Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Μια πάθηση Ψυχοδιατροφική



  Γεια σας. Παρακάτω παραθέτουμε σκόρπιες φράσεις για να αναλύσουμε τη σημασία τους παρακάτω. 'Θέλω ως τον γάμο μου να είμαι 20 κιλά λιγότερο', 'ως τις 15 Αυγούστου 22,5 κιλά', 'ως τη Μεγάλη Πέμπτη 14,5 κιλά', 'θέλω σε 20 ημέρες η χοληστερόλη μου να είναι της τάξης των 172mgr', 'θέλω η τιμή της γλυκοζυλιωμένης μου σε ένα μήνα να είναι 7,56', 'θέλω η κατάθλιψη μου σε 48 ημέρες να έχει μειωθεί κατά 38,5%', 'θέλω όταν συγκινηθώ να παράξω 22,55% λιγότερο δάκρυ απ'την τελευταία φορά', 'θέλω ο φόβος μου την επόμενη φορά που θα δω κατσαρίδα να είναι 33,58% λιγότερος σε σχέση με την τελευταία φορά'...


  Παραπάνω παρατηρούμε έναν άνθρωπο να θέτει στόχους. Συνήθως οι στόχοι όταν ο πρωταγωνιστής θέλει να μειώσει το βάρος του είναι μαθηματικοί και έχουν ένα κάθετο χαρακτήρα π.χ.θέλω ως το γάμο μου να χάσω 20 κιλά. Εφικτό; Και ναι και όχι. Οι ειδικοί ερωτώνται πολλές φορές σε πόσο χρόνο θα είναι εφικτοί κάποιοι στόχοι. Δηλαδή 'πόσο χρόνο θέλω για να χάσω 5 ή 10 ή 15 κιλά;'  Σαφής απάντηση θα μπορούσε να δοθεί εφόσον όλα κυλούσαν ομαλά και οι επιβαρυντικοί παράγοντες δεν έκαναν την εμφάνιση τους. Εκεί θα μπορούσαμε να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση. Το σενάριο να μην κάνουν την εμφάνιση τους οι επιβαρυντικοί παράγοντες πόσο πιθανό είναι;  Καθόλου πιθανό. Είναι εξαιρετικά σπάνιο σε μια θεραπεία μείωσης βάρους να μην εμφανιστούν επιβαρυντικοί παράγοντες. Ο κύριος επιβαρυντικός παράγοντας είναι ο συναισθηματικός, ο οποίος όταν είναι σύμμαχος κάνει την θεραπεία απόλυτα επιτυχημένη αλλά όταν δρα με αρνητικό τρόπο στον πρωταγωνιστή η θεραπεία γίνεται δυσκολότερη, μακραίνει σε χρόνο, αποκτά ασαφή πορεία, ενίοτε επιβραδύνει ή και σταματά την θεραπεία.

   'Θέλω η κατάθλιψη μου σε 48 ημέρες να έχει μειωθεί κατά 38,5%', μας θυμίζει  'θέλω ως τον γάμο μου να είμαι 20 κιλά λιγότερο' ή 'θέλω σε 6 μήνες να έχω χάσει 30 κιλά'. Τι διαφορές έχει η πρώτη πρόταση από τη δεύτερη; Αν ακούγαμε την πρώτη πρόταση θα λέγαμε ότι είναι ανέφικτη και είναι ανέφικτη γιατί τα συναισθήματα δεν μπορεί να είναι μετρήσιμα. Η ερώτηση μας είναι γιατί στην δεύτερη πρόταση τα συναισθήματα μπορεί να είναι μετρήσιμα; Τοποθετούμε την παχυσαρκία λοιπόν σε λάθος βάση και από εκεί ξεκινάμε να θεραπεύσουμε λάθος χαρακτηριστικά ασθένειας. Στην εβδομαδιαία αξιολόγηση που πρωταγωνιστή αυτό που ακούμε συνήθως είναι 'μόνο 0,5 κιλό', 'με 2 κιλά θα ήμουν ευχαριστημένος' κ.τ.λ. τι θα έπρεπε να ακούμε; 'αυτή την εβδομάδα κατάφερα να τιθασεύσω την επιθυμία μου για περισσότερο κρέας' ή 'αυτή την εβδομάδα κατάφερα να φάω ένα γλυκό λιγότερο'. Το φαινόμενο της αριθμολαγνείας στις δίαιτες είναι ιδιαίτερα έντονο και στρέφει την προσοχή του πρωταγωνιστή αλλού. Αν όμως η φυσιολογία της πάθησης τοποθετούταν στο σωστό επίπεδο οι ειδικοί θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά τους αποτελεσματικότερα και οι ασθενείς μας, θα ξέρανε ότι η ασθένεια που τους ταλαιπωρεί έχει ψυχοδιατροφικά χαρακτηριστικά, οι 'ρίζες' των οποίων βρίσκονται στη 'μεγάλη δεξαμενή' των συναισθηματικών διαταραχών.

   Τα βήματα που μπορούν να γίνουν στη θεραπεία μείωσης του βάρους δεν μπορούν να είναι γρήγορα, ασταθή και στερούμενα ρεαλιστικών στόχων και αυτό γιατί θα παρατηρηθεί για μια ακόμη φορά το φαινόμενο ανάκτησης του χαμένου βάρους. Κάθε βήμα στη θεραπεία πρέπει να έχει κατακτηθεί πρώτα συμπεριφορικά και έπειτα μαθηματικά. Μόνο έτσι μπορούν να μειωθούν οι πιθανότητες πισωγυρίσματος. Αν συμβεί το αντίθετο, δηλαδή ο πρωταγωνιστής έχει μειώσει το βάρος του κατά 20 κιλά μαθηματικά, αλλά όχι συμπεριφορικά (το οποίο είναι πιθανό), απλά περιμένουμε 'με το ρολόι στο χέρι' πότε θα ανακτηθεί το χαμένο βάρος, το οποίο είναι παραπάνω από σίγουρο. Η ζυγαριά, ο λιπομετρητής, η μεζούρα κ.τ.λ. είναι χρήσιμοι μέθοδοι διαπίστωσης, όχι αντιμετώπισης. Η θεραπεία ξεκινά γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά της ασθένειας, την ταυτότητα του εχθρού, την φυσιολογία της πάθησης, το δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!