Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Τρόπος Να Σκεφτείς: Οι παλιές συνήθειες πάνε στον Παράδεισο



 Γράφει ο Θανάσης Μακρής   


Γεια σας. Οι δίαιτες πάντα αποτυγχάνουν, οι περισσότεροι τα ξαναπαίρνουν τα κιλά. Είναι άραγε έτσι; Τι κρύβεται πίσω από μια προσπάθεια μείωσης βάρους; Απλά εφαρμόζουμε μια ‘δίαιτα’ και απλά ξαναπαίρνουμε βάρος; Αν τα ξαναπαίρνουμε γιατί να την κάνουμε; Είναι τόσο μάταιο όσο περιγράφεται;
  Η μικρή μας εμπειρία, μας έχει βοηθήσει να ανακαλύψουμε μια ‘μικρή’ αλήθεια. Πάμε στις απαντήσεις τώρα που χρειάζεται για να δούμε τι κρύβεται πίσω από ένα διαιτολόγιο και γιατί οι δίαιτες αποτυγχάνουν...
Επισκεπτόμενος ένας νέος πελάτης – ασθενής τον διατροφολόγο είναι προετοιμασμένος (έτσι λέει) να κάνει τα πάντα για να αδυνατίσει. Για να ‘βάλουμε κάτω’ όμως αυτή του την επιθυμία. Πόση διάρκεια έχει αυτή η επιθυμία ή μάλλον πόση διάρκεια έχει η επιθυμία αυτή για να φτάσει στο στόχου του? Μάλλον δεν ξεπερνάει τον μήνα. Ένας κύριος λοιπόν που θέλει να χάσει 10κιλά θα πρέπει να ακολουθήσει μια θεραπεία που θα ξεπεράσει τον ένα μήνα. Κάπου εκεί χάνεται το ενδιαφέρον του και δεν φτάνει ποτέ στον στόχο του. Το πρόβλημα λοιπόν εδώ θα λέγανε πολλοί ότι είναι έλλειψη επιθυμίας αλλά είναι έλλειψη διάρκειας επιθυμίας. Η μείωση του βάρους είναι θεραπεία με μακρόχρονο χαρακτήρα άρα χρειαζόμαστε τη διάρκεια και χρειαζόμαστε και την διάθεση. Εντοπίζουμε 2 εχθρούς λοιπόν, την ανυπομονησία μας για γρήγορο αποτέλεσμα και την έλλειψη διάρκειας επίτευξης στόχου.
  Η προηγούμενη παράγραφος όμως γέννησε και μια μεγάλη ερώτηση. Γιατί χάνεται γρήγορα η επιθυμία να μειωθεί το βάρος; Απάντηση θεωρητικά απλή αλλά η εφαρμογή της καταλήγει εξαιρετικά δύσκολη. Αλλαγή συνηθειών.
 
  Η Κ. για 6 χρόνια τρώει ένα γεύμα την ημέρα περίπου στις 20:00 το βράδι και αναγκαστικά (όπως λέει) είναι και μεγάλο για να χορτάσει. Η Κ. είναι 110κιλά και φέτος έχει υποσχεθεί στον εαυτό της μιας και την πονάει και η μέση της να μειώσει το βάρος της. ‘Θα κάνω τα πάντα για να αδυνατίσω’ μου εξηγεί. Οι νέες οδηγίες που της δόθηκαν είχαν ‘μέτριες δόσεις’ καινούριων συνηθειών αρκετές βέβαια για να της δώσουν το αποτέλεσμα που επιθυμεί. Οι νέες μετρήσεις με το μειωμένο βάρος της Κ. δίνουν νέα ώθηση στην προσπάθεια της. Μεταξύ 7ης και 8ης εβδομάδας θεραπείας η Κ. διακόπτει το πρωινό της γεύμα, η εξήγηση που δίνει είναι ‘δεν πεινάω το πρωί’. Την 12η εβδομάδα έχει επιστρέψει πάλι στο ένα γεύμα την ημέρα, το βάρος της δεν βαίνει μειούμενο πια αλλά αποκτά μια σταθερή τιμή με τάσεις αύξησης.

 Το πρόσημο δείχνει παρελθόν και ο εχθρός έχει κερδίσει. Χωρίς η Κ. να καταλάβει τι ακριβώς έγινε με μικρά βήματα ανακτά τις ίδιες συνήθειες με πριν και το ίδιο βάρος με πριν. Η Κ. ανάμεσα σε ένα άγνωστο και δύσκολο μέλλον διάλεξε ένα σταθερό και γνωστό παρελθόν. Σιγά σιγά διανθίζει και την επιλογή της αυτή με θετικά συναισθήματα όπως ‘τι τα θέλω εγώ αυτά αφού πάντα παχουλή ήμουνα’, ‘δεν είχα χρόνο να τρώω στη δουλειά’. Ένα χρόνο μετά, η Κ. είναι 118 κιλά, παίρνει συνεχώς άδειες από τη δουλειά της γιατί η μέση της την ενοχλεί αφόρητα και ελπίζει σε ένα νέο ρόφημα που βλέπει στην τηλεόραση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!