Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ποια είστε τελικά Κυρία Όρεξη;


Γεια σας. Οι διατροφικές διαταραχές που οδηγούν στην παχυσαρκία σίγουρα θα απασχολήσουν πολλών μορφών ειδικότητες τα επόμενα χρόνια. Πολλές φορές αισθανόμαστε σαν ειδικοί ότι...

ούτε την πόρτα δεν έχουμε ανοίξει ακόμη. Η πάθηση θυμίζει χταπόδι ιδιαίτερα επικίνδυνο, εχθρικό, υπεροπτικό, ευέλικτο, παντοδύναμο. Ανακτά πολύ εύκολα τις δυνάμεις του και εκεί που ο κόσμος νομίζει ότι ξεμπέρδεψε μάλλον τότε ξεκινά ο πραγματικός πόλεμος. Θυμίζει πολλές φορές ξενιστή ο οποίος χρησιμοποιεί τον ίδιο τον οργανισμό για να τον 'αποδεκατίσει'. Ο μεγαλύτερος σύμμαχος της πάθησης είναι η ανελέητη κόπωση που προκαλεί ακόμη και η 'θέα' της θεραπείας. Ποιος θα πίστευε ότι αυτός που αναζητά θεραπεία, τελικά καταλήγει να κάνει τα πάντα για να μην την βρει. Ο 'ξενιστής' σπάει σε χίλια κομμάτια την 'σπονδυλική στήλη' της οποιαδήποτε επιθυμίας για θεραπεία. Και αν ειδικοί και ενδιαφερόμενοι πιστεύουν ότι η μάχη θα κριθεί σε 'ανοιχτές πεδιάδες' με 'δυνατούς στρατούς', έχουν άδικο καθώς η μάχη δίνεται κάθε μέρα, κάθε λεπτό, με κάθε συναίσθημα, σε κάθε στιγμή, κόντρα στην καθημερινότητα, κόντρα στο 'βουβό', κόντρα στο απρόσωπο και κόντρα στο ακίνδυνο. Η παχυσαρκία αυτούσια είναι μια πολύ σοβαρή ασθένεια αλλά εκτός αυτής οι ειδικοί έχουν να αντιμετωπίσουν και την ίδια τη θεραπεία ως ασθένεια. Αν νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, για το ποιον εχθρό έχουμε να αντιμετωπίσουμε, για να δούμε τι μας συμβουλεύει η ίδια η εμπειρία της θεραπείας.

    Ο ειδικός απευθυνόμενος στον ασθενή του τον ρωτά ανάμεσα σε 3 επιλογές ποια του αρέσει περισσότερο, μπιφτέκια με ψητές πατάτες, μπριζόλα με ψητές πατάτες, μακαρόνια με κιμά. Ο ασθενής απαντά ότι του αρέσει περισσότερο τα μπιφτέκια με ψητές πατάτες. Οι ίδιες ερωτήσεις επιλογών ανάμεσα σε 10 περίπου διαφορετικές τριάδες τροφών. Στις ίδιες 10 τριάδες αλλάζει η ερώτηση και ρωτάμε 'ποιο τρόφιμο πιστεύεται ότι θα σας χορτάσει περισσότερο'. Οι 9 από τις 10 απαντήσεις, το 90% δηλαδή απάντησε ότι αυτό που του αρέσει περισσότερο πιστεύει ότι θα τον χορτάσει περισσότερο. Αυτό έγινε πολλές πολλλές φορές και αποτέλεσε για εμάς εστία σκέψης για περαιτέρω έρευνα. Οι διαπιστώσεις (ίσως επεκταθούμε και σε έρευνα αργότερα) μας οδηγούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα πάντα με σχεδόν επιβεβαίωση 90%. Η σύγκλιση ήταν η εξής λοιπόν, αυτό που τους αρέσει, αισθάνονται ότι τους χορταίνει κιόλας. Ωραία θα πει κάποιος και τι ενδιαφέρον έχει αυτό σαν διαπίστωση, που μπορεί να μας βοηθήσει στην καταπολέμηση της παχυσαρκίας.

   Μας γεννάται η εξής ερώτηση λοιπόν, χορταίνουμε αντικειμενικά ή υποκειμενικά; Γιατί αν η απάντηση είναι υποκειμενικά, τότε μάλλον η παρουσία του φαγητού είναι περιττή γιατί το πότε θα χορτάσουμε ή το πότε θα πεινάσουμε έχει προκατασκευαστεί στο μυαλό μας πριν ακουμπήσουμε το οτιδήποτε και απλά το φαγητό έρχεται μετά να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό. Η διαπίστωση συμφωνεί στο γεγονός ότι 'στο κεφάλι μας φυλάμε ένα φάντασμα που μας λέει τι αποτέλεσμα έχει η πράξη μας πριν την κάνουμε'. Οι ερωτήσεις που μπορούν να προκύψουν από την παραπάνω διαπίστωση μπορούν να είναι πολλές και να αλλάξουν εντελώς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την θεραπεία της παχυσαρκίας.

Χρήσιμα ερωτήματα...
α) Πόσο πριν έχει φτιαχτεί αυτός ο υποκειμενικός 'χορτασμός' στο μυαλό μας ;
β) Αν χορταίνουμε ή πεινάμε πριν φάμε το οτιδήποτε τότε γιατί η ποσότητα φαγητού και ενέργειας δεν είναι ελεγχόμενη;
γ) Αν αποσυνδεθεί η υποκειμενικότητα του 'χορταίνω με ότι μου αρέσει' μπορεί να θεραπευτεί η παχυσαρκία;
δ) Άραγε αυτό που 'αρέσει και χορταίνει πρέπει να φαγωθεί και σε μεγάλη ποσότητα';
ε) 'Αυτό που χορταίνει και αρέσει αν φαγωθεί σε κανονική ποσότητα θα ικανοποιήσει το ίδιο';
στ)Αυτό που αρέσει και χορταίνει είναι 'εκπαίδευση' ετών;

   Τα ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι πολλά αλλά η κύρια διαπίστωση ότι δηλαδή θα μπορούσε να χορταίνουμε, να πεινάμε, να τρώμε, υποκειμενικά και όχι αντικειμενικά είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον. Πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτό που έχει στο κεφάλι του ο ασθενής πριν καν μας αναφέρει για ποσότητες, γλυκά, λιπαρή διατροφή και να ρίξουμε εκεί το μεγαλύτερο βάρος; Χορταίνει με το ότι θα φάει ένα σουβλάκι ή με το ίδιο το σουβλάκι όταν το τρώει πραγματικά; Αν υπάρχει εκπαίδευση στην παχυσαρκία υπάρχει και αποεκπαίδευση; Το διαιτολόγιο τι μέρος της θεραπείας αποτελεί αν η ασθένεια έχει δομηθεί πολύ νωρίς και έχει αποκτήσει 'ρίζες' μέσα μας, μήπως έρχεται τελικά πολύ αργά, με πολύ προχειρότητα και με πολύ επιδερμική προσέγγιση; Αν οι παραπάνω διαπιστώσεις ισχύουν τότε μιλάμε και για υποκειμενική πείνα, κορεσμό, ....θέλω γλυκό, αν δεν φάω 2 φέτες ψωμί πεινάω, τα φασολάκια δεν με χορταίνουν, με τα μακαρόνια πεινάω γρήγορα, δεν μπορώ να κάνω δίαιτα γιατί πεινάω, οι δίαιτες είναι της πείνας, δεν μπορώ να κάνω δίαιτα, καμιά δίαιτα δεν με βοήθησε, αν δεν φάω παγωτό μετά το βραδινό δεν μπορώ να κοιμηθώ... και άλλα πολλά στερεότυπα που γεννούν απορίες, μας κάνουν επίμονους, περίεργους και αποφασιστικούς.
  
 Αν πράγματι ο ισχυρισμός μας οδηγεί σωστά, τότε αυτό που σαν ειδικοί έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ένα 'υποκειμενικό τέρας' το οποίο με κανένα τρόπο δεν θεραπεύεται με διαιτολόγια και αδυνατιστικά ροφήματα, άλλωστε το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε τα προηγούμενα χρόνια και μάλλον δεν προσέφερε τα μέγιστα, εκτός από μερικά διαλλείματα δίαιτας. Πρέπει να γνωρίσουμε καλύτερα το πραγματικό πρόσωπο της παχυσαρκίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!