Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Ένα 'ληγμένο' διαιτολόγιο

  
 Γεια σας. Το διαιτολόγιο είναι ένα φυλλάδιο οδηγιών που δίνει ο ειδικός στον ασθενή του. Όταν η διατροφική διαταραχή που έχει μπροστά του ο ειδικός είναι η παχυσαρκία το διαιτολόγιο περιέχει διατροφικές οδηγίες αδυνατίσματος. Πόσο το διαιτολόγιο συνέβαλε στην θεραπεία της παχυσαρκίας; Μάλλον καθόλου (προσωπική γνώμη) θα έλεγα. Τα ποσοστά παχυσαρκίας και κυρίως της παιδικής, καλπάζουν. Σίγουρα βέβαια δεν είναι μόνο αυτό, αλλά σαν ειδικοί ξεκινάμε την αξιολόγηση μας απ' τα του οίκου μας. Η παχυσαρκία τρέχει σε κούρσα χωρίς αντίπαλο.
Η μεθοδολογία, η σύχρονη ματιά στην πάθηση, η προσαρμογή μας στον όγκο της πάθησης και στην πολυπλοκότητα της, η χειρουργική' δουλειά, το ψάξιμο, η συνεργασία με άλλες ειδικότητες, σπάσιμο των ταμπού ότι η παχυσαρκία είναι μια διατροφική πάθηση μόνο, ανοιχτή σκέψη και ανοιχτό αυτί στον 'χτύπο' της πάθησης είναι μερικά από τα στοιχεία που ήρθαν και μας βρήκαν και δεν τα βρήκαμε εμείς.
  
Αριθμολαγνεία, κομπουτεράκια, θερμίδες, πόντοι, λίπος, μεζούρες, δίαιτες μόνο με μπιφτέκια, δίαιτες μόνο με ροφήματα και μια ιστορία που δεν τελειώνει για να ανακαλύψουμε ένα τέλος που ήρθε αργά, ότι όλα αυτά συνεπικουρούν τόσο, που το αποτέλεσμα τους στην πορεία μιας θεραπείας είναι τόσο θετικό, που είναι αμελητέο.

Γιατί αργήσαμε; Πιθανόν γιατί αυτά μας ζητούσαν και οι πελάτες μας, πιθανόν γιατί φοβηθήκαμε στη θέα της πολυπλοκότητας της πάθησης, φόβος για την ανεπάρκεια, ο φόβος της επιβίωσης, ο φόβος ότι μπορεί οι πελάτες μας να μην δεχθούν την αλήθεια, ο φόβος ότι η αλήθεια μπορεί να είναι πολύ καινούρια γι' αυτούς κ.τ.λ.Σίγουρα είναι όλα τα παραπάνω. Ποιο το άθροισμα; Ανεπαρκής λύση, διαιώνιση προβλήματος. Πελάτες και ειδικοί κέρδιζαν πρόσκαιρες απαντήσεις και μακρόχρονες απογοητεύσεις, μιας και όλοι αντιλαμβανόμασταν ότι παλιά όπλα σε σύχρονες μάχες δεν έχουν ελπίδα.

 Το διαιτολόγιο, το φυλλάδιο των οδηγιών που συντάσουμε και μέσα από εκεί ενημερώνουμε τους ασθενείς μας, είναι ένα αναχρονιστικό μέσω καταπολέμησης της παχυσαρκίας. Η διαδρομή της πάθησης μας έδειξε ότι πολύ λίγο συνεισέφερε στη θεραπεία της. Για πολλά χρόνια πέρασαν και περάσαμε μέσα από τις συμπληγάδες μιας αόρατης δίαιτας που πάντα είχε σαν στόχο το αποτέλεσμα και ως αποτέλεσμα την αστοχία. Γιατί; Υπήρχαν πολλές όψεις της πάθησης που έμεναν στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Δομικό χαρακτηριστικό της θεραπείας της παχυσαρκίας πρέπει να αποτελεί η αντιμετώπιση της ως μια ψυχοδιατροφική πάθηση. Δεν μπορούμε επίσης να αγνοήσουμε ότι για να κατανοήσουμε την φυσιολογία της παχυσαρκίας πρέπει να συμβουλευτούμε επιστήμες όπως η κοινωνιολογία αλλά και η κοινωνική ψυχολογία ενδεχομένως και η ψυχομετρία. Εμείς φερόμασταν και φερόμαστε ακόμη στην παχυσαρκία σαν να 'ναι μόνο μια διατροφική πάθηση, που αντιμετωπίζετε με ένα διαιτολόγιο που γράφει πως συνδυάζονται μεταξύ τους οι τροφές. Προσέξτε όμως τι κακό μπορεί να κάνει αυτή η προσέγγιση. Όταν ρίχνεις τα φώτα σου σε ένα μόνο κομμάτι της πάθησης αγνοώντας την ολότητα της, φαντάζει στα μάτια του ασθενή μια πάθηση που διαρκεί καμιά βδομάδα και θεραπεύεται σε αντίστοιχο διάστημα αρκεί να συνδυαστούν τα φασολάκια με αγκινάρες. Αν όμως εξηγηθεί στον ασθενή ότι μόνο με την αίσθηση της απαγόρευσης και της στέρησης, αυτόματα ο ο οργανισμός 'σετάρεται' σε άλλους ρυθμούς πολύ διαφορετικούς από τους προηγούμενους, ευρισκόμενος όπως η έχιδνα σε κατάσταση άμυνας μέχρι να αισθανθεί ότι πρέπει να επιτεθεί, γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς 'φυτεύοντας' ότι δηλητήριο έχει στον εχθρό της. Με την έναρξη μιας δίαιτας λοιπόν ο ασθενής κάνει ότι μπορεί και αυτό γίνεται ασυνείδητα, να μην εφαρμόσει τίποτα. Όνειρο του δεν είναι να αδυνατίσει, αλλά πότε θα σταματήσει αυτό που κάνει για να ανακτήσει την ελευθερία του. Με αυτό το στοιχείο λοιπόν δομείται όλη η θεραπεία από εκεί και μετά. Τι περιέχει συνήθως η θεραπεία; Περιέχει αντίσταση, τόσο όσο προσοχή, ακυρώσεις των συνεδριών, μεταφορά της ευθύνης, 'πρόσεξα αλλά δεν έχω αποτέλεσμα' και γενικά περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που δείχνουν ένα εαυτό να ομολογεί ότι ΄θα κάνω ότι χρειαστεί' αλλά συνήθως κάνει τα πάντα για να μην στερηθεί την ελευθερία του. Το φαινόμενο αυτό ξεκινά με την έναρξη της θεραπείας. Πρέπει να αγνοηθεί; Η απάντηση προφανής γιατί όλη η θεραπεία στηρίζεται στη θεραπεία αυτής της αντίστασης. Οι ασθενείς λοιπόν έφευγαν από το γραφείο του ειδικού με μια πολύ ειδική δίαιτα πιστεύοντας ότι το διαιτολόγιο θα τους οδηγήσει στην σωτηρία. Ακόμη και σήμερα ασθενείς μετά από νοσηλεία ή επίσκεψη σε νοσοκομεία κρατάνε σαν 'μαγικό εισιτήριο' τη δίαιτα στα χέρια τους. Μέσα σε δύο εβδομάδες έχουν ξεχάσει τα πάντα. Η συστηματική παρακολούθηση, η συμπεριφορική αντιμετώπιση, η συμπόρευση, η εκπαίδευση είναι κάποια από τα στοιχεία που αν αγνοηθούν λειτουργούν σαν την έχιδνα.

  Το φαινόμενο της συμπύκνωσης
Ο ασθενής λαμβάνει από τον ειδικό του διαιτολόγιο των 1600θερμίδων ημερησίως, η πορεία εφαρμογής έχει ως εξής: στην αρχή της θεραπείας το διαιτολόγιο αποτελεί τον πιστό οδηγό του πρωταγωνιστή. Τον δεύτερο μήνα επίσης, τον τρίτο μήνα, η επαφή του με το διαιτολόγιο αραιώνει, το συμβουλεύεται συνεχώς και αραιότερα. Στον τέταρτο μήνα κυριαρχούν οι σκέψεις 'ξέρω τι θα φάω', 'ξέρω τι μου βάζει κάθε Τετάρτη'. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο εγκέφαλος από κάποιο διάστημα και μετά ομαδοποιεί τα πράγματα ή προσπαθεί να τα κάνει μικρότερα ή τα αυτοματοποιεί ή τα στερεοτυποποιεί ή τα συμπιέζει. Αυτό μπορεί να συμβεί και νωρίτερα από τους 3 μήνες ή αν ο πρωταγωνιστής έχει πρόσφατα ακολουθήσει θεραπεία, στην νεότερη θεραπεία προχωρά πολύ γρηγορότερα  σε αυτή την συμπίεση. Οι άνθρωποι που έχουν κάνει στο παρελθόν πολλές δίαιτες στερεοτυποποιούν πολύ γρηγορότερα το διαιτολόγιο απ' ότι οι καινούριοι. Συνήθως το εκφράζουν ως 'ξέρω τι θα μου γράφει', 2-3 ματιές είναι αρκετές. Συνεπώς το διαιτολόγιο καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων, οι ειδικοί περιμένουν να εφαρμόσουν το πρόγραμμα οι πελάτες τους και συνήθως έρχονται αντιμέτωποι με το αντίστροφο ακριβώς. Μάλιστα πολλές φορές ακούμε και το εξής 'κάντο μου πιο ελκυστικό' ή 'βάλε μου περισσότερη ποικιλία' για να καταλήξει να γίνεται 'κάντο μου πιο ελκυστικό να μην του ρίξω ούτε βλέφαρο' ή βάλε μου ποικιλία στις τροφές αλλά να συνεχίσω να τρώω τα ίδια'. Τι συμβαίνει εδώ; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Κακή διάγνωση, λάθος θεραπεία. Χορηγήσαμε για τον στρεπτόκοκκο, θεραπεία φυματίωσης. Καταλήγει λοιπόν ο ασθενής να μην ξέρει τι έχει, πόσο διαρκεί το πρόβλημα του, πόσο διαρκεί η θεραπεία του και τι θα χρειαστεί να κάνει. Πολλά συμπεριφορικά θέματα δεν λαμβάνονται υπόψην και ο ασθενής συνεχώς 'κυλάει' σε προηγούμενες νοσηρές συμπεριφορές, χωρίς να ξέρει τι τον οδηγεί εκεί. Γιατί είναι κακό αυτό για την θεραπεία του ασθενή; Είναι κακό γιατί ενώ ο στόχος είναι να λύσει άλλα θέματα που μονιμοποιούν το αποτέλεσμα, καταλήγει να λύνει 'όσα φαίνονται'. Ρίχνει το βάρος στην εφαρμογή του διαιτολογίου και μόλις σταματήσει να του δίνει σημασία δεν ξέρει τι να κάνει και με ποιον τρόπο θα φτάσει στη λύση του προβλήματος του. Πελαγώνει και τα παρατάει. Μεγάλο πρόβλημα επίσης είναι στο χώρο μας οι δήθεν ελπιδοφόρες δίαιτες που υπόσχονται πολλά για να καταλήξουν όλες έρμαιες του φαινομένου της συμπύκνωσης. Καμιά δίαιτα ή κανένα διαιτολόγιο δεν είναι θαυματουργό λοιπόν γιατί όλα καταλήγουν να φαίνονται στον άνθρωπο ως ένα από ένα χρονικό σημείο και μετά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!