Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Είπαν..: Πλάτωνος Συζητήσεις



Όχι, είπε, δεν θα ήταν σωστό να δίνουμε προσταγές σε καλούς και άξιους ανθρώπους γιατί τις περισσότερες ρυθμίσεις, για όσα πράγματα χρειάζονται νομοθετική ρύθμιση, θα τις βρουν μόνοι τους.
Ναι, φίλε μου, είπα, αν ο θεός τους αξιώνει να φυλάνε ακέραιους εκείνους τους νόμους που εκθέσαμε πρωτύτερα.
Διαφορετικά, είπε, θα περάσουν μια ολόκληρη ζωή θεσπίζοντας συνεχώς νόμους και διορθώνοντας τους, πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχουν τον τέλειο.
Εννοείς, είπα, ότι οι άνθρωποι τέτοιας λογής θα ζήσουν σαν τους αρρώστους που υποφέρουν και που εξαιτίας της ακολασίας τους δεν έχουν την διάθεση να ξεκόψουν από τις κακές συνήθειες τους
Βεβαίως, είπε.
Μια χαρά περνάνε, δεν είναι έτσι;
Με το γιατρολόγημα δεν κατορθώνουν τίποτε εκτός από το να κάνουν τις αρρώστιες τους πιο σοβαρές και με περισσότερες επιπλοκές, πάντοτε ελπίζοντας πως, αν τους συστήσει κανείς κάποιο φάρμακο, θα δουν μ’αυτό την υγειά τους.
Αυτό ακριβώς γίνεται, είπε, με αυτής της λογής τους αρρώστους και τις αρρώστιες τους.
Για δες, είπα εγώ, διασκεδαστικό δεν είναι που οι άνθρωποι αυτοί έχουν για χειρότερο εχθρό τους όποιον τους λέει την αλήθεια, ότι δηλαδή αν δεν πάψουν να μεθάνε και να τρώνε το καταπέτασμα και να παραδίνονται στις ηδονές και να τεμπελιάζουν, ούτε τα φάρμακα ούτε οι καυτηριασμοί ούτε οι εγχειρήσεις ούτε πάλι τα ξόρκια ούτε τα φυλαχτά ούτε οτιδήποτε άλλο παρόμοιο πρόκειται να τους ωφελήσει σε τίποτα;
Όχι και τόσο διασκεδαστικό, είπε, γιατί το να δυσανασχετείς με εκείνον που σου λέει το σωστό δεν είναι διασκέδαση.
             Πλάτωνας Πολιτεία 4ο Βιβλίο  Μετάφραση του Ν.Μ.Σκουτερόπουλου από Εκδόσεις Πόλις

Αρχαίο Κείμενο
Αλλ ουκ άξιον, έφη, ανδράσι καλοίς καγαθοίς επιτάττειν˙ τα πολλά γαρ αυτών, όσα δει νομοθετήσασθαι, ραδίως που ευρήσουσιν.
Ναι ώ φίλε, είπον, εάν γε θεός αυτοίς διδώ σωτηρίαν των νόμων ων έμπροσθεν διήλθομεν.
Εί δε μη γε, ή δ’ος, πολλά τοιαύτα τιθέμενοι αεί και επανορθούμενοι τον βίον διατελούσιν, οιόμενοι επιλήψεσθαι του βελτίστου.
Λέγεις, έφην εγώ, βιώσεσθαι τους τοιούτους ώσπερ τους κάμνοντας τε και ουκ εθέλοντας υπό ακολασίας εκβήναι πονηράς διαίτης.
Πάνυ μεν ουν.
Και μην ούτοι γε χαριέντως διατελούσιν˙ ιατρευόμενοι γαρ ουδέν περαίνουσιν, πλην γε ποικιλώτερα και μείζω ποιούσι τα νοσήματα, και αεί ελπίζοντες, εάν τις φάρμακον συμβουλεύση, υπό τούτου έσεσθαι υγιείς.
Πάνυ γαρ, έφη, των ούτω καμνόντων τα τοιαύτα πάθη.
Τι δε; ήν δ’ εγώ˙ τόδε αυτών ου χαρίεν, το πάντων έχθιστον ηγείσθαι τον ταληθή λέγοντα, ότι πριν αν μεθύων και εμπιμπλάμενος και αφροδισιάζων και αργών παύσηται, ούτε φάρμακα ούτε καύσεις ούτυε τομαί ουδ’ αύ επωδαί αυτόν ούσε περίαπτα ουδέ άλλο των τοιούτων ουδέν ονήσει;
Ού πάνυ χαρίεν, έφη˙ το γαρ τώ ευ λέγοντι χαλεπαίνιν ουκ έχει χάριν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Κάντε το δικό σας σχόλιο! Θα χαρούμε πολύ!