληλεπίδραση, αυξημένη θεραπευτική ικανότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύουσας σημασίας (διαιτολόγιο, λιπομέτρηση κ.τ.λ.) Και για να τελειώσουμε την παραπάνω αναφορά μας, η τύχη του πρωταγωνιστή που διαλέγει - πριν ολοκληρώσει τη θεραπεία του - να διακόψει τις συνεδρίες είναι μάλλον γνωστή, ...ξανά απ' την αρχή. Τόσο απλό, τόσο γοητευτικό, τόσο ίδιο, τόσο βαρετό, τόσο ανθρώπινο, τόσο επιστημονικό, τόσο χαζό, τόσο έξυπνο.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!