Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Περιττό Βάρος – Ένα βήμα πιο κοντά στη λύση του



 Γράφει ο Θανάσης Μακρής Διατροφολόγος

Γεια σας. Στο προηγούμενο μας άρθρο (Το διαιτολόγιο είναι μέρος της λύσης και όχι η λύση), περιγράψαμε ότι το διαιτολόγιο με την υπάρχουσα μορφή που το γνωρίζουμε αποτελεί μικρό μέρος της λύσης και δρα με χρόνο λήξης περίπου τους 4-5 μήνες. Ποια είναι η λύση όμως τότε; Εδώ η απάντηση προκύπτει μέσα από τη "τριβή" μας με το αντικείμενο και αυτό που εισπράττουμε εμείς από τη "συναναστροφή" μας με τον κόσμο, με το πρόβλημα και τις προεκτάσεις του.
    
  Ο πρωταγωνιστής επισκέπτεται τον ειδικό του και συζητούν για το πώς μπορούν να προσαρμόσουν ένα διατροφικό πρόγραμμα στα "μέτρα" του. Στο τέλος..
.. της συνεδρίας τονίζεται στον πρωταγωνιστή ότι η επισκεψιμότητα του, στο γραφείο του ειδικού, προκαθορίζει το αποτέλεσμα. Στις εύλογες απορίες που θα προκύψουν με την αναφορά μου αυτή, επισημαίνω ότι το πόσες φορές ο πρωταγωνιστής θα επισκεφθεί τον ειδικό του θα προκαθορίσει τι αποτελέσματα θα έχει, σε τι χρόνο, αν θα ξαναπάρει βάρος, πόσο βάρος θα ξαναπάρει, αν θα διατηρήσει το μειωμένο βάρος και γενικά όλα εκείνα τα οποία έχουν να κάνουν με το στόχο του πρωταγωνιστή.  
   
  Ρωτά λοιπόν ο ειδικός τον πρωταγωνιστή, "κάθε πότε θέλετε να τα λέμε", "1 φορά το μήνα" απαντά ο πρωταγωνιστής, ξαναρωτά ο ειδικός "θέλετε τα μέγιστα αποτελέσματα" και η απάντηση "βέβαια γι’ αυτό είμαι εδώ" και εδώ λοιπόν ξεκινά ένα γαϊτανάκι μιας πολύ μεγάλης συζήτησης για την επισκεψιμότητα που αφορά ειδικούς και θεραπευόμενους. Πως καταλήγει η συζήτηση μεταξύ ειδικού και πρωταγωνιστή, ο ειδικός προτείνει την επίσκεψη κάθε εβδομάδα για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στην οποία πολλές φορές η γνώμη του πρωταγωνιστή δεν είναι σύμφωνη. Γιατί δεν είναι σύμφωνη; Γιατί ο άνθρωπος με προβλήματα βάρους θέλει να λύσει το πρόβλημα του αλλά με το λιγότερο δυνατό συναισθηματικό κόστος. Επεξηγώ: οι συχνές συνεδρίες με τον ειδικό αυξάνουν το άγχος αλλά και καθιστούν επιτακτική την ανάγκη λύσης του προβλήματος, περνάμε δηλαδή από το θεωρητικό επίπεδο στο πρακτικό. Σαν συμπέρασμα προκύπτει ότι οι άνθρωποι επισκέπτονται συχνά διατροφολόγους χωρίς πραγματικά να ξέρουν τις διαστάσεις του προβλήματος. Το "1 φορά το μήνα" τους δίνει το χρόνο που οι ίδιοι θεωρούν ότι πρέπει να έχουν για να χειριστούν το πρόβλημα, στην ουσία όμως δεν θέλουν ακριβώς αυτό αλλά τον χρόνο του να μην κάνουν καμία αλλαγή ή να κάνουν τέτοιες αλλαγές που να μην αλλάξει η καθημερινότητα τους. Άρα οι πρωταγωνιστές επιλέγουν πρώτα τον τρόπο που θα τους προκαλέσει λιγότερο πόνο και έπειτα τoν τρόπο με τον οποίο θα λύσουν το πρόβλημα. Σύγκρουση μεταξύ ενστίκτου και λογικής. Το πρόβλημα λοιπόν που έχουν να λύσουν πολλοί είναι πόσο συγκρούεται το παλιό με το καινούριο που τους προτείνεται. Αν η σύγκρουση προβλέπεται ότι θα είναι μεγάλη η προσπάθεια έχει γρήγορο τέλος.
   
  Μα αν δεν αλλάξει η καθημερινότητα, πως θα βελτιωθεί το πρόβλημα για το οποίο επισκέπτονται τον ειδικό; Αυτό αποτελεί σίγουρα ένα μεγάλο τμήμα του προβλήματος και της λύσης και θα πρέπει να ανοιχθεί στις αρχικές συνεδρίες για να ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική θεραπεία. Όταν η γνώση, η επιθυμία πάει να γίνει πράξη παύουν να ισχύουν οι κανόνες που γνωρίζουμε.

   Γιατί όμως το 1 φορά το μήνα δεν αποτελεί την ενδεδειγμένη θεραπεία και το 1 φορά την εβδομάδα αποτελεί την προτεινόμενη λύση; Εδώ η πιο καλή απάντηση που μπορούμε να δώσουμε είναι ότι ο χρόνος δεν προκαθορίζει τίποτα, είναι υποκειμενικός όρος και όταν αναφερόμαστε σε αυτόν και στον άνθρωπο όλα σχετικοποιούνται, αλλά πολλά παραδείγματα, εμπειρίες μας δείχνουν τα εξής. Η κυρία Μ. μας ζητά να τη βοηθήσουμε να μειώσει το βάρος της.Την ίδια περίοδο πέρυσι είχε επαναλάβει την προσπάθεια και είχε μειώσει το βάρος της κατά 17 κιλά σε διάστημα 6 μηνών. Σταδιακά όμως πρόσθεσε 7 από τα 17 κιλά. Στην πρώτη μας συνεδρία, ζητά να τροποποιήσουμε την θεραπεία και να συναντιόμαστε ανά 2 εβδομάδες και όχι κάθε μία. Ο ειδικός δέχεται την πρόταση της Μ. με την εξής μόνο πρόταση "αυτό που δεν θα καταφέρεις σε 1 εβδομάδα δεν θα το καταφέρεις σε δύο". Μετά το πέρας 4 μηνών η Μ. έχει μειώσει το βάρος της κατά 2 κιλά και η ίδια ομολογεί ότι δεν μπορεί πια να συνεχίσει γιατί τα αποτελέσματα που έχει δεν είναι ίδια με την πρώτη φορά. Ο Γ. μας ζητά να τα λέμε 1 φορά το μήνα καθώς η δουλειά του δεν του επιτρέπει να μπορεί να βρει χρόνο να μας επισκέπτεται, μετά το πέρας 1 μήνα καμία αλλαγή βάρους. Η Ε. έχει αρχικό βάρος 75 κιλά και της προτείνεται μια λιγότερο επιθετική λύση (συνεδρία κάθε δύο εβδομάδες, καθώς και η ίδια το επιθυμούσε), μετά το πέρας 16μηνών το βάρος της μειώθηκε κατά 12 κιλά. Η συχνή επισκεψιμότητα κρατά πάντα ψηλά το πρόβλημα και κάνει την ανάγκη λύσης του επιτακτική. Έχουμε ξαναπεί ότι η θεραπεία του βάρους είναι σαν την ανάσα , διαρκώς προσαρμόζεται, ανάλογα αν βρίσκεται σε ζεστό ή κρύο περιβάλλον, πως με μία επίσκεψη το μήνα στον ειδικό μπορούμε να αντιληφθούμε αυτές τις κρίσιμες παραμέτρους για να προσαρμόσουμε την θεραπεία ανάλογα, δεν μπορούμε. Ο πρωταγωνιστής έχεις συχνή επαφή με το πρόβλημα του, το γνωρίζει από κοντά και το χειρίζεται σωστότερα. Στα πλαίσια της συμπεριφορικής αντιμετώπισης προβλημάτων περιττού βάρους το τρίπτυχο γνωρίζω-μαθαίνω-θεραπεύω απαιτεί την συχνή παρουσία του πρωταγωνιστή όχι στον ειδικό αλλά στη πηγή του προβλήματος, ο ειδικός απλά είναι το μέσο.
    
   Σε πάνω από 90% των περιπτώσεων η εξέλιξη της θεραπείας ήταν πολύ καλύτερη στις εβδομαδιαίες συνεδρίες απ’ ότι σε αραιότερο χρόνο. Παρατηρούταν όμως και το εξής αντιφατικό, ενώ όλοι ήθελαν να μειώσουν το βάρος τους και μας ρωτούσαν ποιος είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος, στις προτάσεις που κάναμε εμείς για το ποιος είναι ο τρόπος αυτός, στην εφαρμογή του παρατηρούνταν πολλές αντιστάσεις. Αντιστάσεις που πολλές φορές ήταν εξαιρετικά ισχυρές.

   Πάντα πρέπει να λειτουργεί τόσο επιθετικά η θεραπεία του περιττού βάρους; Η απάντηση και εδώ είναι όχι. Παράδειγμα μας είναι η γνωστή σε όλους μας συντήρηση. Στην αρχή πάντα η αντιμετώπιση του προβλήματος πρέπει να είναι επιθετική (1 φορά την εβδομάδα), στην πορεία και όσο ο πρωταγωνιστής μας δείχνει ότι το πρόβλημα του είναι διαχειρίσιμο οι επισκέψεις αραιώνουν, μέχρι να φτάσουμε στη λεγόμενη συντήρηση που εκεί ο ειδικός αποφασίζει τι ρυθμό θα ακολουθήσουν οι επισκέψεις ανάλογα με τον κίνδυνο επιστροφής σε προηγούμενα στάδια. Στόχος μας θα πρέπει να είναι ο πρωταγωνιστής να φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο διαχείρισης που να αρκούν πολύ αραιές επισκέψεις, σαν ένα φάρμακο που τη δραστική του ουσία να μην τη χρειαζόμαστε πια. Μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο χωρίς πρότερη σταθεροποίηση δεν συνιστάται. Τι εννοούμε; Πολλοί, μη γνωρίζοντας με ποιον έχουν να κάνουν, από το στάδιο της μείωσης του βάρους (δίαιτας), δεν περνούν στο στάδιο σταθεροποίησης του μειωμένου βάρους, αισθανόμενοι ότι το πρόβλημα πάει έφυγε, αποτέλεσμα μόνο το 5-8 % διατηρεί το μειωμένο βάρος το υπόλοιπο ποσοστό το ανακτά και πάλι.  Άλλοι πάλι διακόπτουν την θεραπεία τους στο στάδιο της συντήρησης, με τα ίδια αποτελέσματα. Τι αποτέλεσμα μπορεί να έχουν λάθος βηματισμοί στο δρόμο προς τη θεραπεία; Να πάμε πάλι στην αρχή ή να φτάσουμε σε ένα στάδιο σαν την αρχή. Ποιος θα έχει τις ψυχικές αντοχές να πάει πίσω και να κάνει μια νέα αρχή;


Υ.Γ.   Απαντήσεις δίνονται και στην εκπομπή ‘Όλα για την Υγεία μου’ (MEGA) από τον έγκυρο συνάδελφο κο Αναστάσιο Παπαλαζάρου. Δείτε τι απαντά στην ερώτηση του Μιχάλη Κεφαλογιάννη "Δεν είναι πολύ μικρό το ποσοστό 5% των ανθρώπων που χάνουν κιλά μέσω προγραμμάτων διατροφής να διατηρούν το βάρος τους, όταν όλοι οι υπόλοιποι τα ξαναπαίρνουν;" (00.43').
    

  












Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!